Οι προκατακλυσμιαίοι Δελφοί – των Στ. Μητρόπουλου, Γ. Λεκάκη

Του ιατρού πνευμονολόγου-φυματιολόγου Στυλιανού Θ. Μητρόπουλου

ΣΧΟΛΙΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γ. Λεκάκης

Η προσέγγισή αυτή διαφοροποιείται από εκδοχές τόσο “παγιωμένες” ακαδημαϊκές επιστημονικές, όσο και από εξωγενείς (εξωγήινων) “συνωμοσιολογικές”. Εστιάζουμε στην άντληση πληροφοριών από την Μυθολογία και την Παράδοση, που μαρτυρούν ύπαρξη ενός αμιγώς γήινου, προκατακλυσμιαίου «χαμένου» πολιτισμού που θεωρώ ότι αναπτύχθηκε σε συγκεκριμένα πρωτεύοντα Ηρωικά κέντρα:

• α) της Φθίας του Ζηνός Διός και του Δείκτα Κούρου – Κρηταγενής Ζεύς, όπου η άνδρωση και μετάσταση στο παρελθοντικό παρόν του.
• β) Των Αθηνών του Σαρωνικού και της Ποσειδωνίας Ωκεανού του Ζηνος Ποσειδώνος και που ξέπεσε στην Τυφωνική Ατλαντίδα.
• γ) την Ταρταρία του Τυφώνος και και του Άδη – Ζην Άδης
• δ) της Υπερβόρειας Θούλης Τροιζηνίας.

Λειτούργησαν ως πυρήνες ανάδυσης υψηλής πνευματικής και τεχνολογικής «πολιτισμικής ανάπτυξης και διάχυσης» (cultural diffusion) γνώσης που ενσωματώθηκε και στο κληρονομικό υπόστρωμα του παλαιολιθικού ανθρώπου που αναδύθηκε στο πέρασμα στην μετακατακλυσμιαία Μεσολιθική, Νεολιθική και νεώτερη αναγέννηση του άυλου και υλικού πολιτισμού.

Το ιερό θερμών πηγών Θερμού Όρους (Göbekli Tepe) στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας αποτελεί ένα πρώιμο θυγατρικό κέντρο που βρήκαμε και διαθέτουμε ίχνη και αποτελεί την γέφυρα για την κατανόηση της μετακατακλυσμιαίας αναγέννησης του προκατακλυσμιαίου πολιτισμού.

• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ περι ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΔΩ.
• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ περι ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΩΝ, ΕΔΩ.

Σύμφωνα με τον Αδ. Κοραή, η γλώσσα αποτελεί το πλέον αναπαλλοτρίωτο κτήμα του έθνους και η απώλεια ή η διαφθορά της οδηγεί αναπόφευκτα στην πνευματική υποδούλωση. Επεκτείνοντας ή διασαφηνίζοντας αυτήν την θέση του Κοραή, θεωρώ ότι η ταυτόχρονη απώλεια των Μύθων και Παραδόσεων επιταχύνει δραματικά την πνευματική υποδούλωση, καθώς αποκόπτει τον άνθρωπο από τις αρχέγονες πηγές της γνώσης και του πολιτισμού του. Η κατάρρευση των προκατακλυσμιαίων κέντρων, με κύριο παράδειγμα την Ατλαντίδα / Ποσειδωνία, δεν οφείλεται στην φυσική παρακμή, αλλά στην εσωτερική «διαφθορά» από τα “Τυφωνικά” κέντρα της Ταρταρίας. Η κατάθεση αυτής της εκδοχής ως κοινό κτήμα, απαλλαγμένη από περιορισμούς πνευματικής ιδιοκτησίας, αποτελεί τη μοναδική χαραμάδα για την προσέγγιση της αληθούς προέλευσης του άυλου και υλικού τεχνολογικού πολιτισμού μας.

Δελφοί, Μυθολογική προκατακλυσμιαία ίδρυση

Τον Απρίλιο του 1962 με καθηγητές της Στ΄ τάξεως πρακτικού (οκταταξίου τότε) Ζ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών – Παγκρατίου, επισκεφθήκαμε και τους Δελφούς (παραπάνω φωτ.). Στην επίσκεψη μας στους Δελφούς, ακούσαμε πολλά και καταλάβαμε ελάχιστα αν και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πολλά μας εντυπώθηκαν, έτσι ώστε σήμερα μετά από πάνω από μισό αιώνα τα επαναφέρουμε από άγνωστους δρόμους από το ασυνείδητο στο συνειδητό… Οι δρόμοι του ασυνειδήτου προς το ασυνείδητο είναι χρονολογικά και ερμηνευτικά “παρασάγγες” μακριά από αυτά που ισχυρίζονται επίσημα οι επιστήμονες που αξιοποιούν μόνο τα “βεβαιωμένα ίχνη” από “πέτρες” του απώτερου παρελθόντος. Τα ίχνη ευρήματα στην περιοχή των Δελφών με τις μεθόδους χρονολόγησης και ερμηνείας των σύγχρονων επιστημών απέχουν μόλις 6 χιλιετίες από σήμερα.

