Το βουνό Βόλνικ στον Δήμο Ζγκόνικ / Sgonico [στον 45ο παράλληλο (45.73628304861494, 13.74779834136504] από το 1996 αποτελεί μέρος του Φυσικού Καταφυγίου Βόλνικ. Διότι το δάσος του είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς υπάρχουν εκτεταμένες περιοχές θαμνώνων, που εναλλάσσονται με βελανιδοδαση (άμισχη βελανιδιά / Quercus sessilis Ehrh. ex Schur, Quercus sessiliflora Salisb / gradn και Quercus cerris / cer), ενώ στο νότιο τμήμα υπάρχουν άλση μαύρης πεύκης. Μερικά σπάνια είδη χλωρος είδη ζουν στις βαθειές καταβόθρες του βουνού. Ζουν επίσης πληθυσμοί αγριόγατας και σκαντζόχοιρου (“με καφέ στήθη”), καφέ αρκούδες και τσακαλια.

Η περιοχή είναι γεμάτη σπήλαια. Πιο γνωστό το Grotta Gigante («Γιγάντιο Σπήλαιο», / Briška jama ή Jama pri Briščikih, γνωστό και ως Riesengrotte ή Grotta di Brisciachi) στην ιταλική πλευρά του Καρστ της Τεργέστης (Carso), κοντά στο χωριό Borgo Grotta Gigante ή Briščiki, στον Δήμο Sgonico [45.70965354663024, 13.764578199149483]. Ο κεντρικός θάλαμός του έχει ύψος 107 μ., πλάτος 65 μ. και μήκος 130 μ., γεγονός που το έβαλε στο Βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες του 1995 ως το μεγαλύτερο επισκέψιμο σπήλαιο στον κόσμο (ρεκόρ που καταρρίφθηκε το 2010, από το σπήλαιο La Verna στην νοτιοδυτική Γαλλία, το οποίο έχει διαστάσεις 255 Χ 225 Χ 195 μ.). Εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Ant. F. Lindner το 1840. Χαρτογραφήθηκε το 1897 από τον A. Perko. Το 1905 ξεκίνησε η τουριστική αξιοποίησή του, με ξεναγήσεις από τον σύλλογο Club Touristi Triestini. Εγκαινιάστηκε το 1908. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιδιοκτησία του περιήλθε στην Julian Alpine Society. Η τουριστική αξιοποίηση ξαναξεκίνησε το 1957. Κοντά του καιΜουσείο Σπηλαιολογίας με σπηλαιολογικά, γεωλογικά, παλαιοντολογικά ευρήματα, και αρχαιολογικά αντικείμενα. Άλλα σπήλαια και δολινες: Grotta Jablenza, Grotta presso Sgonico 1490, Grotta del Lampadario, Dolina Riselĉe, κ.ά.