Η Τύχη είναι άσκημη, μαύρη, και κάθεται συχνά ’ς τον δρόμο μόνη, και απο κει οδηγάει καλά ή κακά τον άνθρωπο. Είναι, στραβή[4], ή εχει δεμένα τά μάτια της μέ μαντήλι και περβατάει[1] άσκοπα, σάν ανόητη, περβατάει πάντοτις, καί ’ς όποιον πέση ετσι απάνου του τον κάνει ευτυχισμένο. Γιά κείνον λέν: «Τώπισ’[2] η στραβή η Τύχη».
Οινοχόη με ανάγλυφη την θεά Τύχη, έργο του 3ου αιώνα π.Χ. Κρατάει φιάλη και κέρας αμαλθειας / αφθονιας. Βρέθηκε στην Ξάνθο Λυκίας Μικράς Ασίας. Εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ατταλείας. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για την ΞΑΝΘΟ ΛΥΚΙΑΣ στο βιβλίο του Γ. Λεκάκη: “Η αγνωστη Μικρα Ασία”.
- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ περι ΤΥΧΗΣ, ΕΔΩ.
Κάθε άνθρωπος εχει και τήν Τύχη του, και τόν ακλουθάει[3] ’ς δλη του την ζωή. Γι’ αυτό άλλοι έχουν καλή Τύχη κι άλλοι κακή.
Κι όποιος είναι καλότυχος, επειδή φέρνει μαζί του την Τύχη του, ο καθ’ ένας θέλει νά ελθη ’ς το σπίτι του τήν πρωτοχρονιά.
ΠΗΓΗ: Παράδοση Αράχοβας Λεβαδειάς Βοιωτίας. Ν. Γ. Πολίτης «Μελεται περι του βιου και της γλωσσης του ελληνικου λαού – Παραδοσεις», 1904. Γ. Λεκακης “Λεξικο παραδοσεων”. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 31.12.2009.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Περβατώ = περπατώ.
[2] Τώπισ’ = του έπεσε, του έλαχε.
[3] Ακλουθώ = ακολουθώ.
[4] Ακόμη και σήμερα λέμε παροιμιωδώς “στραβή” την κακή δουλειά, την κακή συγκυρία (“μου έτυχε μια στραβή”, “μου βγήκε μια στραβή”, “μου έκατσε μια στραβή¨)…
καλοτυχος σπιτι πρωτοχρονια ποδαρικο αρχαια Οινοχοη αναγλυφη παρασταση θεα Τυχη, εργο 3ος αιωνας πΧ φιαλη κερας αμαλθεια / αφθονια Ξανθος Λυκιας Μικρας Ασιας Αρχαιολογικο Μουσειο Ατταλειας Λυκια Μικρα Ασια Ατταλεια καλοτυχια εθιμα πρωτοχρονιας ασκημη, ασχημη μαυρη, δρομος μονη, καλα κακα ανθρωπος στραβη, δεμενα ματια τυφλη μαντηλι ασκοπα, ανοητη, ευτυχισμενος ζωη καλη κακη κακοτυχια παραδοση Αραχοβας Αραχωβας Λεβαδειας Βοιωτιας Πολιτης παραδοσεις περβατω περπατω ακλουθω ακολουθω Αραχοβα Αραχωβα Λεβαδεια λειβαδια Βοιωτια παροιμιωδης φραση παροιμια