Τα πιο παλιά ίχνη που βρέθηκαν στο Κωρύκειον Άντρον του Παρνασσού ανάγονται στην 4η χιλιετία πΧ, και τα οποία προφανώς οι επιστήμονες αξιοποιούν ερμηνευτικά. Τα μεταγενέστερα ευρήματα από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών περιορίζονται σε προϊστορικά Μινωικά και Μυκηναϊκά ίχνη της 2ης χιλιετίας π.Χ., με περισσότερα στους πολύ μεταγενέστερους αιώνες που ανάγονται μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ., που ο Θεοδόσιος Β, έκλεισε όλα τα “παγανιστικά” Εθνικά Ιερά. Μετά από όλα τα παραπάνω μένουν ανερμήνευτες και αμφισβητούμενες μυθολογικές αναφορές όπως και οι αναφορές ιερέων της Σαΐδος Αιγύπτου το 604 π.Χ., προς τον Σόλωνα για την Ατλαντίδα, για προκατακλυσμιαίο πολιτισμό, που ο Πλάτων κατέγραφε στα έργα του Τιμαίος και Κριτίας.

Δελφών Στάδιο, Αφετηρία

«Δελφοί, Απρίλιος 1962″, στην Εκδρομή μας Ζ Γυμνασίου Αρρένων Παγκρατίου Αθηνών. Τράβηξα την Φωτογραφία που δείχνει την Λεπτομέρεια της λίθινης πλάκας από ασβεστόλιθο Παρνασσού αφετηρίας (βαλβίδος) στο στάδιο των Δελφών.

Διακρίνονται διπλές εγκοπές για την στήριξη των δρομέων, χαρακτηριστικό δείγμα σταδίου αρχικά με χωμάτινες κερκίδες, που τον 2ο αιώνα μ.Χ., μετά από δωρεά του Ηρώδη του Αττικού αναμορφώθηκε στο σημερινής μορφής στάδιο με πέτρινες κερκίδες. Οι διπλές εγκοπές εξυπηρετούσαν την σταθεροποίηση των ποδιών των δρομέων κατά την εκκίνηση ως μηχανισμός εκκίνησης (ύσπληγξ) που εξασφάλιζε ότι κανένας δρομέας δεν θα ξεκινούσε νωρίτερα και ότι όλοι θα ξεκινούσαν από την ίδια ευθεία γραμμή. Οι δρομείς τοποθετούσαν τα δάκτυλα των ποδιών τους στις αυλακώσεις. Οι πλάκες αυτές διατρέχουν όλο το πλάτος του σταδίου (27 μ.). Μεταξύ των δρομέων υπήρχαν ξύλινοι πάσσαλοι που στερεώνονταν σε τετράγωνες οπές, χωρίζοντας τους διαδρόμους.

Δελφών Στάδιο κερκίδες και χώρος αγώνων

Στην Μυθολογία τα γυμνικά αγωνίσματα, τα Πύθια “μεταλαμπαδεύτηκαν” από το όρος Δείκτη, όπου οι προκατακλυσμιαίοι 5 Ιδαίοι Δάκτυλοι Κουρήτες, φύλακες προστάτες του Κούρου, αγωνίζονταν μεταξύ τους… Ο Απόλλων επέλεξε Ιδαίους Κουρήτες για φύλακες ιερείς του ιερού του, στους Δελφούς όπου όπως και στην Αρχαία Ολυμπία εξακολούθησαν τα γυμνικά αγωνίσματα, τα Πύθια. Τα Πύθια ήταν οι Πανελλήνιοι αγώνες παράλληλα με τους Ολυμπιακούς και διεξάγονταν προς τιμήν του Απόλλωνα, σε ανάμνηση της νίκης του επί της δράκοντος Πύθωνα Έχιδνας. Η χαμένη έναρξη στα προκατακλυσμιαία χρόνια επαναφέρονταν κατά περιόδους μέχρι την γνωστή σήμερα επαναφορά αγώνων κάθε 4 χρόνια, σε κάθε τρίτο έτος της γνωστής Ολυμπιάδας. Στον χώρο των Πυθίων, Σταδίου Δελφών διεξάγονταν τα «γυμνικά» αγωνίσματα,

• ο δόλιχος (δρόμος αντοχής),
• το στάδιο (δρόμος ταχύτητας 178 μ. στους Δελφούς),
• ο δίαυλος,
• το πένταθλο,
• η πάλη και
• η πυγμή.

Ο νικητής στεφανωνόταν με κότινο (στεφάνι) από δάφνη, το ιερό φυτό του Απόλλωνα. Οι νικητές των Πυθίων αγώνων, οι Πυθιονίκες, τιμούσαν την νίκη του Απόλλωνα επί της Πύθωνας Έχιδνας. Σε αντίθεση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα Πύθια περιλάμβαναν και μουσικούς και ποιητικούς αγώνες, που διεξάγονταν στο παρακείμενο Αρχαίο Θέατρο. «Οι Δελφοί, ως ομφαλός της γης, αποτελούν το σημείο όπου η θεϊκή βούληση συναντά την ανθρώπινη προσπάθεια. Σύμφωνα με την μυθολογική ερμηνεία, οι αγώνες αυτοί δεν ήταν απλώς αθλητικά γεγονότα, αλλά η συνέχεια της τάξης που επιβλήθηκε μετά την Τιτανομαχία και την Γιγαντομαχία (21 Σεπτεμβρίου 49157 π.Χ. – δηλ. περίπου πριν 51.000 χρόνια!) στην πρώτη συνέλευση των θεών του Ολύμπου, ο Ζευς με κλήρωση καθιέρωσε την νέα ιεραρχία και δικαιοδοσίες των Ολύμπιων θεών.

