Του ιατρού πνευμονολόγου-φυματιολόγου Στυλιανού Θ. Μητρόπουλου
ΣΧΟΛΙΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Λεκάκης
Η έναρξη δημιουργίας της ελληνικής προκατακλυσμιαίας γλώσσας, τοποθετείται την εαρινή ισημερία του έτους 49187 π.Χ., οπότε σημειώθηκε και η έναρξη επικοινωνίας θεών και ηρώων στα πλαίσια της Γιγαντομαχίας.
Η Γιγαντομαχία έληξε (υπολογίζεται με σύγχρονες αναγωγές και υπολογισμούς), την φθινοπωρινή ισημερία του έτους 49187 π.Χ., με ήττα των Γιγάντων και έναρξη της Ηρωικής Εποχής και επικοινωνιακής προκατακλυσμιαίας Ελληνικής Γλώσσας, Γραφής και Άυλου και Υλικού Πολιτισμού. Σε παραδόσεις του 3ου π.Χ. αιώνα, του Αιγύπτιου Μανέθωνα, που «χαμένα κείμενα» κατέγραψε ο Διογένης Λαέρτιος, τον 3ο μ.Χ. αιώνα, αναφέρονται όλοι οι βασιλείς της Αιγύπτου και του Επάνω Κόσμου μετά την λήξη της Γιγαντομαχίας.
Προκατακλυσμιαία Ελληνική Γλώσσα
O Πελασγός, μυθολογικός ηρωικός αυτόχθων γενάρχης (γεννημένος από την γη) Πελασγών πρωτο-Ελληνων Αιγαίου – Αίμου – Μικράς Ασίας – Τηθύος και ευρύτερης Υφηλίου. Οι Πελασγοί μιλούσαν την προκατακλυσμιαία «πελασγική πρωτο-γλώσσα». Ο Ησίοδος περιγράφει τον Πελασγό ως τον πρώτο άνθρωπο, που εμφανίζεται στα υψηλά βουνά της Αρκαδίας. Διδάσκει στους ανθρώπους πρωτογενείς τέχνες, όπως:
- κτίσιμο καλυβών,
- χρήση δερμάτων,
- οργάνωση κοινότητας.
- Η παράδοση τους συνδέει με κυκλώπεια τείχη και αρχαίες τεχνικές οικοδομής.
Οι Πελασγοί ως πανάρχαιος λαός, στον Όμηρο εμφανίζονται σε Δωδώνη – Κρήτη, και ως σύμμαχοι των Τρώων σε Μικρά Ασία. Ο Δίας της Δωδώνης ονομάζεται Πελασγικός, δείχνοντας την αρχαιότητα της λατρείας. Στην ελληνική μυθολογική κοσμολογία, οι Πελασγοί λειτουργούν ως αυτόχθονες πριν από την Μετακατακλυσμιαία επανεμφάνιση στο προσκήνιο των Ελλήνων, της ελληνικής γλώσσας και των Ελληνικών διαλέκτων. Οι Πελασγοί παλαιολιθικοί αυτόχθονες προηγούνται από τα προκατακλυσμιαία χρόνια σε Αρκαδία, Ακτική / Αττική, Θεσσαλία, Ήπειρο, Λήμνο, Σαμοθράκη, Μικρά Ασία, Κρήτη…
Η πελασγική προκατακλυσμιαία πρωτογλώσσα (ή οι πελασγικές πρωτο-γλώσσες) αφορά γλώσσα εκτός προκατακλυσμιαίων ηρωικών πόλεων του ηρωικού γένους ανθρώπων (ηρώων, παιδιών θεών και ηρωικών απογόνων όπως επανειλημμένως έχουμε αναφερθεί). Αφορά δηλαδή παλαιολιθικούς ομιλητές οι οποίοι είχαν την τύχη να έχουν γλώσσα (διαλέκτους – γλώσσες) επηρεασμένη περισσότερο άλλες γλώσσες της Υφηλίου από την προκατακλυσμιαία ελληνική πρωτο-γλώσσα. Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η πελασγική (πελασγικές γλώσσες) γλώσσα περισσότερο επηρεασμένη από την ελληνική προκατακλυσμιαία προφανώς αποτελεί «σπόρο» στα μετακατακλυσμιαία χρόνια για να επαναφερθεί-αναγεννηθεί και ανθήσει πληρέστερα στις περιοχές του Αιγαίου κλπ. η Ελληνική γλώσσα, το ελληνικό αλφάβητο και ο άυλος και υλικός ελληνικός πολιτισμός. Επομένως η «Πελασγική πρωτο-Γλώσσα» στην μυθολογία θεωρείται πρωτογενής και η αρχαιότερη πρωτο-ελληνική [σ.σ. και όχι προελληνική, όπως κακώς πολλάκις αναφέρεται]. Οι Αθηναίοι θεωρούνται Πελασγοί, που διαμορφώνουν και εξελίσσουν την πληρέστερη μετακλυσμιαία Ελληνική γλώσσα (την αττική). Η πελασγική γλώσσα συνδέεται με ιερά, μυστήρια, αρχαίες τελετουργίες (Δωδώνη, Σαμοθράκη, Κρήτη). – ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: Γ. Λεκάκης “Σαμοθράκη, ιερα νήσος”.
