Ομιλία του Παναγιώτου Τερπάνδρου Ζαχαρίου στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, κατά την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, 2026.
Αγαπητοί μου φίλοι, απόψε έχω την τιμή διά της ετυμολογίας να σας αποκαλύψω την Ελληνίδα φωνή ως την πλέον ερωτική γλώσσα επί της πλανήτου Γαίας και ως παγκόσμιον υπερόπλον πνευματικής διαύγειας και ανάπτυξης για όσους αποκτούν εννοιολογική πρόσβαση στον διδακτικό ερωτισμό της.
Ωστόσο, προτού εμβαθύνω, πραγματικά χαίρομαι που βλέπω τόσους «Προνομιούχους» σε αυτήν την φιλόξενη αίθουσα απόψε.
Και για να καταλάβετε τι σας καθιστά «προνομιούχος», ας επισκεφτούμε την λέξη, η οποία είναι σύνθετη από τρία μόρια: Το «προ» που σημαίνει «πριν» (όπως όταν λέγομεν «προπολεμικώς»), την «νομή» που σημαίνει «μοιρασιά» (όπως όταν λέγομεν «διανομή») και το ρήμα «έχω» (όπως όταν λέγομεν πτυχιούχος).
Τονίζω ότι είστε «προνομιούχοι», λοιπόν, επειδή ως Ελληνόφωνες είστε οι «έχοντες την νομή/μοιρασιά πριν τους άλλους», εφόσον από τα γεννοφάσκια σας ακούγετε και έχετε εν δυνάμει πρόσβαση στις έννοιες εγχαραγμένες στην Ελληνίδα φωνή που εορτάζεται παγκοσμίως σήμερον. Και τονίζω ότι είστε οι πρώτοι, επειδή οι μη μεγαλωμένοι με τα Ελληνικά ακούσματα όχι μόνον θα πρέπει να περιμένουν την ενηλικίωσή των για να κατανοήσουν τις χιλιάδες Ελληνικές λέξεις που έχουν δανειστεί οι γλώσσες των, αλλά και τότε, για να χαίρουν της πλήρους επίγνωσης αυτών των λέξεων θα πρέπει είτε να μελετήσουν την Ελληνική εις βάθος, είτε να ανατρέχουν στα λεξικά των. Κάτι που για εσάς είναι άμεσα προσβάσιμον, αρκεί να επι-σκεφτείτε τις λέξεις. Και όταν το κάνετε αυτό, θα συνειδητοποιήσετε ότι πρόκειται περί ενός αποκλειστικού δια βίου πανεπιστημίου σοφίας και καθοδηγήσεως.
Και όπως θα δούμε παρακάτω, όσοι ξένοι διανοούμενοι μελετήσουν την Ελληνίδα φωνή, φέρουν την γνώση αυτής ως το μεγαλύτερο ακαδημαϊκό τους γόητρο.
Για του λόγου το αληθές, ο γλωσσολόγος David Crystal (ο αντίστοιχος Άγγλος Μπαμπινιώτης) προ καιρού δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «English as a Classical Language» (Η Αγγλική ως μία Κλασική Γλώσσα), διατεινόμενος ότι εφόσον η Αγγλική περιέχει χιλιάδες Ελληνικά και Ελληνογενή λήμματα, και αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως μία κλασική γλώσσα, εφάμιλλη της Ελληνικής και της Λατινικής. Θυμίζει κάποιους στα βόρεια σύνορά μας, που επειδή ζουν σε ένα κομμάτι της αρχαίας Μακεδονίας, μπορούν να ντύνονται με χλαμύδες σφετεριζόμενοι τον Μέγα Αλέξανδρο.
Το λέγω αυτό με δόση ειρωνείας, επειδή αν και η Αγγλική όντως φέρει πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο κυμαινόμενο από την επιστήμη έως και την καθημερινότητα, όπως, φερ’ ειπείν, τις λέξεις «anthropology» και «astronaut», ο κύριος Crystal δεν μπορεί να πει το Ελληνικό «άνθρωπος» στην γλώσσα του για να αναφερθεί σε άνθρωπο, και δεν μπορεί να πει «ναύτης» για να αναφερθεί σε ναύτη αντιστοίχως.
Τουτέστιν, τα παράγωγα των κλασικών Ελληνικών λέξεων λειτουργούν μόνον εις την μοναδική επιβιώσασα κλασική Ευρωπαϊκή γλώσσα με καταγεγραμμένη τρισχιλιετή και αδιάσπαστη συνέχεια κατά την εξέλιξή της, που είναι η νεοελληνική. Αν και η Λατινική παρήγαγε τα Ιταλικά, τα Γαλλικά, τα Ισπανικά και τα Ρουμάνικα, δεν είχε την ίδια τύχη, και γι’ αυτό δεν εορτάζεται ως ζωντανή κλασσική γλώσσα.
Όμως, τι εννοούμε με τον όρο «κλασική»; Η λέξις παράγεται εκ του ρήματος «καλώ», ουσιαστικοποιημένο ως «κλήσις» και αρχικώς χρησιμοποιείτο δια την πρόσκλησιν ή κάλεσμα νέων ανδρών στον στρατό. Αλλά και ο Όμηρος απευθύνει «επίκληση» στην Μούσα ίνα εξιστορήσει τα έπη του. Αργότερα, όπως έπραξαν με πάμπολλα Ελληνικά λήμματα, οι Ρωμαίοι μορφοποίησαν το «Κλήσις» ως classis με την έννοια του καλέσματος σε τάξη και σειρά. Όμως, ο Ρωμαίος συγγραφεύς Aulus Gellius ήτο ο πρώτος που χρησιμοποίησε την λέξη με την σύγχρονη έννοια αναφερόμενος στους Έλληνες φιλοσόφους και συγγραφείς ως κλασικούς, ήτοι, «πρώτης τάξεως σημεία αναφοράς».
Έκτοτε, το προσωνύμιον «κλασικός» προσδίδει κύρος σε ό, τι έχει διαχρονική αξία.