Η παρουσία μας ως μαθητών με δασκάλους – καθηγητές τους του Ζ Γυμνασίου Αθηνών στις κερκίδες του Σταδίου του Ηρώδη του Αττικού αποτελεί έναν ζωντανό δεσμό με το «Παρελθοντικό Παρόν» και την κληρονομιά του Κούρου, Κρηταγενούς Δία. Είναι σημαντικό ότι κατά την διάρκεια των Πυθίων, όλες οι εχθροπραξίες μεταξύ των ελληνικών πόλεων σταματούσαν, επιτρέποντας στους αθλητές και τους θεατές να ταξιδέψουν με ασφάλεια στους Δελφούς. Το μήκος του σταδίου στους Δελφούς ήταν ελαφρώς μικρότερο από αυτό της Ολυμπίας (177,55 μ. έναντι 192,27 μ.), λόγω της μορφολογίας του εδάφους στον Παρνασσό, αλλά και διότι τα βήματα του σταδίου στην Ολυμπία μετρήθηκαν με τα πόδια του Ιδαίου Ηρακλή, ο οποίος ήταν γίγαντας!

Δελφών Θέατρο και Ναός Απόλλωνα, Δελφοί, Αετοί και Ομφαλός

Στην μυθολογία, ο Ζην Ζευς, αναφέρεται ότι στην πρώτη συνέλευση των θεών στον Όλυμπο, κληρώθηκε η δικαιοδοσία του στο Πάνω Κόσμο. Ο Ζην Ζευς επιθυμώντας να βρει το ακριβές κέντρο της Γης της επικράτειάς του, άφησε ελεύθερους δύο «χρυσούς» αετούς στα δύο άκρα του κόσμου της επικράτειάς του, στην Ανατολή και στη Δύση. Οι δύο χρυσαετοί πέταξαν με την ίδια ταχύτητα και συναντήθηκαν πάνω από τους Δελφούς όπου σημείο συνάντησης Ομφαλός που σηματοδοτούσε το κέντρο της γης επικράτειας δικαιοδοσίας του Ζήνα. Έξω από τον ναό του Απόλλωνα βρέθηκε ομοίωμα από λίθο μάρμαρο Ομφαλός με τους χρυσούς αετούς.[1]

Ο Ομφαλός καλύπτεται από ανάγλυφο αγρηνόν[*] δικτυωτό πλέγμα από μάλλινες ταινίες, που υποδηλώνει την ιερότητα του αντικειμένου. Το αγρηνόν[*], δικτυωτό μάλλινο ένδυμα φοριόταν πάνω από την εσθήτα που περιέβαλλε όλο το σώμα και στο αρχαίο ελληνικό θέατρο το φορούσαν οι υποκριτές όπως και οι μάντεις. Κατά τον Ησύχιο τον Αλεξανδρέα, το αγρηνόν[*] φοριόταν και από τους συνοδούς του Διόνυσου. Ο Πίνδαρος επιβεβαιώνει την ύπαρξη του ομφαλού στους Επινίκους ύμνους του, ειδικά στους Πυθιόνικους, όπου αναφέρεται στο ιερό των Δελφών και στον συμβολισμό των αετών. Στον Πρώτο Πυθιόνικο, ο Πίνδαρος περιγράφει αετό να κοιμάται πάνω στο σκήπτρο του Δία, μαγεμένος από την μουσική της λύρας του Απόλλωνα (θεία αρμονία). Το γεγονός «Ομφαλού Δελφών» ως ρωμαϊκό αντίγραφο στα θεμέλια του Ναού του Απόλλωνος και των χρυσών ομοιωμάτων των αετών εντός του αδύτου των Δελφών. Ο Πίνδαρος περιγραφει τον ιερο χώρο ως «ομφαλός της γης με τους καλλίφωνους αετούς». Στον Πυθιόνικο Δ, από τους εκτενέστερους και σημαντικότερους ύμνους του Πινδάρου, γραμμένος για την νίκη του Αρκεσίλαου της Κυρήνης στην αρματοδρομία (462 π.Χ.), στο Αρχαίο Κείμενο (στίχοι 4-6) ο Πίνδαρος καλεί την Μούσα να σταθεί δίπλα στον νικητή, αναφέροντας το σημείο όπου η Πυθία δίνει τους χρησμούς της, κοντά στους χρυσούς αετούς του Δία. «…ἔνθα ποτὲ χρυσέων Διὸς αἰητῶν πάρεδρος ἅ τ᾿ ἐπίπαν οὐκ ἀποδάμου Ἀπόλλωνος τυχόντος, ἱέρεα χρῆσεν οἰκιστῆρα Βάττον καρποφόρου Λιβύας…» / «…εκεί που κάποτε η Ιέρεια (Πυθία), καθισμένη δίπλα στους χρυσούς αετούς του Δία, ενώ ο Απόλλων δεν έλειπε από εκεί, έδωσε τον χρησμό στον οικιστή Βάττο για την καρποφόρο Λιβύη…». Ο όρος «καλλίφωνοι» (ή και «χρυσόφωνοι») αποδίδεται μεταφορικά στην λυρική ποίηση για να δηλώσει την θεία καταγωγή και την ιερότητα των συμβόλων που πλαισίωναν τον Ομφαλό.[2]