Προφανώς η Επιστημονική άποψη για την Πελασγική Γλώσσα επειδή δεν θα βρεί αδιαφιλονίκητα ίχνη-τεκμήρια θα βγάλει το χωρίς σκέψη συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει (αποδεδειγμένη) πελασγική γλώσσα». Επειδή όμως δεν μπορεί να αποκλείσει ότι πρέπει να μιλούσαν κάποια γλώσσα οι αυτόχθονες, θα διαμορφώσει τον επιστημονικό μύθο της «πελασγικής», όχι ως συγκεκριμένης γλώσσας, αλλά ως πολλαπλά («πρωτοελληνικά»;) γλωσσικά στρώματα, άγνωστης οικογένειας. Θεωρούν δηλαδή ότι προϋπήρχαν πελασγικές («πρωτοοελληνικές»;) πρωτογλώσσες και το στηρίζουν στον Ηρόδοτο που μιλά για γλώσσα πελασγική «βάρβαρη» μη ελληνική («βάρβαρον γλῶσσαν»):
«Ἥντινα δὲ γλῶσσαν ἵεσαν οἱ Πελασγοί, οὐκ ἔχω ἀτρεκέως εἰπεῖν. εἰ δὲ χρεόν ἐστι τεκμαιρόμενον λέγειν τοῖσι νῦν ἔτι ἐοῦσι Πελασγῶν τῶν ὑπὲρ Τυρσηνῶν Κρηστῶνα πόλιν οἰκεόντων, οἳ ὅμουροι κοτέ ἦσαν τοῖσι νῦν Δωριεῦσι καλεομένοις (οἴκεον δὲ τηνικαῦτα γῆν τὴν νῦν Θεσσαλιῶτιν καλεομένην), καὶ τῶν Πλακίην τε καὶ Σκυλάκην Πελασγῶν οἰκησάντων ἐν Ἑλλησπόντῳ, οἳ σύνοικοι ἐγένοντο Ἀθηναίοισι, καὶ ὅσα ἄλλα Πελασγικὰ ἐόντα πολίσματα τὸ οὔνομα μετέβαλε· εἰ τούτοισι τεκμαιρόμενον δεῖ λέγειν, ἦσαν οἱ Πελασγοὶ βάρβαρον γλῶσσαν ἱέντες. εἰ τοίνυν ἦν καὶ πᾶν τοιοῦτο τὸ Πελασγικόν, τὸ Ἀττικὸν ἔθνος ἐὸν Πελασγικόν ἅμα τῇ μεταβολῇ τῇ ἐς Ἕλληνας καὶ τὴν γλῶσσαν μετέμαθε. καὶ γὰρ δὴ οὔτε οἱ Κρηστωνιῆται οὐδαμοῖσι τῶν νῦν σφέας περιοικεόντων εἰσὶ ὁμόγλωσσοι οὔτε οἱ Πλακιηνοί, σφίσι δὲ ὁμόγλωσσοι· δηλοῦσί τε ὅτι τὸν ἠνείκαντο γλώσσης χαρακτῆρα μεταβαίνοντες ἐς ταῦτα τὰ χωρία, τοῦτον ἔχουσι ἐν φυλακῇ». – ΠΗΓΗ: Ἡρόδοτος 1.57, Loeb Classical Library. – ΑΠΟΔΟΣΗ Γ. Λεκάκη: Ποια γλώσσα μιλούσαν οι Πελασγοί, δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα. Αν όμως πρέπει να διατυπώσω μια εκτίμηση, με βάση τους Πελασγούς που υπάρχουν ακόμη στις μέρες μας (αυτούς που κατοικούν στην πόλη Κρηστώνα, βόρεια από τους Τυρρηνούς, και που κάποτε ήταν γείτονες των ανθρώπων που σήμερα ονομάζονται Δωριείς, οι οποίοι τότε