Η Ελληνίς φωνή εκπληρώνει αυτό το κριτήριο, παγκοσμίως αναγνωρισμένη ως διαχρονική πηγή επιστημονικής και πολιτισμικής λεξιπλασίας. Και εδώ θα μπορούσε να πει κανείς: Μα υπάρχουν και άλλες πλούσιες γλώσσες, τι κάνει την Ελληνική να ξεχωρίζει ως κλασική; Και θα συμφωνήσω. Υπάρχουν γλώσσες πλουσιότερες της Ελληνικής σε συγκεκριμένους τομείς, όπως φερ’ ειπείν των Ινουίτ Εσκιμώων, οι οποίοι διαθέτουν 10 διαφορετικές λέξεις για την μία δική μας, το χιόνι, ή όπως των Άγγλων, οι οποίοι διαθέτουν το Pub, και το Bar χωρίς ελληνικές αντιστοιχίες. Και η νεοελληνική έχει δανειστεί αρκετό λεξιλόγιο από άλλες γλώσσες. Ωστόσο, αυτές οι λέξεις δεν χαίρουν παγκοσμιότητος, επειδή εκφράζουν ιδιάζουσες ανάγκες συγκεκριμένων χώρων και κουλτούρων.
Εν αντιθέσει, η Ελληνική χαίρει πανανθρώπινης αξίας επειδή έχει διαποτίσει τον πλανήτη με λεξιλόγιο εκφράζοντα όλες τις αξίες και θεσμούς που μεταξύ τόσων άλλων ελευθερώνουν τον άνθρωπο από την αμάθεια με την έννοια του «Σχολείου» (school), από τον δογματικό μυστικισμό δια της «φιλοσοφίας» (philosophy), από την τυραννία δια της «δημοκρατίας» (democracy), από τον θεοκεντρικό τερατισμόν δια του «ανθρωποκεντρισμού» (anthropocentrism) και από τις αυθαίρετες δοξασίες και δεισιδαιμονίες δια της «Λογικής» (logic), από το χάος δια της «αρμονίας» (harmony). Τον γυμνάζουν δια του θεσμού του «αθλητισμού» (athletics), τον καταπραΰνουν δια της «μουσικής» (music), τον εμπνέουν δια του «ηρωισμού» (heroism) και τον αναψύχουν δια του «θεάτρου» (theatre). Ελληνικές λέξεις που εκφράζουν πρωτοποριακές Ελληνικές συλλήψεις και που δεν έχουν αντιστοιχία σε άλλες γλώσσες.
Και επειδή διανύουμε περίεργες, ισοπεδωτικές εποχές, κατά τις οποίες κάθε Αριστεία διώκεται εν όψει μίας σχετικώς νεοσύστατης διαστροφής ονόματι «πολιτική ορθότητα», για να μην εκληφθεί η ομιλία μου ως εθνικιστική έπαρση, θα ήθελα να κάνετε ένα πείραμα:
Αφαιρέσετε τα Ελληνικά λήμματα από οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή γλώσσα και όχι μόνο. Μετά προσπαθήσετε να επικοινωνήσετε στα πλαίσια του σύγχρονου πολιτισμού άνευ αυτών. Σας εγγυώμαι ότι θα βρείτε τον εαυτόν σας στην εποχή του Χαλκού, εάν όχι άναυδοι! Ούτε την λέξη «τεχνολογία» (technology) θα μπορέσετε να αρθρώσετε.
Ωστόσο, πολλά από τα Ελληνικά λήμματα που θα αφαιρέσετε από τις ξένες γλώσσες δεν προήλθαν από προϋπάρχουσες Ελληνικές λέξεις, και ούτε από Έλληνες λεξιπλάστες, αλλά από την ανάγκη δομικώς πτωχοτέρων γλωσσών να δανειστούν Ελληνικά μόρια και λήμματα ίνα εκφράσουν καινοτομίες, νεολογισμούς και εφευρέσεις. Αυτό οφείλεται στην μοναδική πλαστικότητα της Ελληνικής να συνθέτει αυτά τα μόρια. Πρόκειται περί των Ελληνογενών λημμάτων, όπως το «τηλέφωνον», το «στηθοσκόπιον», την «φωτογραφία» και εκατοντάδων άλλων λέξεων, κατασκευασμένες από ξένους γλωσσολόγους που ανέτρεξαν στην ανυπέρβλητη πλαστικότητα και ευήχεια της Ελληνικής – ως ανεξάντλητη πηγή που είναι, και που δύναται εσαεί να παραγάγει λήμματα εις το διηνεκές.
Μετά, διεξάγετε το ίδιο πείραμα με την Ελληνική, αφαιρώντας τους ξενισμούς που τελευταίως τόσο αβίαστα επιτρέπουμε να εισβάλουν στην γλώσσα μας, όπως τα λάιβ, τα πρότζεκτ, τα σαπόρτ, τα anyway και τα okay.
Όχι μόνον θα εξακολουθείτε να επικοινωνείτε σε πολιτισμένο επίπεδο, χωρίς να μιλάτε σαν ανελλήνιστοι ξενολάγνοι που πιθηκίζουν θέλοντας να μοιάσουν, αλλά και εκεί που δεν θα βρίσκατε λέξη, θα την δημιουργούσατε άνετα αντλώντας από το «απειροσαφηνίζον» Ελληνολόγιον.
Τις προάλλες, φέρ’ ειπείν, ένας φίλος με ερώτησε πως θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την λέξη gadget Ελληνιστί. Του είπα ότι εφόσον τα γκατζετάκια είναι μικροαντικείμενα προχωρημένης τεχνολογίας, θα μπορούσαμε να τα ονοματίσουμε «τεχνίδια» ή «τεχνοπαίγνια» και τον γκατζετάκια «τεχνηδάκια», «τεχνηδολάγνο» ή «τεχνηδοσυλλέκτη». Έχω ερωτηθεί και πως θα μπορούσαμε να αποδώσουμε το «έγινε viral». Γιατί όχι «ταχυδιαδόθηκε», ή έγινε «ταχυπασίγνωστον»;
Και εάν το θεωρείτε αστείο, να σας θυμίσω ότι εάν σήμερον λέμε «ποδήλατο» αντί για «μπαϊσίκλα», το οφείλουμε σε «λεξιπλάστες» οραματιστές με ελληνική συνείδηση, όπως τον Αδαμάντιο Κοραή. Η «τηλεόραση», το «ποδόσφαιρο», το «αυτοκίνητο», ο «υπολογιστής» και πολλές άλλες λέξεις ονομάζονται μεταφραστικά δάνεια. Δηλαδή, ναι μεν υιοθετούμε την σύλληψη αυτών των ξένων επιτευγμάτων, αλλά ανατρέχουμε στην πλαστικότητα της Ελληνικής να τα ονομάσουμε.
Στην αφύπνιση αυτής της συνειδήσεως στοχεύει η ομιλία μου απόψε, φίλοι μου.