Εξωγήινη Μυθοπλαστική αλλοίωση Μυθολογίας

Από παλιά πάντα μάγευαν τα παράξενα γεγονότα και προσπαθούσαν να δώσουν κάθε λογής ερμηνείες, με «φαντασία», που ενδέχεται να προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση στην ερμηνεία. Με ερμηνείες επιστημονικής φαντασίας στο ρεύμα της σύγχρονης Εναλλακτικής Προϊστορίας, όπως Αρχαίων Αστροναυτών και άλλων…. μετά το 1960 “ανέδυσαν” πολλές φανταστικές εκδοχές.

Συγκεκριμένα:

• ο E. von Däniken σε έργο του «Επιστροφή στα Άστρα» (1968) εισήγαγε την ιδέα, ότι οι Δελφοί ήταν κέντρο τηλεπικοινωνιών.
• ο R. Temple (1976) «The Sirius Mystery» με την θεωρία του Γεωδαιτικού Δικτύου λέει ότι χώροι Δελφοί, Δωδώνη, Άμμωνος Διος ήταν τοποθετημένοι με μαθηματική ακρίβεια βάσει γεωγραφικού πλάτους και μήκους. Οι αετοί ερμηνεύονται ως σύμβολα γεωδαιτικών μετρήσεων από αέρος.
• Ο P. Kolosimo Ιταλός συγγραφέας «Timeless Earth» (1968) πρότεινε ότι οι «θεοί» χρησιμοποίησαν τεχνολογία πλοήγησης για να χαρτογραφήσουν τον πλανήτη, με τον μύθο των αετών να αποτελεί την απλουστευμένη περιγραφή μιας τεχνικής διαδικασίας τριγωνισμού.
• Προσφατως ο Z. Sitchin «The Earth Chronicles», δίδει ερμηνείες με την μυθολογία Ανουνάκι της Μεσοποταμίας ως μοντέλο για «κέντρα ελέγχου αποστολών» (Mission Control Centers).
• Στην σειρά Ancient Aliens (παραγωγής History Channel, από 2009 έως σήμερα), βασικός παρουσιαστής και ερευνητής της σειράς, που έχει ταυτιστεί με τις θεωρίες για τους «Αετούς του Δία» και τον «Ομφαλό των Δελφών», είναι ο G. A. Tsoukalos (1978, Ελβετία), υποστηρικτής της θεωρίας των Αρχαίων Αστροναυτών δηλαδή εκδοχής εξωγήινης παρέμβασης στην ανθρώπινη ιστορία, έχοντας αναπτύξει μια τεχνολογική ερμηνεία για τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή οι δυό αετοί που ελευθέρωσε ο Ζην Ζευς από τα πέρατα του κόσμου για να βρουν το κέντρο του ερμηνεύονται με αυτόνομες διερευνητικές μη επανδρωμένα πτητικά μέσα υψηλής τεχνολογικής ανάπτυξης “ανώτερης νοημοσύνης” διαστημοσυσκευές χαρτογράφησις “drones” (αετοί). Η αποστολή τους ήταν ο προσδιορισμός του γεωμετρικού κέντρου της γήινης μάζας ή ο καθορισμός σημείου μηδέν για την πλοήγηση άλλων σκαφών. Η συνάντηση των δύο “αετών’ αποτελεί μια διαδικασία Γεωδαιτικού τριγωνισμού. Στην επιστημονική φαντασία, ο Ομφαλός δεν είναι απλός λίθος, αλλά γεωδαιτικός φάρος ή σταθμός αναμετάδοσης σημάτων που χρησιμοποιεί την γεωμετρία του πλανήτη για σταθεροποίηση τηλεπικοινωνιακών δικτύων. Μια άλλη ερμηνεία θέλει τους αετούς να αντιπροσωπεύουν δύο δορυφόρους σε αντίθετες τροχιές, οι οποίοι «συναντώνται» (δηλαδή συγχρονισμός τροχιών σε τροχιές τους τέμνονται) πάνω από ένα συγκεκριμένο σημείο στρατηγικής σημασίας. Ο Ομφαλός θεωρείται συχνά ως συσκευή που εκπέμπει υπόκωφους ή ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς. Οι αετοί, σε αυτό το σενάριο, είναι αισθητήρες που ελκύονται από την πηγή ενέργειας, λειτουργώντας ως εργαλείο επαλήθευσης της λειτουργίας του παγκόσμιου ενεργειακού δικτύου (Ley lines). Ο λίθινος Ομφαλός των Δελφών δεν θεωρείται απλώς ένα θρησκευτικό σύμβολο, αλλά μια αναπαράσταση μιας αρχαίας συσκευής. Η θεωρία του υποστηρίζει ότι ο ομφαλός ήταν ένας ραδιοφάρος (beacon) ή συσκευή επικοινωνίας που εξέπεμπε σήματα προς τις τροχιακές μονάδες.

