καταγομένη εκ του Διός[2], μακάρια θεά, πολεμοκρούστη[3],
αγριόθυμε[4], άρρητε[5], ρητή[6], που φέρεις μεγάλο όνομα[7],
που κατοικείς στα άντρα[8], που κυβερνάς λόφους υψηλές ακροκορυφές
και σκιερά όρη, και τέρπεις τον νου[9] σου στις δασώδεις κοιλάδες[10],
οπλοχαρής, που οιστρηλατείς τις ψυχές των θνητών με μανίες,
γυμνάστρια κόρη, που έχεις φρικώδη θυμό, γοργοφόνε,
φυγόγαμε, πανευτυχή μητέρα των τεχνών,
ορμητική, φίλοιστρε[11] για τους κακούς, και φρόνηση για τους αγαθούς.
Η φύση σου είναι αρσενική και θηλυκή[12], που τίκτεις τον πόλεμο, σοφία[13],
ποικιλόμορφε[14], με λαμπερό βλέμμα[15], φιλένθεη, λαμπρά τιμωμένη[16],
καταστροφέα των Φλεγραίων Γιγάντων, καβαλάρισσα,
Τριτογένεια[17], που απαλλάσσεις από τα κακά, νικηφόρε δαίμονα[18],
τις ημέρες και τις νύκτες πάντα στις έσχατες ώρες,
άκουσέ με που προσεύχομαι, και δώσε πανευτυχή ειρήνη
του μέγα Δία, του πατρός, ευθεία απ’ την γενιά του,
μακάρια θεά εσύ, που κρούεις τους πολέμους,
κλωνάρι σου οι πόλεμοι, στον άγριο θυμό σου!
Άρρητη κι όμως και ρητή, με όνομα μεγάλο
στα άντρα εσύ που κατοικείς, που κυβερνάς τους λόφους
και όλες τις ψηλές κορφές, τ’ ακρώρεια τα μέρη,
και όλα τ’ αποσκιερά τα όρη, και τα πλάγια,
εσύ που τέρπεις μου τον νου, μέσ’ στις δασοκοιλάδες,
που με τα όπλα χαίρεσαι, οπλοχαρή σε λένε,
[πάλλεις Παλλάδα κι από σε βγήκαν τα παλληκάρια!]
Συ τις ψυχές οιστρηλατείς θνητών – βροτών μανίες,
που μας γυμνάζεις, με θυμό φρικώδη, γοργοφόνα,
που αποφεύγεις έγγαμη να γίνεις, γιατί είσαι
έτσι κι αλλιώς πανευτυχής, και των τεχνών μητέρα!
Που αγαπάς οίστρο βαρύ προς τους κακούς να στέλνεις,
και φρόνηση στους αγαθούς, ορμητική ως είσαι.
Που η φύση σου είναι αρσενική και θηλυκή συνάμα!
[Κι ως Διγενή θα σ’ αγαπούν οι Έλληνες για πάντα]!
Που τίκτεις και τον πόλεμο, αλλά και την σοφία!
Έχεις μορφές αιολικές, δράκαινα, αγλαΐα,
ποικίλες σου είναι οι μορφές, και το λαμπρό σου βλέμμα,
εσύ που τους κατέστρεψες τους γίγαντες Φλεγραίους
καβάλλα πάνω σ’ άλογα, εσύ η Τριτογένεια
[Τρίτη καθώς γεννήθηκες, τρίτη θεά απ’ όλους],
που λύνεις όλα τα κακά, δαίμονα νικηφόρε!
Μέρα και νύχτα προσευχή, τις έσχατες τις ώρες
κάνω προς Σε, κι άκου, θεά, εύχομαι μόνο Ειρήνη,
που φέρνει σ’ όλους ευτυχή περίοδο να ζήσουν,
υγεία, και κόρο – κορεσμό, μέσ’ στην ευδαιμονία!
Κάμε το γλαυκομμάτα μου, ευρεσιτεχνισσά μου,
εσύ η πολυλιτάνευτη, βασίλισσα του κόσμου!
ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 24.5.2020. Αποδοσις: Μ. Βεργου. Αποδοση σε 15σύλλαβο και σχόλια: Γ. Λεκάκης.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Μονογενής: ο γεννηθείς από έναν μόνο γονέα. – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL– R. SCOTT: εν και το αυτό αίμα. Γίνεται μονογενώς: αυτοφυώς το λιβάνι. (Σήμερα γνωρίζουμε τις μονογονεϊκές οικογένειες. – Το επίθετο αυτό το συναντούμε αργότερα για τον Χριστό).