Και για να προλάβω ένα ερώτημα που συχνώς καλούμαι να απαντήσω, και μάλλον αιωρείται ανάμεσά σας: «Πως είναι δυνατόν ένας φιλόλογος της Αγγλικής να κόπτεται με τέτοια θέρμη υπέρ της Ελληνικής;»
Αν και φαινομενικώς οξύμωρον, η αλήθεια είναι ότι αξιολογούμε ποιότητες μόνον δια των συγκρίσεων, αρκεί να γνωρίζουμε εξ ίσου καλά τα συγκρινόμενα. Το εναρκτήριο έναυσμα του πάθους μου για την Ελληνίδα φωνή ήταν εν Πανεπιστημίω στο εξωτερικό κατά το μάθημα της συγκριτικής γλωσσολογίας, όπου κλήθηκα να μεταφράσω μερικά έργα Ελλήνων ποιητών στα αγγλικά. Μεταξύ άλλων, εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να εκφράσω μονολεκτικώς τον κατ’ εξοχήν ανθρώπινο θεσμό του έρωτος όχι μόνο στην Αγγλική αλλά και σε καμμία άλλη Ευρωπαϊκή γλώσσα, εφόσον εκεί ούτε καν υπήρχε το ρήμα «ερωτεύομαι» χωρίς περιφράσεις τύπου «fall in love» (πέφτω σε αγάπη). Και ούτε υπήρχαν τα παράγωγα που θα μπορούσαν να διαχωρίσουν, ας πούμε, τον φιλόζωο από τον εραστή, εφόσον η λέξη lover επιστρατεύεται και για τις δύο περιπτώσεις, ως animal lover και lover, αντιστοίχως! Και εν απουσία του λήμματος «έρως» ως γλωσσοπλαστικό μόριο, συνειδητοποίησα ότι σε αυτές τις γλώσσες αδύνατον είναι να αποδοθεί η έννοια «ανέραστος», ή ο μη «ερωτεύσιμος». Και όχι, το «unloved» δεν καλύπτει το συγκεκριμένο εννοιολογικό πεδίον, εφόσον εν απουσία της έννοιας του πάθους στο «love», to «unloved» κάνει λόγο για κάποιον που απλούστατα δεν αγαπιέται. Ενώ ο ανέραστος….
Θα μου μείνει αξέχαστη η προσπάθεια αγγλόφωνων φοιτητών της Ελληνικής να ερμηνεύσουν την φράση «θείος έρωτας» στο έργο «Αντίδωρον» του Βυζαντινού φιλοσόφου και θεολόγου, Λέοντα Σοφιστή.
Αν και η Αγγλική και οι άλλες γλώσσες έχουν υιοθετήσει τις ελληνικές λέξεις Eros, erotic και eroticism, το εννοιολογικό πρόσημο σε αυτές τις γλώσσες φέρει την έννοια της σαρκικής συνουσίας (το σεξ). Χωρίς το γλωσσο-πολιτισμικό υπόβαθρο του Ελληνικού πανερωτισμού τους ήταν αδύνατον να βγάλουν άκρη ως προς το τι σχέση μπορεί να έχει ο Έρωτας σε ένα θεολογικό κείμενο!
Η επιστήμη της κοινωνιογλωσσολογίας μας αποκαλύπτει ότι η κάθε γλώσσα αντικατοπτρίζει τον τρόπο που οι ομιλητές της αντιλαμβάνονται την ζωή και τις αξίες της.
Εν προκειμένω, οι αρχιτέκτονες της Ελληνίδος φωνής αντελήφθησαν τον κόσμο με τέτοιο τρόπο που ανέδειξαν την πανανθρώπινη αξία γύρω από τον Έρωτα και τον εγχάραξαν στον Λόγο και στον Μύθο.
Όπως τονίζει και ο καθηγητής Φιλοσοφίας Ηλ. Νικολούδης στο βιβλίο «Έρως και Λόγος»: «Η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο όπου η λέξη “λέξις” παράγεται από το “λέγω”· η μόνη της οποίας το “λέγω” έχει αρχική σημασία “πλαγιάζω ερωτικά“» (εξ ου και το λέκτρον ή λέχος, που σημαίνει «συζυγική κλίνη», και το «λέχομαι» (ξαπλώνω στο κρεβάτι), λέξη επιβιώσασα στην «λεχώνα» την κλινήρη γυναίκα που μόλις έχει γεννήσει.)
Τα φιλοσοφικά συμπόσια της κλασσικής αρχαιότητος ετελούντο με τους συνδαιτημόνες όχι καθήμενους σε καρέκλες, αλλά ανακεκλιμένους σε ανάκλιντρα. Και το κρασί ήταν νερωμένο ώστε ο λόγος να ρέει χωρίς μέθη. Σε αυτό το είδος σχόλης (χρόνου ανάπαυσης) γεννήθηκε η ιδέα του «σχολείου» που ήθελε τον ελεύθερο χρόνο να επικεντρώνεται στην μάθηση δια της διαλεκτικής φιλοσοφίας που σήμερον διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια ανά την υφήλιον ως dialectics και που αποτελεί την βάση της Λογικής. (Ουδόλως συμπτωματικώς, η αγγλική φράση «Let me sleep on it», που σημαίνει «Επίτρεψέ μου να ξαπλώσω με την σκέψη», απηχεί την σχέση της χαλάρωσης ως προϋπόθεση για τον σωστό συλλογισμό).
Ωστόσο, η μαιευτική μέθοδο του Σωκράτους είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι στην Ελληνική γλώσσα ο Έρως και ο Λόγος αλληλοσυμπληρώνονται, εφόσον ο Έρως είναι η Ερώτηση και ο Λόγος η Λογική απάντηση. Πράγματι, φίλοι μου, σας έχει κινήσει ποτέ την περιέργεια το ομόηχον του Έρωτος με την Ερώτησιν; Ο έρως θέτει το «Ερέθισμα» δια των «Ερωτήσεων» και ο Λόγος που προκύπτει δια της διαλεκτικής γεννά τους Συλλογισμούς με γνώμονα την Λογική.
Όπως βλέπετε, ακόμη και τα μόρια των Ελληνικών λέξεων δεν αφήνουν αμφιβολία για το τι σημαίνουν τα παράγωγά των. Εν προκειμένω, το πρόθεμα «ερ» στον Έρωτα, όπου το φατνιακό υγρό παλλόμενο σύμφωνο «ρ» κυριαρχεί επί των υπολοίπων συμφώνων και φθόγγων, ΕΡ-εθίζει… και προκαλεί συνάψεις, ενώσεις, ΕΡγα.