Κατά την προσωπική μου άποψη μου όλες οι παραπάνω εκδοχές θέλουν να εκτρέψουν και αλλοιώσουν έντεχνα την Ελληνική Μυθολογία με όμοιο τρόπο που προσπάθησαν και προσπαθούν να εκτρέψουν και αλλοιώσουν την Ελληνική Γλώσσα. Η προσέγγιση του Τσούκαλου αντιμετωπίζει τα μυθολογικά σύμβολα ως λειτουργικά εργαλεία μιας προηγμένης τεχνολογίας ή μιας «μετάστασης» από ένα παρελθοντικό σε μελλοντικό παρόν, με την προσωπική του εμφάνιση για την διαφήμιση να τα υποβαθμίζει “γελοιοποιώντας” την όποια προηγηθείσα μυθολογική ανάπτυξη προγενέστερου χαμένου άυλου και τεχνολογικού πολιτισμού.

Μυθολογική εκδοχή

Εν τούτοις αυτές οι φαντασίες προωθούν συνειδητά ή μη, άμεσα ή έμμεσα, την απόρριψη της Μυθολογικής – Παραδοσιακής εκδοχής για προκατακλυσμιαίο πολιτισμό και τα επίλεκτα μυθολογικά πρωτεύοντα κέντρα, Θούλη, Φθία-Δεικταία, Αθήναι Ποσειδώνος, Ποσειδωνία-Ατλαντίδα και Ταρταρία-Άδη. Έτσι πάμε πάρα πέρα του πυρήνες υψηλής πνευματικής και τεχνολογικής «πολιτισμικής διάχυσης» που ενσωματώθηκε στο κληρονομικό υπόστρωμα και την δυναμική της πολιτισμικής ανάδυσης του παλαιολιθικού ανθρώπου. Η σύνδεση με την προκατακλυσμιαία εποχή και η διάχυση πολιτισμού που αναδύεται από το ιερό του Θερμού όρους (= Germous) των θερμών πηγών Έδεσσας Μεσοποταμίας μοιραία απενεργοποιείται.

Οι παράξενες συνωμοτικές “εξωγήινης” προέλευσης περίεργα αποφεύγουν και ξεχνούν σκόπιμα ή μη εκδοχή χαμένου προκατακλυσμιαίου πολιτισμού στην Μεγαλιθική εποχή λίγο πριν το λιώσιμο των πάγων της δ΄ παγετώδους περιόδου της 10^ης χιλιετίας π.Χ., ξεχνώντας άραγε “τυχαία” την σύμπτωση της χρονολογίας με αυτή που αναφέρει ο Πλάτων στα έργα του. Σε αυτήν την εκδοχή η μυθολογία μας “βάζει” στον “Χρονοχώρο” της μεγαλιθικής εποχής στις αρχές της 10^ης χιλιετίας πΧ., γέννησης του βρέφους, του Κρονίδη, στερνοπαίδι της Ρέας, στο Δεικταίο Άντρο (Ζου) ο μετέπειτα Κούρος – Κρονίδης – Κρηταγενής Ζευς. Ο Κρηταγενής Ζευς ανδρώνεται και ως Κούρος αποκτά

• με την εκ Φοινίκης Ευρώπη, υιό τον Μίνωα και
• με την Κόρη Περσεφόνη στην Ζάκρο, υιό τον Ζαγρέα.

Ακολούθως στο Δείκτη-Γιούχτα στην Ζήρο στην μετά θάνατον μετάσταση επιστρέφει στο πεπρωμένο παρελθοντικό παρόν του. Με την επιστροφή του Κούρου στο παρελθοντικό παρόν του, φανερώνεται ως Ζευς που ακολουθεί το πεπρωμένο του, στην Τιτανομαχία και ήττα των Τιτάνων και ακολούθως στην Γιγαντομαχία και ήττα των Γιγάντων. Στο τέλος της Γιγαντομαχίας την 21η Σεπτεμβρίου 49157 π.Χ., στον Πάνω Κόσμου θεών, Ηρώων και Ηρωικών Ανθρώπων σε πρώτη σύσκεψη των θεών του Ολύμπου, κληρώθηκαν οι σφαίρες δικαιοδοσίας επιρροής του Κόσμου στους αδελφούς Ζήνες:

• Ο Ζην Ζευς αναλαμβάνει τον Πάνω Κόσμο,
• ο Ζην Ποσειδών αναλαμβάνει τον Πόντο και
• ο Ζήν Άδης αναλαμβάνει τον Κάτω Κόσμο,

διατηρώντας κοινό τόπο συνύπαρξης των Ζηνών θεών την Τριζηνία Υπερβόρειας Αρκτικής. Στην ίδια Σύσκεψη στον Όλυμπο θεοποιήθηκαν, οι με χρονομεταφορά ερχόμενοι από το μελλοντικό παρόν της Μεγαλιθικής, στο παρελθοντικό παρόν της Γιγαντομαχίας, οι Γιγαντομάχοι ήρωες, Διόνυσος και Ηρακλής.

