Του καθηγητή Χρίστου Γούδη
Στόχος του παρόντος άρθρου δεν είναι μια αφ’ υψηλού ανάλυση της πολιτικής πραγματικότητας, ιδωμένης από την άνεση και την περιορισμένη (ή ανύπαρκτη) ευθύνη της ακαδημαϊκής πολυθρόνας, αλλά το έναυσμα μιας αναγκαίας και επείγουσας δράσεως με στόχο την ανάδυση μιας σύγχρονης και νεωτεριστικής πατριωτικής αρχιτεκτονικής στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.
Είναι κοινή πεποίθηση, τεκμηριωμένη διαχρονικά (από το δημοψήφισμα του 1974 έως και την πρόσφατη μαζική προσέλευση του κοινού στην ταινία για τον Καποδίστρια), ότι ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων ψηφοφόρων, της τάξεως του 35%, εμφορείται από καθαρή εθνοκεντρική ιδεολογία. Όμως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει πρακτική πολιτική έκφραση, υπό μορφή κομματικής δομής ευρείας αποδοχής, η οποία θα μπορούσε να προσελκύσει και συσπειρώσει τις αγωνιώδεις αναζητήσεις όλων αυτών για μια Ελλάδα άξια των προσδοκιών τους και να μορφοποιήσει έτσι έναν συμπαγή παραταξιακό πυλώνα, με καταλυτική παρουσία στην πολιτική και την πνευματική ζωή του τόπου μας.
Είναι κοινή η αίσθηση στον ευρύτερο πατριωτικό χώρο ότι τα προβλήματα του τόπου μας είναι πολύ βαθύτερα από τις παρασιτικές εκφάνσεις μιας βορβορώδους κινούμενης άμμου δυσλειτουργιών, στρεβλώσεων και παραλείψεων. Διότι όλα αυτά απορρέουν όχι μόνον από την εξασθένηση της εθνικής μας μνήμης και του ηρωικού ιδεώδους, αλλά και από την έλλειψη ιστορικής συνέχειας, παιδείας βάθους, κοινωνικής ευαισθησίας, συναισθηματικής ενέργειας, ηθικής ανάτασης, υψηλής αισθητικής αντίληψης, και κυρίως ενός αρραγούς μεταφυσικού υποβάθρου πίστεως στην ιερότητα της ζωής και στον υπέρ πατρίδος αγώνα.
Είναι λοιπόν αναγκαία μια επανεκκίνηση (restart) στοχοπροσηλωμένη στην ριζική αναδιάταξη του πολιτικά κατακερματισμένου πατριωτικού χώρου σε μία μείζονα παράταξη. Μία ενιαία συμπαράταξη η οποία θα ορθώσει το ανάστημά της στην πολιτική μας ζωή, επιβάλλοντας με την παρουσία της μία σαφή πορεία πλεύσεως, άξονες δράσεως και τρόπους επιβίωσης μέσα στο σημερινό σκληρό και ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, με μακροχρόνια προοπτική τον απαραίτητο εξελληνισμό της Ελλάδος, αντάξιο των ονείρων, των οραμάτων και των φιλοδοξιών των παιδιών μας.
Επί του πρακτέου. Τέτοιες ιδέες δεν ευδοκιμούν με ασκήσεις επί χάρτου. Επιτελούνται από πρωτοβουλίες υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, ενεργών κινημάτων, δρώντων πυρήνων και προσωπικοτήτων του υπαρκτού πατριωτικού χώρου. Πρωτοβουλίες για την καθιέρωση μιας μακρόπνοης και σύγχρονης Πατριωτικής Αρχιτεκτονικής.
Το βάρος της ανάληψης τέτοιων ιστορικών ενεργειών, και των συμπαρομαρτούντων απαραίτητων διαδικασιών, οφείλει να το επωμισθεί η ηγεσία του σχετικά μεγαλύτερου και ισχυρότερου εκ των πολλαπλών ενεργών ή δυνάμει ενεργών πολιτικών δομών του χώρου. Αυτή οφείλει να διοργανώσει ένα διευρυμένο πατριωτικό συνέδριο, αφού πρώτα προσεγγίσει (και επαναπροσεγγίσει αν χρειαστεί), με λεπτότητα, υπομονή, επιμονή, αντοχή και ανεκτικότητα, όλους τους προαναφερθέντες συντελεστές, με προοπτική την ανάδυση (και μελλοντική κυριαρχία) ενός μείζονος ομογενούς συνεκτικού πολιτικού σχηματισμού. Ενός πανεθνικού σχηματισμού με τον απαιτούμενο πολιτικό μαγνητισμό έλξης όλων των μέχρι στιγμής διάσπαρτων ή ανενεργών οντοτήτων του πατριωτικού χώρου.
Είναι καιρός για μια υπερβατική εποπτεία, αναγκαία για να υπερκαλύψει τους μυωπικούς, και εν πολλοίς ιδιοτελείς, στενούς ορίζοντες των πολλαπλών πολιτικών μορφοκλασματικών μονάδων που συνθέτουν σήμερα το καλειδοσκόπιο του πατριωτικού χώρου. Για να ανοικοδομήσουμε έναν αλληγορικό Riviera Tower, έναν σύγχρονο πολυδύναμο εθνικό και κοινωνικό Πύργο, υπερβαίνοντας τις πολλές μικρές σκηνές των βεδουίνων στην αυχμηρή πολιτική έρημο του σήμερα. Μπορούμε και μας αξίζει.
ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 23.2.2026.
ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ γουδης πολιτικη πολιτικα