Ουδόλως τυχαίως για να γνωρίσουμε κάποιον, η για να τον φέρουμε κοντά μας, του απευθύνουμε το Ερέθισμα δια ΕΡωτήσεων: «Πως σε λένε; Από που είσαι; Ποία είναι τα ενδιαφέροντά σου;»
Και ποίο είναι το χρώμα που ΕΡεθίζει το μάτι του ταύρου, και όχι μόνο; Μήπως το ΕΡυθρόν;
Παράγωγο του Έρωτος είναι και το ρήμα Εράω / Ερώ, δηλαδή επιθυμώ κάτι σφοδρώς, το οποίον δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην επιθυμία για το αντίθετο φύλο, αλλά και σε ό,τι προκαλεί έντονο πόθο, αναζήτηση, όπως το της «πατρίδος Εράν» του Οδυσσέως.
Και εάν ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά για τον άνθρωπο είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η Ελληνίδα φωνή είναι η μόνη που φαν-ΕΡώνει τί ορίζει τον ελεύθερο άνθρωπο. Κι αυτός δεν είναι άλλος από εκείνον ο οποίος ελεύθει (έρχεται ή πορεύεται) όπου ερά (ποθεί) ως ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Ποίος από εσάς ενθυμείται με ποίες λέξεις αρχίζει το πρώτο Ευαγγέλιο του Ιωάννου; «Εν Αρχή Ην ο Λόγος»! Μήπως αντιγράφει τον Ησίοδο, ο οποίος 800 χρόνια πριν, στην Θεογονία του, είχε πει το ίδιο ως εν αρχή ην ο Έρως;
«Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι,
λυσιμελής, πάντων δὲ θεῶν πάντων τ᾽ ἀνθρώπων
δάμναται ἐν στήθεσσι, νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.”
«Ο Έρως, ως ο ομορφότερος από τους αθανάτους, λύνει τα μέλη όλων των θεών και των ανθρώπων, κυριαρχώντας επί των καρδιών, της νόησης και της βούλησης αυτών».
Μας λέγει, κατατάσσοντας τον Έρωτα ως την πρωταρχική δύναμη που λύνει και ενώνει τα σώματα, τα πράγματα, τις σκέψεις και τις λέξεις ώστε να γεννήσουν βιολογικώς και πνευματικώς.
Ο Έρως έλυσε και την Αφροδίτη από τον νόμιμό της σύζυγο, τον Ήφαιστο, για να ενωθεί με τον Άρη, τον θεό του πολέμου. Και αυτή η Ένωση παρήγαγε την κόρη, Αρμονία, της οποίας το όνομα παράγεται από το «αραρίσκω» που σημαίνει «ενώνω, συναρμολογώ». Δίδαγμα, η αρμονία προκύπτει από ισοδύναμες αντιθέσεις. Εξ ου και η ρήσις «τα ετερώνυμα έλκονται», αρκεί να είναι ισοδύναμα. Και τι πιο ετερώνυμα και ισοδύναμα από τον έρωτα, στο πρόσωπο της Αφροδίτης, και τον πόλεμο σε εκείνο του Άρεως; «Έρως ανίκατε μάχαν» και «πόλεμος πατήρ πάντων».
Όπως βλέπετε, η Ελληνική γλώσσα ερωτοτροπεί με τον Μύθο, την σοφία και την επιστήμη, εφόσον μόνο τα συμβατά αντίθετα παράγουν τον μαγνητισμό των ενώσεων.
Εάν έχετε δει το περίφημη κινηματογραφικη ταινια «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» του T. Schulman, όπου ένας πεφωτισμένος καθηγητής (ο R. Williams) αναλαμβάνει μία τάξη ενός συντηρητικού κολλεγίου, σε μία από τις πρώτες σκηνές τολμάει να αποκαλύψει την ερωτική αποστολή του ανθρωπίνου Λόγου θέτοντας το ερώτημα: «Για ποίον λόγον αναπτύχθηκε η ανθρώπινη γλώσσα;» Παραθέτω την απάντησή του Αγγλιστί: «Language was developed for one endeavor, and that is… to woo women.» (Η γλώσσα αναπτύχθηκε για έναν σκοπό: Για να σαγηνέψει γυναίκες)
Αν και φαινομενικώς απλοϊκή η απάντησή του, δεν απέχει και πολύ από την Ελληνική κοσμοθέαση, εφόσον, όπως προελέξαμεν, ο Έρως ως Λόγος ελκύει, και η έλξις ενώνει και η ένωσις γεννά, είτε βιολογικώς, είτε πνευματικώς, είτε υλικώς. Εξ ου και η παγκοσμίου χρήσεως λέξις ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ (technology), η οποία κυριολεκτικώς σημαίνει «το Τέκνο του Λόγου», εφόσον το λήμμα «τέχνη» είναι παράγωγο του «τίκτω» (γεννώ, φέρω εις τον κόσμο) και ομόρριζον του «τοκετού».
Όπως βλέπετε, φίλοι μου, η Ελληνίδα Φωνή βρίθει ερωτισμού με γνώμονα τις επιθυμητές ενώσεις και τα γεννήματα που προκύπτουν εξ αυτών. Εάν θυμάστε οι παλαιότεροι, ουδόλως τυχαίως οι διοργανωτές των εν Αθήναις Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 αιωρίσαν τον θεό Έρωτα καθ’ όλη την πομπή που εξιστορούσε την διαδοχικές περιόδους του ελληνικού έθνους – όπως και αυτήν την στιγμή ίπταται πάνω από τις κεφαλές μας σε αυτήν την φιλόξενη αίθουσα της «ομιλίας» μας.
Αλήθεια, πόσοι από εσάς γνωρίζετε ότι η ίδια λέξη «ομιλία» φέρει ερωτικό πρόσημο; Και μάλιστα, η αρχική σημασία του λήμματος είναι η συναναστροφή αλλά και η «ερωτική συνεύρεσις», έννοια οίαν συναντούμε στον Αριστοτέλη, ο οποίος διατυπώνει στα «Πολιτικά» του: «Το σπέρμα διαιρείται εις την γονήν την εκ συνδυασμού και ὁμιλίας ἄρρενος καὶ θήλεος γινομένην», αλλά και στις Φοίνισσες του Ευριπίδη, όπου η φράση «ομιλία χθονός» σημαίνει έρως προς την πατρίδα. (όπου χθων σημαίνει γη, πατρίδα, εξ ου και ο «αυτόχθων»).
Άρα φίλοι μου, την επόμενη φορά που θα επισκεφτείτε έναν «όμιλο», έχετε κατά νου ότι ονομάζεται «όμιλος» ένεκα των συνομιλούντων ανθρώπων που συνευρίσκονται εκεί.