Μετά το 49157 πΧ, θεών και επίλεκτων Ηρώων Ηρωικού Γένους Ανθρώπων στις δραματικές Ηρωικές “σαράντα χιλιετίες” Παλαιολιθικών Κυνηγών μέχρι τις αρχές της 10ης χιλιετίας πΧ. Στον Κόσμο αναπτύσσεται ο μεγάλης ανάπτυξης άυλος και τεχνολογικός μυθολογικός πολιτισμός στις επιλεγμένες πόλεις θεών και Ηρώων. Η Μεγάλη καταστροφή δεν άφησε αναγνωρίσιμα στον Κόσμο ίχνη από τις προκατακλυσμιαίας “πρωτεύουσες” αυτού του μυθολογικού πολιτισμού. Εν τούτοις μας παραχώρησε μια αρχαιοδυναμική αναγέννηση και ανάπτυξη του σημερινού άυλου πολιτισμού μας.

Δελφοί και Γαία, Θέμις, Φοίβη

Αρχικως στους Δελφούς (Αισχύλου Ευμενίδες) ηγείτο ως μάντις η χθόνιας λατρείας Γαία με φύλακα την κόρη της, Πύθωνα ή Δελφύνη Έχιδνα, που γεννήθηκε απ’ ευθείας από την Γη ή με τον Τάρταρο (λάσπη κατακλυσμών, όπως Δευκαλίων). Η Πύθωνα Έχιδνα, ήταν γηγενές ερπετό – φύλακας του χάσματος με τον Κάτω Κόσμο του Μαντείου της Πυθούς (Ομηρικοί Ύμνοι, Ησίοδος), παλαιάς ονομασίας των Δελφών. Η Έχιδνα ήταν μητέρα (με πατέρα τον Τυφώνα) των Εχιδνάδων πλασμάτων της ελληνικής μυθολογίας, Χίμαιρας, Λερναίας Ύδρας, Όρθρου, Κέρβερου κ.ά.

Δελφοί, Θέμις και Φοίβη

Μετά την Γαία τους Δελφούς ανέλαβε να ηγείται η κόρη της Γαίας με τον Ουρανό, η Τιτανίδα Θέμις, η οποία παρέλαβε το μαντείο από την μητέρα της και αντιπροσωπεύει τον κοσμικό νόμο, απαρασάλευτη θεϊκή τάξη, Θείο Δίκαιο και εθιμοτυπία (θέμις < ρήμα τίθημι = αυτό που έχει τεθεί, το ισχύον, το έθιμο). Η Τιτανίδα Φοίβη (κόρη της Γαίας και του Ουρανού) διαδέχθηκε την Θέμιδα. Το όνομά της συνδέεται με το «φως» και την καθαρότητα. Η Φοίβη χάρισε το μαντείο στον Απόλλωνα ως δώρο γενεθλίων (εξ ού και το όνομα Φοίβος Απόλλων), σηματοδοτώντας την επικράτηση του φωτός και της λογικής. Η παρουσία των Τιτανίδων, Θέμιδος και Φοίβης είναι κομβική, καθώς οι Τιτάνες είναι οι οντότητες που εμπλέκονται στον διαμελισμό του Ταύρου Ζαγρέα στον Δεικτη Ζήρου – τα νυν Σκαλιά Λασυθιου Κρήτης. Η μεταβίβαση της εξουσίας στους Δελφούς αντανακλά την ευρύτερη κοσμική συμφιλίωση μετά τις συγκρούσεις.

Δελφοί και Απόλλων

Μόλις ανέλαβε τους Δελφούς, ο Απόλλων, σκότωσε την φύλακα κόρη της Γαίας, Πύθωνα (Έχιδνα), σηματοδοτώντας μετάβαση από την χθόνια και υποχθόνια λατρεία στην ηλιακή λατρεία (Ολύμπια Απολλώνια τάξη). Παρά την κυριαρχία του Απόλλωνα, ο Διόνυσος (υιός Ζαγρέα και εγγονός Κούρου) ορίστηκε μέχρι την χρονοχωρική μετακίνισή του στα χρόνια της Γιγαντομαχίας ως «συγκάτοικος» με τον Απόλλωνα του Μαντείου των Δελφών. Ο τάφος των 15 τεμαχίων και της καρδιάς του διαμελισμένου από τους 5 Τιτάνες Ζαγρέα φυλάσσονταν εντός του αδύτου, κοντά στον Ομφαλό, συνδέοντας άρρηκτα τον Ζαγρέα με την προφητική δύναμη των Δελφών.

Δελφοί, Κουρήτες Ιερείς και Διόνυσος

Η στελέχωση και η ιεραρχία του Μαντείου των Δελφών βασίζονται σε μια διαστρωμάτωση που ξεκινά από τους μυθικούς ιδρυτές και καταλήγει στα ιστορικά πρόσωπα της εκάστοτε Πυθίας.