κατοικούσαν στην χώρα που σήμερα λέγεται Θεσσαλιώτιδα), καθώς και τους Πελασγούς της Πλακίας και της Σκυλάκης στον Ελλήσποντο, που άλλοτε συγκατοίκησαν με τους Αθηναίους, αλλά και όσους άλλους πελασγικούς οικισμούς άλλαξαν αργότερα το όνομά τους), εάν, λοιπόν, από αυτούς πρέπει να συμπεράνουμε, τότε οι Πελασγοί μιλούσαν μια βάρβαρη [δηλαδή μη ελληνική] γλώσσα. Εάν, λοιπόν, ολόκληρο το πελασγικό φύλο ήταν έτσι, τότε και το αττικό έθνος, που ήταν πελασγικής καταγωγής, μετεβλήθη σε ελληνικό, ξαναέμαθε την γλώσσα. Πράγματι, ούτε οι κάτοικοι της Κρηστώνας μιλούν την ίδια γλώσσα με τους σημερινούς γείτονές τους, ούτε οι κάτοικοι της Πλακίας· μεταξύ τους όμως είναι ομόγλωσσοι. Έτσι αποδεικνύουν ότι φυλούν αναλλοίωτο τον γλωσσικό χαρακτήρα, που έφεραν μαζί τους, όταν μετέβησαν σε αυτούς τους τόπους”.
Δυστυχώς άλλες αποδόσεις / μεταφράσεις στην νεοελληνική έχουν πνευματικά δικαιώματα και δεν επιτρέπουν δημοσιεύσεις χωρίς άδεια μεταφραστών. Ενδεικτικά αναφέρω μεταφραστές φιλόλογους:
- Άγγ. Βλάχος (εκδ. Βιβλιοθήκη Εστίας),
- Κ. Σ. Μανουσάκης (εκδ. Ζήτρος),
- Θεοδ. Π. Τάσιος (εκδ. Κάκτος)
- Π. Λεκατσάς (εκδ. Δωδώνη),
- Ν. Σκουτερόπουλος (εκδ. Πόλις),
- A. D. Godley (εκδ. Loeb Classical Library),
- R. Waterfield (εκδ. Oxford World’s Classics).
Με όλην την επιφύλαξη παρατηρώ ότι ο Ηρόδοτος επειδή αγνοεί την γλώσσα των Πελασγών, παρατηρεί Πελασγούς της εποχής του, και λέει ότι μιλούσαν γλώσσα που δεν κατανοούσε και άρα «βάρβαρο» γλώσσα, ξένη προς τα ελληνικά…
Η γλωσσολογία ως επιστήμη αναγνωρίζει ότι πολλές ελληνικές λέξεις προέρχονται από (πρωτοελληνικά;) όχι απαραίτητα «Πελασγικά», χωρίς ούτε να τα ονομάζει πρωτο-ελληνικά όπως τοπωνύμια σε -νθος, -σσός, -ττος (Κνωσός, Κόρινθος, Αμάρυνθος, Παρνασσός) και γλωσσική ποικιλία λέξεων όπως σύκον, υάκινθος, λαβύρινθος. – ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: “Διαβάσθηκε το τοπωνύμιο «Αμάρυνθος» σε επιγραφή Γραμμικής Β στο ιερό της Αμαρυσίας Αρτέμιδος στην Αμάρυνθο”, ΕΔΩ.