Ωστόσο, «ουχ ομιλητός» θεωρείτο ο ανέραστος βάρβαρος, ο απλησίαστος, αυτός που «ιδιωτεύει», αποσυρόμενος από την κοινωνία του. Αυτός που αποφεύγει την συζήτηση είτε επειδή διαφωνεί, είτε επειδή δεν ενδιαφέρεται. Εξ ου και ο παγκόσμιος εκ της Ελληνικής δανεισμός του «idiot», εκ του «ιδιωτεύειν». Η ταύτιση του Ελληνικού λήμματος ιδιωτεία με την έννοια του ηλιθίου τυχαία δεν είναι. Η λέξις «ηλίθιος» είναι παράγωγο του ρήματος ηλάσκω / αλάωμαι / αλαίνω, δηλαδή, περιφέρομαι άσκοπα – κάτι που έχει επιβιώσει στο αλάνι, στον αλήτη, στο αλώνι.
Η ταύτισή της λέξεως «ηλίθιος», με την έννοια του «βλαμμένου» ανάγεται στην Ελληνική αντίληψη ότι μόνον ένας βλαξ «αλάεται» άσκοπα χωρίς να συν-ομιλεί με τους συμπολίτες του.
Εξ άλλου, και ο Αριστοτέλης τονίζει ότι «δεν υπάρχει περίπτωση να ολοκληρωθεί ένας άνθρωπος χωρίς πλήρη συμμετοχή στον κοινοτικόν βίον».
Εν απουσία της αρχαιοελληνικής κοσμοαντίληψης του πανερωτισμού αυτού στην Δύση, πριν από 120 χρόνια, ο πατέρας της ψυχαναλύσεως, ο Σ. Φρόιντ, προείδε αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται στις μέρες μας – τον θάνατον του Δυτικού πολιτισμού που θα απορρέει από την κοινωνική απόσυρση του ανθρώπου, εκείνη της ιδιωτείας. Με την έλευση της Βιομηχανικής Επαναστάσεως, η φράση «I want my privacy” (θέλω την ιδιωτικότητά μου) εγκαθιδρύθηκε ως κάτι φυσιολογικόν στην Δύση, και έως προσφάτως ανύπαρκτη στον ελληνικό χώρο. Ο Φρόιντ επισήμανε ότι δια της καταναγκαστικής εργασίας, της ηθικής τάξεως, αλλά και της μοναξιάς που έπεται στις σύγχρονες πόλεις, όπου ο υλισμός αντικαθιστά την ανθρώπινη συνεύρεση, ο έρως θα ηττηθεί από το ένστικτο του θανάτου. Ωστόσο, ο μεγάλος ψυχαναλυτής δεν πρότεινε θεραπεία για την αποκλειστικώς αυτή Ευρωπαϊκή κατάσταση. Τόνισε ότι ο Δυτικός πολιτισμός έπασχε ανιάτως και ότι δεν είχε μέλλον όπως δεν έχει ένας βιολογικός οργανισμός του οποίου έχει πάψει να πάλλεται η καρδιά. Σήμερον, 120 χρόνια αργότερα από τα λεγόμενά του, η υπογεννητικότης, η προωθούμενη ασχήμια, η δημογραφική αλλοίωση και η σύνθλιψη των κοινωνικών ιστών του Δυτικού κόσμου τον επαληθεύουν.
Και εδώ δικαίως θα αναρωτηθείτε, αν και εμείς μιλάμε Ελληνικά, μήπως δεν βιώνουμε τον ίδιο θάνατο; Και θα σας απαντήσω: Φυσικά τον βιώνουμε, επειδή πάψαμε να ακούμε τις διδαχές εγχαραγμένες στην γλώσσα μας. Αφήσαμε πολιτικάντηδες να αποκρύψουν τις διδαχές της και να ασχημονήσουν επάνω της στο όνομα της προόδου με απώτερο σκοπό να άρχουν επί ενός «αμορφωτοσπουδαγμένου» εσμού που έπρεπε να αποχαυνωθεί ώστε να αποτελέσει ένα μόνιμο εκλογικό σώμα ελεγχόμενων ψηφοφόρων.
Ιδεοληπτικοί τεχνοκράτες μισέλληνες παρεισέφρησαν στο Υπουργείο Παιδείας και απονεύρωσαν την μεγαλειώδη μουσικότητα της Ελληνίδας φωνής σε σημείο τα παιδιά μας ουδέποτε πλέον να μπορέσουν να πουν τα πράγματα με το νι και το σίγμα. Η πόλις έγινε «πόλη», το «Σχολείον» «Σχολείο», το «εμβαδόν», «εμβαδό», το «ποσόν», «ποσό» και τα «Αττικόν Ωδείον» και «Ιδαίον Άντρον» χασμωδούν ως «Αττικό Ωδείο» και «Ιδαίο Άντρο» αντιστοίχως… Το «πιθανώς» έγινε «πιθανά» και του «μηνός» του «μήνα» – λέξεις ανελλήνιστες που χάσκουν, όπως πλέον χάσκουν και τα παιδιά μας όταν σε κοιτούν σαν εξωγήινο όταν προσπαθείς να τους εξηγήσεις ότι πρέπει να μελετούν την ελληνική Γραμματεία για να καλλιεργηθούν ως μορφωμένοι άνθρωποι.
Οι πολέμιοι της γλώσσας προσπάθησαν να κλείσουν την πόρτα σε όλα τα τριτόκλιτα τύπου «η Άρτεμις της Αρτέμιδος» μετατρέποντάς το στο βάναυσο «Η Άρτεμη, της Άρτεμης». Εάν μπορούσαν το ίδιο θα έκαναν και με άλλα ουσιαστικά, αλλά «το μάθημα, του μαθήματος» τους ξέφυγε και μπήκε από την πίσω πόρτα, εφόσον «το μάθημα, του μάθημα» θα έβγαζε το μάτι και του πιο κακόγουστου.
Τελευταίως, όλο και περισσότεροι «ανοραμάτιστοι» (για να μην πω «ανελλήνιστοι») δικαιολογούν τους ξενισμούς και την όλο και περισσότερο χυδαΐζουσα Δημοτική ως φυσική εξέλιξη ενός ζωντανού οργανισμού όπως είναι η γλώσσα. Με αυτούς θα συμφωνήσω ότι οι γλώσσες όντως εξελίσσονται. Όμως, η εξέλιξίς των αντανακλά την πνευματική ποιότητα ή κατάπτωση των ομιλητών αυτών… και ο τρόπος που αφήσαμε την δική μας γλώσσα να εξελιχθεί «προοδευτικώς» προς τα κάτω όχι μόνον ουδόλως κολακεύει κάποια ποιότητα, αλλά και θέτει εν αμφιβόλω την αξιοσύνη ημών να την εορτάζουμε σήμερον.