Μυθολογικοί πρώτοι Ιερείς του ναού του Απόλλωνα και ιδρυτές σύμφωνα με τον Ομηρικό Ύμνο στον Απόλλωνα, ήταν Ιδαίοι Κουρήτες από την Δείκτα / Κνωσό Κούρου. Ο Απόλλων, μεταμορφωμένος σε δελφίνι, οδήγησε το πλοίο τους από την Κρήτη στην Κρίσα (επίνειο των Δελφών). Αυτοί καθιέρωσαν την λατρεία του «Δελφινίου Απόλλωνα». Μια κλειστή ομάδα 5 ιερέων εκλέγονταν ισόβια από συγκεκριμένες οικογένειες (που θεωρούνταν απόγονοι του Δευκαλίωνος) και ήταν υπεύθυνοι για τις θυσίες και τις τελετουργίες καθαρμού, ιδιαίτερα κατά τον διαμελισμό του Ζαγρέα. Με μυθολογικά δεδομένα για Κούρο και Ευρώπη, Μίνωα και Κούρο και Κόρη Ζαγρέα και Διαμελισμό του με την γέννηση του Διόνυσου εκ της ζωντανής καρδιάς του. Ο ήρωας Διόνυσος τον χειμώνα που ο Απόλλων αποσύρεται στην χειμερία νάρκη στην Ελπίδα Θούλη είναι αντικαταστάτης του στους Δελφούς μέχρι την χρονοχωρική αναχώρησή του από την 10^η χιλιετία πΧ, προς την 21η Μαρτίου 49157 π.Χ., μαζί με τον ήρωα Ηρακλή, για να συμμετέχει με τους θεούς στην προφητευμένη, ως πεπρωμένο του, από τον θεό Φάνη Γιγαντομαχία.

Σίβυλλα και Πυθία

Η Σίβυλλα Δελφών περιπλανώμενη προφήτις που δεν ανήκε στο επίσημο ιερατείο, αρχέγονη μάντις, γνωστή και ως Ηροφίλη, προηγείται ιστορικά της Πυθίας. Χρησμοδοτούσε όρθια πάνω στον «Βράχο της Σίβυλλας», κοντά στο ιερό της Γαίας. Θεωρείτο κόρη του Δία και της Ιδαίας Σίβυλλας (Λαμίας) της μυθολογικής προκατακλυσμιαίας εποχής. Η εκάστοτε ιέρεια Πυθία, νεαρή παρθένος γυνή, ως διάμεσο, μετέφερε χρησμούς του θεού. Μετά από περιστατικά απαγωγής ορίστηκε γυναίκα άνω των 50 ετών με παρθενική ενδυμασία.

Η Πυθία μετά από καθαρμό στην Κασταλία πηγή, καθόταν στον Χρυσό Τρίποδα πάνω από το «Χάσμα» (ρήγμα) και ερχόταν σε έκσταση ενθουσιασμού εισπνέοντας αναθυμιάσεις μασώντας φύλλα δάφνης. Οι χρησμοί της Πυθίας ήταν έμμετροι (σε εξάμετρο) και συχνά αμφίσημοι. Άνδρες ιερείς ερμήνευαν και κατέγραφαν τα ακατάληπτα λόγια της Πυθίας.

Ομηρικός Ύμνος στον Πύθιο Απόλλωνα

Η ίδρυση του μαντείου και η εγκατάσταση των πρώτων ιερέων τεκμηριώνεται μυθολογικά στον Ομηρικό Ύμνο στον Πύθιο Απόλλωνα (στίχοι 388-544). Ο Απόλλων μεταμορφώνεται σε δελφίνι και οδηγεί ένα πλοίο Κρητών από την Κνωσό προς την Κρίσα στους Δελφούς.

