Του Γιώργου Λεκάκη
Το Ούριον / Ούριο ήταν αρχαίος οικισμος, στον σημερινό ισπανικό δήμο Μίνας ντε Ριοτίντο στην επαρχία της Ουέλβα της Ισπανίας, στον 37ο παράλληλο [37.69366679503978, -6.5961528270166365]. Ο αρχαιολογικός χώρος ευρίσκεται στο χωριό Γιάνο ντε λος Τεσόρος / λεκανη εξόρυξης Κόρτα ντελ Λάγκο. Ανέπτυξε μεταλλευτική δραστηριότητα (όπως όλο τοτου Ριοτίντο), η οποία είχε μεγάλη σημασία κατά την αυτοκρατορική περίοδο, λόγω της παραγωγής αργύρου και χαλκού. Ήταν διοικητικο κέντρο και η κατοικία του εκπροσώπου του αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου (του procurator metallorum) – από επιγραφικά αρχεία που βρέθηκαν στην περιοχή. Ο οικισμός του Ουρίου συνέχισε να κατοικείται τουλάχιστον μέχρι τον 4ο – 5ο αιώνα μΧ, κατά την ύστερη αυτοκρατορική περίοδο.
ΤΩΡΑ βρέθηκαν εδώ 8 αρχαίες σόλες σανδαλιών![1]
- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης; Γ. Λεκάκης «Τα 105 αρχαία είδη υποδημάτων των αρχαίων Ελληνων» – ΕΔΩ.
Η σόλα που επέζησε καλύτερα, διατηρεί ακόμα άθικτη την κρούστα από λάσπη! Πετάχτηκε κάποια στιγμή, μετά τον 1ο αιώνα μ.Χ., σε μια χωματερή, μαζί με σκωρία κλιβανου και σπασμένα κεραμικά, και παρέμεινε εκεί μέχρι που οι αρχαιολόγοι, οι οποίοι εργάζονταν στον χωρο «Nuevo Filón Norte 1» του Ουρίου, την έβγαλαν από το έδαφος!
Οι χρονολογήσεις με ραδιενεργό άνθρακα σε τρεις από τις σόλες, εκτείνονται σε σχεδόν σε χρονικο ορίζοντα 4 αιώνων, υποδηλώνοντας μια… παράδοση να πετιούνται εδώ τα κουλουριασμένα σανδάλια, που προφανώς εφθάρησαν από την εργασία στα ορυχεία, που ελάχιστα άλλαξε από την Εποχή του Σιδήρου στην αυτοκρατορική περίοδο.
Η ομάδα ανέκτησε συνολικά οκτώ χορτάρινες σόλες, όλες φτιαγμένες από σπάρτα (εξ ου και το όνομά τους, esparto[2]), όλες από δύο χώρους απόρριψης πλούσιες σε τέφρα, οι οποίοι συνδέονταν με ένα μεταλλουργείο των μέσων του 1ου αιώνα μ.Χ. – ένα συγκρότημα με 10 κλιβάνους-φούρνους και 16 δωμάτια αβέβαιης λειτουργίας. Η τέφρα αποδεικνύεται ότι είναι ένα ασυνήθιστα καλό συντηρητικό για οργανικά υλικά, και αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει αυτό το σύνολο. Αλλιώς, τα κορδόνια και η καλαθοπλεκτική, με την υφή του υγρού χαρτονιού, θα είχαν εξαφανιστεί…
ΠΗΓΗ: “Eight Roman-Era Esparto Sandals from a Riotinto Mining Furnace Dump
Radiocarbon dates on three of the soles span nearly four centuries, suggesting a coiled-sandal tradition that barely changed from the Iron Age into the imperial period”, Πανεπιστήμιο της Γρανάδας, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 11.6.2026.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
- Κλαύδιος Πτολεμαίος, Έλλην γεωγράφος.
- Campos J. M., κ.ά. «Οι ισπανορρωμαϊκές πόλεις της επικράτειας της Ουέλβα», Revista d’arqueologia de Ponent, University of Lérida, Lerida, 2003.
- Macías P. Κ.ά. «Τα ορυχεία της Ουέλβα στην αρχαιότητα», Επαρχιακό Συμβούλιο της Huelva, Huelva, 1998.
- Macías P. «Το μέταλλο του Riotinto στην περίοδο Ιουλιου – Κλαυδιου,. στο «Τα ορυχεία του Riotinto στην περίοδο Julio-Claudian», Πανεπιστήμιο της Huelva, 2007.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Και άλλα σανδάλια esparto ανακαλύφθηκαν στην Ισπανία, και χρονολογούνται περίπου στο 5000 π.Χ.
[2] Σχετικές και οι εσπαντρίγιες, κ.ά. προϊόντα σχοινιά, χαλιά, υφαντά και καλαθοπλεκτικής, από σπαθόχορτο κ.ά. από πολυετή αγρωστώδη χόρτα… Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πολύ το σπάρτο. Τα αρχαιότερα καλάθια με σπάρτα, είναι νεολιθικα, 7.000 χρόνων πριν. Ευρέθησαν στο Σπήλαιο των Νυχτερίδων / Cueva de los Murciélagos, στο Albuñol Γρανάδας, στην νότια Ισπανία – και βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας.
αρχαιες σολες σανδαλιων αρχαια Ισπανια Λεκακης Llano de los Tesoros Corta del Lago Urium Urion