Πως αλλιώς; Ενώ τα επιφανέστερα Πανεπιστήμια και οι ποιοτικότερες εταιρίες ανά την υφήλιο ανατρέχουν στο γόητρο της Ελληνικής γραμματείας και των Ελληνικών Επών, εμείς, ως ανιστόρητοι χωριάτες που θέλουν να μοιάσουν, αμερικανίζουμε με όλα τα my health, my cosmote, my taxisnet και Bread Factory o Mitsos… Προ καιρού, η Ferrari παρουσίασε ένα μοναδικό μοντέλο αυτοκινήτου σε έκθεση, πάνω από το οποίον ανηρτώντο Ελληνιστί οι λέξεις «ΑΠΑΞ ΠΟΙΟΥΜΕΝΟΝ».
Εν αντιθέσει, πόσο θλιβερόν είναι στην κοιτίδα αυτού του γλωσσικού υπερόπλου να εισέρχεται τις σε Ελληνικά καταστήματα που ανταγωνίζονται με το ποίος θα προωθήσει τις υπηρεσίες του με τον εξυπνότερο ξενόγλωσσο πιθηκισμό. Αλλά θα μου πείτε, έχουμε καλό δάσκαλο και την κυβέρνησή μας που θεσπίζει κρατικές υπηρεσίες όπως το Ελληνικό FBI ενώ μετατρέπει το κρατικό ραδιόφωνο του πάλαι ποτέ Πρώτου Προγράμματος σε ΕΡΤ NEWS RADIO!
Έχω ακούσει διορισμένη φιλόλογο να δικαιολογεί την εισροή ξένων λημμάτων στην γλώσσα μας με την απλοϊκή εξίσωση ότι εφόσον όλες οι γλώσσες έχουν δανειστεί από την δική μας, γιατί να μην χρησιμοποιούμε και δικές των λέξεις! Και έχω αναγνώσει διατριβή φοιτητού φιλολογίας, εις την οποίαν υποστηρίζει ότι η μελέτη των Λατινικών είναι πιο ωφέλιμη, επειδή τα αρχαία Ελληνικά καλλιεργούν εθνικιστική έπαρση! Με ελάχιστες εξαιρέσεις, αυτό το είδος στελεχώνει τις αίθουσες των σχολείων μας τα τελευταία 40 χρόνια.
Φίλοι μου, καιρός είναι να επαναφέρουμε τον Λόγο στα Ελληνικά του μέτρα, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να εορτάζουμε κάποια γλώσσα…. Θα αφανιστούμε, όπως αφανίστηκαν και οι Χετταίοι.
Ήδη, το ξεχειλωμένο ανθρωπολογικό είδος που μεταπολιτευτικώς έχει προκύψει από την γλωσσική μας ασχήμια μεταλλάχτηκε, στιγματίστηκε και τρυπήθηκε επειδή γύρισε την πλάτη στον Ελληνισμό, μακαρίζοντας τον υλικό κόσμο και τρόπους της ανέραστης Δύσεως, και σκότωσε τον Ελληνικό ερωτισμό που κάποτε τραγουδούσε με στίχους όπως «Η Μυρσίνη τ’ άσπρα βάζει, άσπρο κρίνο στο περβάζι και μεθάει η γειτονιά» αντικαθιστώντας τους με θυμωμένα και ανέραστα ραπαρίσματα τύπου: «κατεδαφίζεται ο ήχος από ρουφιάνος που μπήκα στην ζούλα, αγαπούλα χωρίς κουκκούλα μπουκάλι και βαριοπούλα»
Μόνο μελετώντας τις έννοιες του Ελληνικού Λόγου, ο οποίος κληροδότησε στην υφήλιο την Λογική ως Logic, μπορούμε να επαναφέρουμε αυτό που λείπει για να σωθεί όχι μόνον ο Έλληνας, αλλά ολάκερη η ανθρωπότης: την κοσμοθέαση του ελληνικού Πανερωτισμού που ερμήνευσε την οικουμένη ως κόσμημα, ως Κόσμον που φιλοξένησε τον Λόγον!
Και αυτό θα επιτευχθεί, μόνον εάν το Υπουργείο Παιδείας εντάξει την εννοιολογική ετυμολογία των λέξεων και επαναφέρει την δολοφονημένη μουσικότητα αυτών δια των εγκυκλίων όλων των βαθμίδων, ώστε οι επόμενες γενεές Ελλήνων να επι-σκέπτονται τα «ετεά», ήτοι, τις ρίζες και διδαχές της Ελληνίδος Φωνής και δη των δύο προαναφερόμενων ακρογωνιαίων λίθων αυτής: Τον Λόγον και τον Έρωτα.
Όπως βλέπετε, φίλτατοι, η Ελληνίδα Φωνή αλληλοεπιδρά με την φιλοσοφία που παράγουν τα ίδια αυτής λήμματα. Και για να μην θεωρηθεί η ομιλία μου ως «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει», ας μνημονεύσουμε τα λεγόμενα υπέρ της ημετέρας γλώσσης ολίγων εκ των επιφανέστερων ξένων, επειδή όταν η αφρόκρεμα της αλλοδαπής διανοήσεως μελετάει την Ελληνική, την αναγνωρίζει ως το υπέρτατον εργαλείον για την πνευματική ανέλιξη του ανθρώπου.
Ο Γερμανός φυσικομαθηματικός W. Heisenberg, φερ’ ειπείν, μας λέγει: «Η θητεία μου στην Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκησις. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία μεταξύ της λέξεως και του εννοιολογικού της περιεχομένου».
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης D. Murray μας λέγει: «Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι, μία σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαριά στην Λατινική, Αγγλική, Γαλλική ή Γερμανική. Είναι η τελειοτέρα γλώσσα επειδή εκφράζει τις σκέψεις των τελειότερων ανθρώπων». (Εννοώντας τους κλασικούς, φυσικά.)
Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος και θεμελιωτής του υπαρξισμού, Χάιντεγκερ, ερωτευμένος με την ακρίβεια της ελληνικής γλώσσης, υποστήριξε ότι ο Ελληνικός λόγος είναι σαφήνεια, ομορφιά και ευγένεια – και πάνω από όλα, η ελληνική φιλοξενία του κόσμου, όπου «κόσμος», όπως είπαμε, σημαίνει στολίδι, ομορφιά. Ο κόσμος είναι «κόσμημα», και όχι «world» που παράγεται από το Γερμανικό «εποχή του ανθρώπου».