2) αυτό που μπορεί κάποιος να προφέρει, απαγγείλει. – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
[7] Μεγαλώνυμος: ο έχων μέγα όνομα, μεγαλόδοξος – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
[8] Αντροδίαιτος: ο διαιτώμενος εντός άντρων, ο κατοικών εν σπηλαίοις – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
[9] Φρην: η καρδία ή ο νους, ως έδρα των διανοητικών δυνάμεων, της αντιλήψεως, του σκέπτεσθαι – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT. Για τις φρενες ΔΙΑΒΑΣΤΕεπίσης σχετικό άρθρο του Γ. Λεκάκη, ΕΔΩ.
[10] Νάπη: παραπλήσιον στο «βήσσα»: δασώδης κοιλάς ή φάραγξ > Βήσσανη Πωγωνίου. – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
[12] Η Αθηνά έχει και τα δύο γένη. (άρσεν και θήλυ > αρσενικοθήλυκο). Είναι διγενής – Αργότερα θα την συναντήσουμε ως Διγενή Ακρίτα, στα δημοτικά έπη μας.
[13] Μῆτις: η ικανότης περί το συμβουλεύειν, σοφία, σύνεσις, ευφυΐα, πανουργία – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
Εκ της λίμνης Τριτωνίδος, στην Λιβύη, από την οποία, σύμφωνα με παλαιό μύθο, εγεννήθη η θεά.
Ή εκ του Τρίτωνος, χειμάρρου στην Βοιωτία.
Ή από κάποια πηγή στην Αρκαδία.
Σύμφωνα με άλλους τριτώείναι αιολική λέξη που σημαίνει την κεφαλή, και έτσι τριτογένεια είναι αυτή που γεννήθηκε από την κεφαλή (του Διός). Αλλά η λέξη τριτώ με αυτήν τη σημασία είναι αμφίβολη.
Άλλοι ερμηνεύουν ως τριτογένεια, αυτή που γεννήθηκε την τρίτη ημέρα του μηνός.
Ή αυτή που γεννήθηκε τρίτη, μετά τον Απόλλωνακαι την Άρτεμη.
Ή, αναπαριστώντας την φύση, αυτή που γεννιέται / ανασταίνεταιτρεις(*) φορές το έτος. – ΔΙΑΒΑΣΤΕεπίσης: Γ. Λεκάκης: “Ο κοσμος του 3”, ΕΔΩ.
Ή επειδή αυτή εθεωρείτο αυτή που επινόησε τους τρεις(*) κυρίους δεσμούς του κοινωνικού βίου. – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
1) θεός, θεότης, στον Όμηρο συνηθέστατα η θεία δύναμις.
2) ο δαίμων κάποιου ήταν το πνεύμα που τον προστατεύει, επομένως η τύχη του, ο κλήρος του – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
[19] Ώρα: Η ακμή του έτους, η ώρα του έαρος. Το θέρος. Στους ιστοριογράφους, η ώρα του έτους η καταλληλότερη προς πολεμικές και άλλες εργασίες, το καλοκαίρι.
Ο καιρός, ο προσήκων χρόνος, η κατάλληλη ώρα ή εποχή για κάποιο πράγμα.
Η ακμή της νεότητος, η νεότης, η ανδρική ηλικία.
Ο Πίνδαρος προσωποποιεί την ώραν ως την Ήβην.
Μυθολογικώς οι Ώρεςφυλάσσουν τις εκ νεφελών πύλες του ουρανού. Είναι τρεις(*), η Ευνομία, η Δίκη και η Ειρήνη, θυγατέρες του Διός και της Θέμιδος. Φυλάσσουν και εποπτεύουν τα έργα των ανθρώπων. Κυρίως δε είναι προστάτιδες των ωρών του έτους και των καρπών εκάστης αυτών. Εντεύθεν θεωρούνται ως αιτίες της ωριμότητος και τελειότητος πάντων των φυσικών προϊόντων, μάλιστα δε της ακμής και καλλονής του ανθρώπου στον βίο. Συχνά τίθενται δίπλα στις Χάριτες. – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT
Στις Ώρες είναι αφιερωμένος Ορφικός Ύμνος. Για δε την Δίκη υπάρχει ειδικότερος Ορφικός Ύμνος.
[20] Πολίλλιστος: ο πολλάκις ικετευόμενος, πολυλιτάνευτος – ΠΗΓΗ: H. LIDDELL – R. SCOTT.
Τα τελευταία άρθρα του Αρχείου Πολιτισμού, στο email σας.
Κύλιση ή κουμπιά για zoom · σύρε για μετακίνηση
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.