Μελέτες που προτείνουν την πελασγική γλώσσα ως πρωτο-ελληνική συγγενική της σκιππέριας ή αλβανικής (Ιάκ. Θωμόπουλος, 1933) απορρίπτονται χωρίς σκέψη. Ο Θωμόπουλος υποστηρίζει ότι η Πελασγική γλώσσα ήταν η πρωτο-ελληνική γλώσσα. Η σκιππέρια (αλβανική) – γλώσσα του 19ου αιώνα μ.Χ. – αποτελεί «διατηρηθέν αυθεντικό τοπικό ιδίωμα» αυτής της πρωτοελληνικής πελασγικής. Η απομόνωση των σκιππέριων πληθυσμών διατήρησε την αρχαϊκή μορφή της γλώσσας τους, ενώ η ελληνική εξελίχθηκε περισσότερο. Οι επιγραφές της Λήμνου, της Κρήτης, της Λυκίας, της Καρίας, των Ετρούσκων και των Χετταίων μπορούν να ερμηνευθούν μέσω της σκιππέριας-αλβανικής, «ζωντανό απολίθωμα» της πελασγικής-ελληνικής.
Προφανώς η διεθνής επιστημονική κοινότητα την απέρριψε την μεθοδολογία του Θωμόπουλου, λόγω έλλειψης συγκριτικής γλωσσολογικής μεθόδου, δηλαδή φωνολογικούς νόμους, ιστορική τεκμηρίωση, συστηματικές αντιστοιχίες, χρονολογική συνέχεια, γιατί πιστεύει ότι στην επιστήμη δεν έχει θέση ο ετυμολογικός «αυθορμητισμός».
Με την γλώσσα των σκιππερίων ως δεδομένη θυγατέρα της κατασκευασμένης “ινδοευρωπαϊκής” και όχι “προελληνική” (φοβούμενοι να πουν πρωτο-Ελληνική μη βγάλουν… μπιμπίκια) χωρίς όπως λένε καμμία συστηματική σχέση με την ελληνική πέρα από κοινούς “ινδοευρωπαϊκούς” τύπους.
Επίσης οι επιγραφές Λήμνου και Ετεοκρητικής δεν δείχνουν σχέση με την γλώσσα των σκιππερίων-αλβανική. Η επιγραφή της Λήμνου δείχνει συγγένεια με ετρουσκικά και άλλες τυρσηνικές γλώσσες και δεν παρουσιάζει καμμία δομική ή λεξιλογική σχέση με την σκιππέρια-αλβανική γλώσσα. Έτσι η διεθνής κοινότητα προτιμά να εντάσσει την θεωρία Θωμόπουλου σε πλαίσια “εθνικιστικών” αφηγήσεων εθνικών διεκδικήσεων ως δήθεν στηριζόμενη σε ιδεολογικά κίνητρα αντί τεκμήρια. Η θεωρία Θωμόπουλου ιστορικά ενδιαφέρουσα, δεν πληροί κατά την γνώμη τους, κριτήρια επιστημονικής γλωσσολογίας ως μη τεκμηριωμένη, αναχρονιστική, εθνικιστικά φορτισμένη, και προ παντός ασύμβατη με τα δεδομένα του παραμυθιού της ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας, που η διεθνής γλωσσολογική κοινότητα υποχρεώνεται να ακολουθεί χωρίς αντιρρήσεις και αμφισβητήσεις και να απορρίπτει ασυζητητί οτιδήποτε δεν ταιριάζει με το επιστημονικό ινδοευρωπαϊκό παραμύθι της!
ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 12.7.2026.
γλωσσα Πελασγοι ατρεκεως χρεον τεκμηριο Πελασγων Τυρσηνοι Κρηστωνα πολις ομουροι κοτε Δωριεις Θεσσαλιωτις θεσσαλια Πλακιη Σκυλακη Πελασγος ελλησποντος συνοικοι αρχαιοι αθηναιοι πελασγικα εοντα πολισμα ουνομα μεταβολη βαρβαρος βαρβαρογλωσσα Πελασγικο αττικον εθνος ελληνες Κρηστωνια σφεας περιοικοι ομογλωσσοι ομογλωσσια χωριο φυλακη ηροδοτος ομιλια εκτιμηση, Κρηστωνη Τυρρηνοι ανθρωπος κατοικι χωρα Θεσσαλοι Πλακια Αθηνα πελασγικοι οικισμοι ονομα βαρβαρη ελληνικη πελασγικο φυλο αττικο καταγωγη
