Η
Μάχη της Παράγκας,
Μάχη της Παράγκας,
στην Δραπετσώνα,
του 1960…
Στην
Δραπετσώνα πια,
δεν έχουμε ζωή…
 |
| Παράγκα προσφύγων στην Δραπετσώνα. |
«ΣΤΙΣ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1960 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
ΕΙΣΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ
ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΚΩΝ ΟΠΟΥ ΕΜΕΝΑΝ!!!
ΕΙΣΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ
ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΚΩΝ ΟΠΟΥ ΕΜΕΝΑΝ!!!
ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΥΜΠΛΟΚΕΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ
ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ.
ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ.
 |
| Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα… τα πρώτα χιόνια στις παράγκες της Δραπετσώνας, 1922… |
Η ΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΣΕ
ΤΡΙΩΡΟΦΕΣ ΟΙΚΙΕΣ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ!!!
ΤΡΙΩΡΟΦΕΣ ΟΙΚΙΕΣ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ!!!
Η ΗΜΕΡΑ ΑΥΤΗ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΩΣ “Η ΜΑΧΗ
ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΚΑΣ”!!!», μου γράφει ο φίλος Γ. Κιουλέκας.
ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΚΑΣ”!!!», μου γράφει ο φίλος Γ. Κιουλέκας.
 |
| Το χειρόγραφο του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. |
ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ, ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ,
ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ “ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ”, ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ…
ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ “ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ”, ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ…
“ΣΤΗΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΖΩΗ”…
ΠΟΥ ΕΡΜΗΝΕΥΣΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ
και μετά η Μαίρη Λίντα, κ.ά….
και μετά η Μαίρη Λίντα, κ.ά….
Ας θυμηθούμε τι έλεγε:
Μ’
αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός
αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός
κάθε
καρφί του πίκρα και λυγμός,
καρφί του πίκρα και λυγμός,
μα
όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά
όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά
εγώ
και εκείνη όνειρα, φιλιά…
και εκείνη όνειρα, φιλιά…
Το
`δερνε ο αγέρας κι η βροχή,
`δερνε ο αγέρας κι η βροχή,
μα
ήταν λιμάνι, κι αγκαλιά, και γλυκαπαντοχή!
ήταν λιμάνι, κι αγκαλιά, και γλυκαπαντοχή!
Αχ,
το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή!
το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή!
Πάρ’
το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας
το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας
στην
Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή!
Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή!
Κράτα
το χέρι μου, και πάμε αστέρι μου,
το χέρι μου, και πάμε αστέρι μου,
εμείς
θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί!
θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί!
Ένα
κρεβάτι και μια κούνια στην γωνιά,
κρεβάτι και μια κούνια στην γωνιά,
στην
τρύπια στέγη του, άστρα και πουλιά…
τρύπια στέγη του, άστρα και πουλιά…
Κάθε
του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός
του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός
κάθε
παράθυρό του κι ουρανός…
παράθυρό του κι ουρανός…
Κι
όταν ερχόταν η βραδιά
όταν ερχόταν η βραδιά
μέσ’
στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά…
στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά…
Αχ,
το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά!
το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά!
 |
| ΕΠΙΣΤΟΛΗ του Γιάννη Θεοδωράκη προς τον αδελφό του, Μίκη, με νουθεσίες και αναφορά στο τραγούδι “Δραπετσώνα”. Γραμμένη στο χωριό Γαλατάς Κρήτης, στις 22.12.1960. Συνολικά ήταν 4 σελίδες. ΠΗΓΗ: ΦΡΑΤΤΗΣ. |
ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ: 1960, ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΣ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ, ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ, ΠΑΡΑΓΚΑ, ΣΥΜΠΛΟΚΗ, ΜΑΤ, ΜΑΧΗ
ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΚΑΣ, Κιουλεκας, ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, Λιντα, Καραμανλης, Γαλατας, Χανια, Κρητη
ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΚΑΣ, Κιουλεκας, ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, Λιντα, Καραμανλης, Γαλατας, Χανια, Κρητη
