Μ. Χατζιδάκις:
Περί τέχνης
“Όταν ελευθερωθούμε από την δυναστεία των τεχνών
και την δυστυχία
των καλλιτεχνών”
των καλλιτεχνών”
Θα με ρωτήσετε, «και η τέχνη»;
Αυτή που λειτουργεί μέσ’ στους αιώνες, πού θα την
κατατάξωμε, και πώς θα πάμε να σταθούμε απέναντί της;
κατατάξωμε, και πώς θα πάμε να σταθούμε απέναντί της;
Θα πρέπει επί τέλους,
να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ένα μνημείο ποιητικό, από ένα μνημείο για κοιμητήρια.
να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ένα μνημείο ποιητικό, από ένα μνημείο για κοιμητήρια.
Ένα τραγούδι λαϊκό, από ένα τραγούδι για τον λαό, τις μινωικές τοιχογραφίες, απ’
τις τοιχογραφίες της Καπέλλα Σιξτίνα.
τις τοιχογραφίες της Καπέλλα Σιξτίνα.
Θα πρέπει να ασκήσουμε την συγκίνησή μας,
να λειτουργεί μέσ’ στο αληθινό, κι όχι μέσα στο μεγαλόσχημο και στο αισθητικό.
να λειτουργεί μέσ’ στο αληθινό, κι όχι μέσα στο μεγαλόσχημο και στο αισθητικό.
ΠΗΓΗ: Από τα ΣΧΟΛΙΑ του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ της ΕΡΤ.
ΛΕΞΕΙΣ: Χατζιδακις, Περι τεχνης, δυναστεια, τεχνη, καλλιτεχνης, μνημειο ποιητικο, κοιμητηριο, λαικο τραγουδι, λαος, μινωικη τοιχογραφια, Καπελλα Σιξτινα, ασκηση, συγκινηση, αληθινο, μεγαλοσχημο, αισθητικο, ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
