Πλάτων, Σόλων, Ιερείς Σαΐδος και Μύθος του προκατακλυσμιαίου ηρωικού Πολιτισμού
Του ιατρού πνευμονολόγου-φυματιολόγου Στυλιανού Θ. Μητρόπουλου
Ο Πλάτων σε κείμενα που διασώθηκαν, στα έργα του, «Τίμαιος» και «Κριτίας», αναφέρεται ότι προέρχονται μέσω του Σόλωνα που μετέφερε την ιερατική προφορική αληθινή διήγησης της αρχαίας παράδοση των ιερέων της Σαΐδος Αιγύπτου. Ο Πλάτων θεωρούσε τον πρότυπο “προκατακλυσμιαίο ηρωικό πολιτισμό” της 10ης χιλιετίας π.Χ., ιστορικό στον χώρο και στον χρόνο. Επειδή ο Πλάτων στα έργα του χρησιμοποιεί μύθους, ως εργαλεία φιλοσοφικής σκέψης, η επιστημονική κοινότητα, αποφεύγει να τα εντάξει επίσημα ως αληθινά ιστορικά γεγονότα, χωρίς να διαθέτουν τεκμήρια ιχνών. Έτσι οι επιστήμονες δεν αναγνωρίζουν τον χαμένο πολιτισμό, κρατώντας όμως και “πισινή” για την μελλοντικά πιθανή ανεύρεση τεκμηρίων.
Ο Πλάτων στα έργα του «Τίμαιος» και «Κριτίας αναφέρεται σε Πόλεμο Αθηναίων Σαρωνικού που αμύνονται εναντίων των σε Τυφωνική διαφθορά των Αθηναίων του Ωκεανού, δηλαδή των Ατλάντων, όπου αναφέρεται σε προκατακλυσμιαίο Ιδανικό Πολιτισμό της 10ης χιλιετίας π.Χ. (περίπου το 9604 π.Χ.).
Αν και κάποιοι μελετητές αναφέρουν τον προκατακλυσμιαίο Ηρωικό πολιτισμό ως ιστορική καταγραφή στον χώρο και τον χρόνο, η πλειονότητα των μελετητών τον θεωρούν φιλοσοφικό μύθο της ιδανικής πολιτείας του Πλάτωνα, που ενισχύεται και με την σύγχυση σήμερα από πολλά μεταγενέστερα μετακατακλυσμιαία «τεκμηριωμένα» γεγονότα, κατακλυσμών, εκρήξεων Ηφαιστίων, σεισμών και πολέμων «τρωικών», που εν αγνοία ή ενδεχομένως και σκόπιμα τα χρησιμοποιούν για ενίσχυση της σύγχυσης και απόρριψης του προκατακλυσμιαίου Ηρωικού πολιτισμού.
Πλάτων, Μαρμάρινη κεφαλή 1ου αιώνα μ.Χ., ρωμαϊκό αντίγραφο του χαμένου ελληνικού πρωτοτύπου από αθηναϊκό εργαστήριο του 4ου αι. π.Χ. Βρίσκεται στο J. Paul Getty Museum, Getty Villa, αρ. 79.AA.113. Open Content Program. Τον 1ο αιώνα μ.Χ., η ρωμαϊκή ελίτ αναζητούσε εικαστικές αναπαραστάσεις των μεγάλων μορφών της ελληνικής σκέψεως, ως σύμβολα πνευματικής ταυτότητος, λόγω της ευρείας διάδοσης της πλατωνικής φιλοσοφίας στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η κεφαλή του Πλάτωνος παρουσιάζει όλα τα βασικά χαρακτηριστικά της «φιλοσοφικής εικονογραφίας» της ύστερης κλασσικής περιόδου με πυκνή, κυματιστή γενειάδα εικόνας ώριμου, στοχαστή, μαλλιά με έντονες χαράξεις δραματικότητας και σοβαρότητας, βλέμμα με μάτια, ελαφρώς στραμμένα προς τα κάτω, εσωτερικής σκέψης, ανατομική ακρίβεια χαρακτηριστικών προσώπου. Ακολουθεί την ελληνική παράδοση της εξιδανικευμένης απεικόνισης, την ρωμαϊκή αισθητική της ελληνικής καταγωγής του προτύπου και την φυσιογνωμική λεπτομέρεια των ρωμαϊκών πορτραίτων. – ΠΗΓΗ: Zanker P. «The Mask of Socrates, The Image of the Intellectual in Antiquity», εκδ. University of California Press.
