Ο υπερβόρειος Απόλλων, στους Δελφούς, ερχόμενος από την μακρινή Σκυθία με τις αποσκευές του (κάτω αριστερά ο σκυθικός σκούφος του) και το τόξο, δέχεται την επίσκεψη του Κενταύρου Χείρωνος, που άρρωστος, γέρος και τυφλός ανεβαίνει τα
σκαλοπάτια του θεού.
Ο σατυρικός ρόλος του «περιοδεύοντος επαρχιακού ιατρού», που θα τον συναντήσουμε αργότερα και στο θέατρο σκιών με τον Καραγκιόζη (“Ο Καραγκιόζης γιατρός”) είχε εφευρεθεί από τους αρχαίους Έλληνες…
Από πίσω τον σπρώχνει ο δούλος του, δίνοντας στον γελοιογράφο την δυνατότητα να εκφράσει σχηματικά την διάπλασή του (μισός άλογο).
Ο Απόλλων συντρέχει τον δάσκαλο και αναθρεφτή του γιου του, Ασκληπιού, ενώ από πάνω οι γυναίκες – νύμφες
σχολιάζουν (κουτσομπολεύουν).
Δεν είναι βέβαιον εάν η γελοιογραφική αυτή παράσταση αποδίδει θεατρική παράσταση κάποιας άγνωστης κωμωδίας, ίσως του Αριστοφάνους, είναι σίγουρο, όμως, ότι ο καλλιτέχνης κάνει
χιούμορ με το λογοπαίγνιο:
– ΠΕΙΘΙΑΣ, που σημαίνει παρηγορητής (ρ. πείθω),
αντί του
– ΠΥΘΙΑΣ, που είναι επίθετο του θεού Απόλλωνος, μετά τον φόνο του δράκοντα Πυθία / Πύθωνος.
Από αρχαίο οξύβαφο αρχαιο αγγείο.
ΠΗΓΗ: Δ. Σαπρανίδης «Ιστορία της πολιτικής γελοιογραφίας στην Ελλάδα», τ. α΄, εκδ. Παπαζήση και Κοραή.
Επιτύμβια στήλη του Αρχιμήδους
Στην παραπάνω επιτύμβια στήλη του Αρχιμήδους (τέλη 2ου αι. μ.Χ.) διαβάζουμε: «Είμαι ο Αρχιμήδης και αυτός είναι ο τάφος μου. Δεν υπήρχα, και γεννήθηκα. Πέθανα. Δεν υπάρχω και δεν με νοιάζει. Γειά σου και χαρά σου περαστικέ!»
Θα την δείτε στον «Τοίχο της Μνήμης» στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βερροίας Ημαθίας.
ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 1.7.2020.