Στοιχηματίζω ότι ελάχιστοι Ελληνόφωνες σήμερον γνωρίζουν ότι οι Ρωμαίοι στοχασταί, όπως ο Μάρκος Αυρήλιος συνέγραφαν ελληνιστί τα πονήματά των, όπως αργότερα και ο Ι. Νεύτωνας προτίμησε την Ελληνική για την ακρίβειά της στις επιστημονικές του μελέτες.
Ωστόσο, θα ήταν αδιανόητο η ομορφιά και ο θαυμασμός για το Ελληνικό θαύμα να μη προκαλεί φθόνο, κάτι που τόσο ευστόχως περιγράφει ο Νίτσε στο πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας», εκδοθέν το 1872. Παραθέτω ένα ενδεικτικό απόσπασμα: «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτόν του από τους Έλληνες.
Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσε ο Δυτικός άνθρωπος, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή εν συγκρίσει με το ελληνικό πρότυπον.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικό ό, τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Ουδείς εκ των επανεμφανιζόμενων εχθρών των Ελλήνων είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειον, με το οποίον θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους (όπως το εκδήλωσε και ο Έ. Ράμα προσφάτως) έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Ούτως, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βεβαίως, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητος εν σχέσει με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο άλμα».
Κατόπιν αυτών, ευλόγως οι σκεπτόμενοι ανάμεσά σας θα αναρωτιέστε: «Εάν ο πολιτισμός και η Ελληνική μας γλώσσα είναι τα υπέρτατα εργαλεία για την πνευματική μας ανέλιξη, γιατί ο Ελληνόφωνος λαός δεν μεσουρανεί πνευματικώς και δημιουργικώς πλέον στις μέρες μας….;
Προέβλεψε τον λόγο για αυτήν την κατάντια ο εθνικός μας Νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης το 1979, λέγοντας: «Είναι η βαρβαρότητα…. Την βλέπω να έρχεται. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν.»
Μήπως έχει άδικο; Βγείτε με μία παρέα και τολμήσετε να αναπτύξετε ένα ιστορικό ή γλωσσικό θέμα. Εάν το θέμα δεν περιέχει το μαμ, το σεξ, το εργαλείο και το νάνι, εγγυώμαι ότι θα νιώσετε παρείσακτοι, ή τουλάχιστον γραφικοί.
Και επειδή η βαρβαρότητα είναι των καιρών μας, καλό είναι να θυμόμαστε ότι η γνήσια σημασία του «βάρβαρος» είναι ο μη ομιλών Ελληνικά. Εγώ όμως διατείνομαι ότι ακόμη και εάν ομιλείς απταίστως Ελληνικά, εάν δεν σκέπτεσαι μέσα από αυτήν την υπέροχη γλώσσα και ασελγείς με ξενισμούς επάνω της, καθίστασαι βαρβαρότερος των βαρβάρων, επειδή με κάθε αχρείαστο ξενισμό καταφέρνεις αθεράπευτη πληγή σε ό,τι ενδοξότερο έχει απομείνει σε αυτόν εδώ τον τόπο.
Περί αυτών σχολιάζει και ο διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου St. Andrews, sir D’Arcy Wentworth Thompson: “Υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους τα Ελληνικά δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που στην Ελληνική σοφία και στην γλυκιά Ελληνική γλώσσα ανακαλύπτουν κάτι που χωρίς αυτό θα ένιωθαν στ’ αλήθεια φτωχοί. Και όταν κάποιος τους ρωτήσει για ποίον λόγο ασχολούνται με την Ελληνική γλώσσα, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνουν άφωνοι μπροστά στην τερατώδη ύβρη τής ερωτήσεως και δεν θα απαντήσουν”. Κι όμως, η δική μας μεταπολιτευτική παιδεία κανόνισε όχι μόνον να παραγάγει Ελληνόφωνες για τους οποίους τα Ελληνικά δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα, αλλά και πολέμιους του ιδίου του Ελληνισμού.
Λίγο πριν φύγει από την ζωή, ο ιστορικός καθηγητής Σ. Καργάκος αξιολόγησε την σημερινή μας κατάσταση, λέγοντας: «Η Ελλάδα αυτήν την στιγμή κατοικείται από ανθρώπους οι οποίοι είναι άψυχοι και που έτσι και τολμήσεις να πεις το όνομα Ελλάδα, το όνομα πατρίδα και την λέξη έθνος, χαρακτηρίζεσαι «Εθνικιστής» από κάποια τσόφλια της δημοσιογραφίας και της υποκουλτούρας. Είναι ντροπή». Φίλοι μου, αυτό το «άψυχο» ανθρωπολογικό είδος στο οποίον αναφέρεται ο Σ. Καργάκος προέκυψε, επειδή εντεταλμένως ουδέποτε διδάχτηκε την ετυμολογία της λέξεως «ΕΘΝΟΣ» στα σύγχρονά μας σχολεία. Εάν την είχε διδαχτεί, θα αποκτούσε ανοσία στα ιδεολογικά εμφυτεύματα που το έχει οδηγήσει σε μία συνθηματολογική σκέψη και εχθρική αντίδραση στο άκουσμά της.
Η λέξις «έθνος» είναι παράγωγον του λήμματος «έθος», που σημαίνει «συνήθεια, έθιμον». Και το «έθος» είναι ομόρριζον του λήμματος «ήθος», καθώς το ήθος μίας ομάδος ανθρώπων καλλιεργείται από τα έθη που την συνέχουν.
- Συμπέρασμα: Ο εθνικός άνθρωπος είναι ο ηθικός άνθρωπος που καλλιεργεί τον χαρακτήρα του ώστε να συμπεριφέρεται λελογισμένα, με μέτρο και αξιοπρέπεια, σεβόμενος τον εαυτόν του και τους άλλους ώστε να ενταχθεί στον κορμό που συνέχει την κοινωνία του.
Στον αντίποδα αυτού (βάσει ετυμολογίας), ο μη εθνικός άνθρωπος είναι κυριολεκτικά ο «ανήθικος» άνθρωπος. Και αυτό το είδος ανθρώπου είναι το οποίο προσέδωσε αρνητικό πρόσημο στην λέξη «εθνικισμός», ταυτίζοντάς την με τον «φασισμό».