Πρότυπος Προκατακλυσμιαίος Ηρωικός Πολιτισμός Ανάπτυξης Μετακλυσμιαίων Πολιτισμών
Επιπροσθετως η πλειονότητα των επιστημόνων πιστεύει “ακράδαντα” ότι ο άυλος και υλικός πολιτισμός μας προκύπτει αυτόνομα, μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες και δεν έχει ανάγκη προγενέστερου προηγμένου “πρότυπου Ιδανικού προκατακλυσμιαίου πολιτισμού”.
Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στο Περί Ποιητικής (1449b-1450b) δίνει ορισμό της τραγωδίας («ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας…»). Αναφερόμενος στο Χάρισμα της έμφυτης ανθρώπινης ικανότητας της μιμήσεως, ως γνωστικό μηχανισμό αναγκαίο για παιδιά, που μιμούνται και μαθαίνουν. Διαρκώς βελτιώνεται με την μίμηση η ανάπτυξη του πολιτισμού. Παρ’ όλο ότι η γλώσσα από επιστήμονες, πιστεύεται ότι, δεν αντιγράφεται από Πρότυπο Ιδανική Γλώσσα, αλλά ότι προκύπτει από την κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία των ανθρώπων, με βαθμιαία εξέλιξή της, δεν δικαιολογείται πώς άνθρωποι, χωρίς κοινή γλώσσα, δημιουργούν νέα πλήρη γλώσσα (βλέπε κρεολές γλώσσες, από αρχικές γλώσσες πρότυπα)…
Επί πλέον η γραφή από επιστήμονες πιστεύεται ότι εμφανίστηκε ανεξάρτητα ιστορικά σε κάθε χρόνο και χώρο (τόπο). Έτσι γεννήθηκαν:
- στην Μεσοποταμία, η σφηνοειδής γραφή,
- στην Αίγυπτο τα ιερογλυφικά,
- στην Μινωική Κρήτη η Εικονογραφή – ΔΙΑΒΑΣΤΕ άρθρο του Γ. Λεκακη για εικονογραφή 16.000 χρόνων, ΕΔΩ – και η Γραμμική,
- στην Κίνα οι κινεζικοί χαρακτήρες – ιδεογραμματα,
- στην Ομηρική Ελλάδα η Αλφάβητος (που είναι αποκλειστικά και μόνον Ελληνική), κ.ά.
και συμπεραίνουν ότι η γραφή δεν είναι μίμησης με πρόσβαση στην πρότυπο γραφή – δηλαδή την ιδανική ηρωική (δηλ. το ελληνικό αλφάβητο). Ο πολιτισμός, πιστεύουν ότι, αναπτύσσεται χωρίς μίμηση του πρότυπου, δηλ. του χαμένου «υπερ-πολιτισμού» των δύο Αθηνών (Σαρωνικού και Ωκεανού), ενώ δέχονται μικρο-επίπεδο μίμησης πολιτισμικής μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο και από γενεά σε γενεά.
Εν τούτοις οι Επιστήμονες προβληματίζονται για το γεγονός ότι ο πολύ πιο σύνθετος πολιτισμός, ίσως δεν μπορεί να κτίστηκε σταδιακώς μιμούμενος μόνον ο ένας τον άλλον, χωρίς τον (χαμένο) πρότυπο ηρωικό υπερ-πολιτισμό. Έτσι η μαρτυρία των ιερέων της Σαΐδος στον Σόλωνα για χαμένο προκατακλυσμιαίο ηρωικό πολιτισμό, που μέσω Πλάτωνος μας μεταφέρθηκε, θεωρείται από τους επιστήμονες ως παραμύθι. Δεν τον δέχονται, επειδή δεν τεκμηριώνεται με ίχνη από δομές και εργαλεία, μέχρι τώρα, δηλαδή δεν τεκμηριώνεται αρχαιολογικά, γεωλογικά και γενετικά προκατακλυσμιαίος πολιτισμός ανεπτυγμένης τεχνολογίας την 10η χιλιετία π.Χ.
Την υπόθεση για πολιτισμό που καταστράφηκε «εντελώς» και ελάχιστοι ήρωες και ηρωικοί απόγονοι που επέζησαν μετέφεραν βαθμιαία την προκατακλυσμιαία γνώση σε «πρωτόγονους» παλαιολιθικούς ανθρώπους δεν την δέχονται, γιατί δεν παρατηρούνται απότομα άλματα πολιτισμού. Δεν δέχονται άλματα ανάπτυξης στον χρόνο και τον χώρο, πολιτισμού (μεσολιθικού, νεολιθικού, χαλκολιθικού και νεώτερου), που ομοιάζουν με παρόμοιες περιπτώσεις αναγέννησης πολιτισμού, π.χ. στην Δύση μετά την πρώτη (1204 μ.Χ.) και την δεύτερη (1453 μ.Χ.) άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Η διφορούμενη άποψη των επιστημόνων που από την μια απορρίπτουν τους μύθους και από την άλλη ζητούν αποδείξεις με τεκμήρια για τους μύθους, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τις μυθολογικές ενδείξεις, προβληματίζει αρκετούς που δεν θέλουν να απορρίψουν το πλατωνικό αφήγημα ως μύθευμα.
Μύθων ενδείξεις, μνήμη, εμπειρία και συμβολισμός
Η ετυμολογία της λέξεως μῦθος στην αρχαία ελληνική σήμαινε αρχικά λόγος, ομιλία, αφήγηση από το ρήμα μυθέομαι (= ομιλώ, αφηγούμαι). Ένας προφορικός λόγος που μεταδίδεται. Στον Όμηρο «μῦθος» ήταν ο λόγος με κύρος (βαρυσήμαντος), έγκυρης αφήγησης, και όχι φαντασίας και ἔπος απλός λόγος. Βαθμιαία αλλάζει ο μῦθος σε αφηγηματικό λόγο και συμβολικό και στην σημερινή έννοια «μύθος» σε λόγο μη κυριολεκτικό.
Η λέξη μύθος έχει κοινή ρίζα σχετική με τον ήχο και την ομιλία, που συνδέονται με το στόμα (> mouth) όργανο παραγωγής ήχου. Αφού ο μῦθος είναι η προφορική αφήγηση που διέσωσε το στόμα. Προφανώς «μῦθος» είναι ο λόγος που ξεκίνησε από το στόμα, σε μια πορεία στον χρόνο ως από στόμα σε στόμα της μνήμης και φορέας προφορικής παράδοσης και όχι ως αναληθές παραμύθι φαντασίας. Ο μύθος στον κόσμο μεταφέρει στον χρόνο και τον χώρο, μνήμη λόγου εικόνων, ηρώων, θεών και συμβόλων.
Επιστήμη και Ιστορία
Η λέξη «επιστήμη» περιέχει «πίστη» και προέρχεται από ἐπί + ἵστημι (= στήνω, στέκομαι) και σήμαινε (αρχικώς) «στέκομαι επάνω σε κάτι σταθερό» και μεταφορικώς «γνώση που έχει στήριγμα (σταθερότητα)». Η λέξη πίστις (από το πείθω) σημαίνει εμπιστοσύνη, βεβαιότητα, πειστικότητα και όχι το σημερινό «πίστη χωρίς τεκμήρια». Στην εποχή του Πλάτωνος και του Αριστοτέλη σήμαιναν δόξα (γνώμη), πίστις (πεποίθηση) και επιστήμη δηλαδή βέβαιη τεκμηριωμένη γνώση και όχι… «κάποιος είπε»… Η επιστήμη, ως σύστημα γνώσης ελέγχεται, επαληθεύεται και αμφισβητείται, δηλαδή «Πίστευε και Μη, Ερεύνα» και όχι «Πίστευε, και μη Ερεύνα». Αν και επειδή δεν ελέγχουμε τα πάντα μόνοι μας, εμπιστευόμαστε ειδικούς χωρίς να παραδίδουμε την δυνατότητα για επανέλεγχο.
Η Ἱστορία ετυμολογικά από ἱστορέω (= ερευνώ, μαθαίνω) που σημαίνει ερευνώ βασισμένος σε γεγονότα, μαρτυρίες, που συγκρίνω και αξιολογώ για να απαντήσω τι έγινε πραγματικά (βλ. Θουκυδίδης στον Πελοποννησιακό Πόλεμο).
Στην αρχαιότητα, μύθος και λόγος είναι η ιστορία προσέγγισης της αλήθειας από διαφορετικές πλευρές του μύθου και του λόγου – δηλ. της μυθολογίας.
ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 25.7.2026.
προκατακλυσμιαιος ηρωικος πολιτισμος Αθηνα Σαρωνικου Ωκεανου Ατλαντις 11.600 χρονια πριν