Ο όρος «εθνικισμός» είναι μεταφραστικό δάνειο από το αγγλικό «nationalism». Και ενώ αρχικώς είχε θετικό πρόσημο βάσει της ετυμολογίας του λήμματος «έθνος», μεταλλάχτηκε από την διαστροφή «ανήθικων» μηδενιστών που καταφέρονται εναντίον κάθε πατριωτικής εκδηλώσεως, ταυτίζοντάς την με Χιτλερικές και φασιστικές τάσεις.
Και όντως, πρόκειται περί διαστροφής το να ταυτίζεις την αγάπη για το έθνος σου και την πατρίδα με κάτι τόσο αρνητικό.
Εξ άλλου, εφόσον η αγάπη επεκτείνεται από το κέντρο εις την περιφέρεια, ουδείς δύναται να νοιώσει αγάπη για τους άλλους εάν πρωτίστως δεν έχει αγαπήσει τον εαυτόν σου. Κατά τον ίδιο τρόπο, ένας άνθρωπος δεν πρόκειται να αγαπήσει την υπόλοιπη οικουμένη, εάν πρώτα δεν έχει αγαπήσει την δική του πατρίδα και λαό.
Καιρός, λοιπόν, να ξανααγαπήσουμε τους εαυτούς μας δια της γλώσσας που μας συνέχει ως Ελληνικό Έθνος παρά τις τόσες αλλαγές και κατακτήσεις τώρα και τρεις χιλιετίες. Η Ελληνίδα φωνή είναι ο μόνος κύριος θεσμός που έχει απομείνει σε αυτόν τον τόπο για τον οποίο θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι και το μόνο εργαλείο που μπορεί να καλλιεργήσει όχι μόνο εμάς, αλλά και την οικουμένη που την εορτάζει κιόλας σήμερον.
Κλείνοντας, σας ζητώ την μοναδική λέξη «καλλιέργεια» να θυμάστε. Δεν υπάρχει αντίστοιχη σε καμμία άλλη γλώσσα. Και όχι, δεν την αντικαθιστά η Αγγλική μετάφραση culture, της οποίας η Λατινική ρίζα είναι το “cultus”, που σημαίνει σκαμμένη γη για φύτεμα σοδιάς. Η «καλλιέργεια», ως απόρροια της Ελληνικής κοσμοθεάσεως, παράγεται από αυτό που αναζητά ο Έρως/Λόγος: το ΕΡΓΟΝ του ΚΑΛΛΟΥΣ (της ομορφιάς) δια της γνώσεως των επιθυμητών συνθέσεων. Αυτός είναι ο στόχος του καλλιεργημένου ανθρώπου – να αφαιρέσει το σκότος, την αμάθεια και την «αξεστιά» από πάνω του, όπως ένας γλύπτης αφαιρεί το άξεστο υλικό από το μάρμαρο για να αναδυθεί το «άγαλμα» που θα «αγαλλιάσει» τον θεατή με το κάλλος του. Και η σμίλη με την οποίαν αφαιρείται η πνευματική και πολιτισμική αξεστιά είναι η Ελληνική κοσμοθέαση των πραγμάτων όπως εκφράζεται από την Ελληνίδα φωνή.
- ΔΕΙΤΕ / ΑΚΟΥΣΤΕ την ομιλία ΕΔΩ.
Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΔΑ
Στου μεγαλείου σου τη στάχτη με γέννησες Eλλάδα,
και έκτοτε, εγώ ο άμοιρος στην τέφρα ψαχουλεύω
το μάρμαρο της δόξας να βρω να ξαναστήσω.
Σποδός ανασηκώνεται, τα μάτια μου θολώνει,
και μόνο ο απόηχος της γλώσσας σου με φτάνει.
Oι φθόγγοι της στο άπειρον του χρόνου αντηχούνε.
Σαλεύοντας στον άνθρακα, ερείπια του φωτός σου,
αδρανοκουφοκαίγοντας το πέπλο σου φωτίζουν.
Eλλάδα Πολυπόθητη! Απόμακρη Μητέρα!
Στους άπειρους τους φθόγγους σου αναδιφώ αιώνες
που θώπευες τα τέκνα που περίσσια αγαπούσες.
Αρχέγονη μητέρα, την στοργή σου χάρισέ μου,
ίνα αντλήσω δύναμη, τα μάρμαρα ν’ αδράξω,
την Γλώσσα μνημονεύοντας, τον Λόγον να χαράξω.
Εγείροντάς την ευπρεπώς, την δόξα να στηρίξω,
Και πλέον εσού αντάξιος με σε να ξανασμίξω.
Π. Τερπ. Ζαχαρίου, 1995.
ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΦΩΝΗ
Έργον άριστον, Τιτάνιον, η Συσπείρωσις δυνάμεων
Που ενώνουν, συγκεντρώνουν και το κάλλος διαμορφώνουν.
Της Ανάγκης υπηρέτης, του προσύμπαντος συνθέτης
Αντιθέτων συμβατών, θείος δέτης των αρμών,
Ο Φάνης- Έρως Φαν-Ερώνει και τα δέοντα ενώνει.
Νους το Σύμπαν! Ύλη ψάχνει στην Απείροαστροπάχνη…
Ίνα περιβληθεί σε σώμα, καθαρόν, … διαύγειας όμμα.
Πνεύμα, Νους και Ζώσα Ύλη δια του Έρωτος την σμίλη
Ακραιφνώς φιλοτεχνούνται κι από Μούσες δη υμνούνται.
Και το μέλος που προκύπτει Ελληνίδα γλώσσα τίκτει
Ονομάζουσα στοιχεία, καταγράφουσα τα θεία,
Συσπειρώνει έννοιες, φθόγγους, όρη, δάση, άλση, λόγγους,
Θαλασσόβρεχτες ακτές με του Λόγου τις πτυχές!
Ελλήνων Γλώσσα αν κατέχεις στον Παγκόσμιον Νου μετέχεις.
Ωσάν κόρη Μνημοσύνης, λόγον πλάθει σωφροσύνης.
Υπερβαίνει γαλαξίες, συσπειρώνει τις αξίες
Που στον άνθρωπο χαράζουν ύφος, ήθος και αργάζουν
Θεϊκή αταραξία, Απολλώνια πεμπτουσία.
Ω μητέρα αγαλμάτων και θεότης ποιημάτων!
Συσπειρώσεως συ φωνή, των Ελλήνων συνοχή!
ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 10.2.2026.
ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΦΩΝΗ, ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΞΩΝ ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ εθνικος εθνικισμος φεραρι φερραρι ferrari απαξ ποιουμενον