• α) Επιλογή Κρητών από την “Κνωσό”: «ἔνθ᾽ ἐνόησε κατὰ ζυγὸν ἤπειρον δὲ νῆα θοὴν ἐν ᾗ πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ ἔσαν Κρῆτες ἀπὸ Κνωσοῦ Μινωΐου, οἵ ῥα ἄνακτι ἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἀγγέλλουσι θέμιστα Φοίβου Ἀπόλλωνος χρυσαόρου, ὅττι κεν εἴπῃ χρείων ἐκ δάφνης γυάλων ὑπὸ Παρνησοῖο» / «Εκεί [ο Απόλλων] παρατήρησε στο πέλαγος ένα γρήγορο πλοίο· μέσα υπήρχαν πολλοί και γενναίοι άνδρες, Κρήτες από την Μινωική Κνωσό, αυτοί που προσφέρουν θυσίες στον άνακτα και αναγγέλλουν τα θέμιστα (= νόμοι) του Φοίβου Απόλλωνα του χρυσοσπάθαρη, ό,τι κι αν πει χρησμοδοτώντας από την δάφνη, κάτω από τις πτυχώσεις του Παρνασσού» – στίχοι 391-396.
• β) Αποκάλυψη της ταυτότητας του Θεού: «ὦ ξένοι, οἳ Κνωσὸν πολυδένδρεον ἀμφινέμεσθε… ἐγὼ δ᾽ εἰμὶ Διὸς υἱός, Ἀπόλλων δ᾽ εὔχομαι εἶναι, ὑμέας δ᾽ ἤγαγον ἐνθάδ᾽ ὑπὲρ μέγα λαῖτμα θαλάσσης…» / «Ω ξένοι, που κατοικείτε στην πολυδένδρινη Κνωσό… εγώ είμαι γιος του Δία και καυχιέμαι πως είμαι ο Απόλλων. Εσάς οδήγησα εδώ πάνω από το μέγα βάθος της θάλασσας…» – στίχοι 475-485.
• γ) Διορισμός ως Φυλάκων και Ιερέων: «οἳ δ᾽ ἑπόμενοι Παιήον᾽ ἄειδον Κρῆτες πρὸς Πυθώ, καὶ ἰηπαιήον᾽ ἔμελπον» / «Και αυτοί ακολουθώντας τον, τραγουδούσαν τον Παιάνα, οι Κρήτες, κατευθυνόμενοι προς την Πυθώ, και έψαλλαν ιηπαιήονα[3]» – στίχοι 514-515.
• δ) Εντολή για φύλαξη του Ναού: «νηὸν δὲ κοσμήσασθε, δέχεσθε δὲ φυλ᾽ ἀνθρώπων… αὐτοὶ δ᾽ εὖ εἴρυσθε, δικαιοσύνην δ᾽ ἐνὶ θυμῷ ἴσχετ᾽…» / «Φροντίστε τον ναό και να δέχεστε τα φύλα των ανθρώπων… εσείς οι ίδιοι να τον φυλάσσετε καλά και να έχετε τη δικαιοσύνη μες στην ψυχή σας…» – στίχοι 538-544.

Το κείμενο ρητά αναφέρει την “Κνωσό” ως αφετηρία των πρώτων ιερέων, και εννοεί την χαμένη βυθισμένη “Κνωσό Δίαυλου Δία”, θυγατρικής της, χωρίς ίχνη προκατακλυσμιαίας Δείκτας του Κούρου. Αν και ο ύμνος χρησιμοποιεί τον όρο «Κρήτες», η μυθολογική παράδοση τους ταυτίζει με τους Κουρήτες, τους Ιδαίους Κουρήτες, ένοπλους προστάτες του Κούρου (Κρηταγενή Δία) στην Κρήτη (Δείκτη / Ιδαίον Άντρον), οι οποίοι μετέφεραν την λατρευτική τους εμπειρία από την προστασία του Δία στην υπηρεσία του Απόλλωνα.

Αετοί ιχνηλάτες, Ομφαλού Φαιδριάδων Δελφών και Αετοί Δίκτας Διονυσάδων Νήσων

Στις Διονυσάδες Νήσους (Γιανυσάδα, Δραγονάδα, Παξιμάδα) φιλοξενείται μία από τις μεγαλύτερες αποικίες μαυροπετρίτη (Falco eleonorae), ένα εξαιρετικά ταχύ και ευέλικτο γεράκι, που συγχέεται με αετό, το οποίο μεταναστεύει από και προς την Μαδαγασκάρη. Το όνομα Διονυσάδες μας παραπέμπει στον Ζαγρέα, υιό του Κούρου, με εγγονό τον Διόνυσο. Οι αετοί Διονυσάδων, παραδοσιακών τόπων εκκίνησης των εκστρατειών Διονύσου και Ηρακλή, είναι οι φύλακες παρακολούθησης θαλάσσιων περασμάτων από “Ζου Ζάκρο Ζήρο” Κούρου προς Μικρά Ασία, Αιγαία Νήσο (Κυκλάδες) Φοινίκη και Αίγυπτο ιερής γεωγραφίας του Κόσμου.

Χρυσαετοί και Γύπες Αετοί των Φαιδριάδων πετρών στους Δελφούς αποτελούσαν ανέκαθεν καταφύγιο για μεγάλα αρπακτικά, Χρυσαετούς και Όρνια (Gyps fulvus). Σύμφωνα με τον μύθο, δύο χρυσαετούς άφησε ο Ζευς από τα πέρατα του κόσμου για να συναντηθούν πάνω από τις Φαιδριάδες, ορίζοντας τον Ομφαλό.

Οι αετοί Διονυσάδων και Δελφών δεν ήταν απλά πουλιά, αλλά οι ιχνηλάτες επίλεκτοι επικοινωνίας, απομεινάρια των προκατακλυσμιαίων πρωτευουσών Πόλεων (Φθία και Δείκτα). Στις Διονυσάδες ο Δείκτας ως ο Νότιος Σταθμός ελέγχου και στις Φαιδριάδες ως Κεντρικός Σταθμός Φθίας Ολύμπου. Ο έλεγχος Κρήτης (Ζου / Ζάκρος / Ζήρος) και Παρνασσού (Δελφοί) – Ολύμπου εξασφάλιζε την επικοινωνία, όπως αργότερα με εκπαιδευμένα πτηνά (περιστέρια) και αργότερα με φρυκτωρίες επικοινωνίας πόλεων στο φυσικό περιβάλλον (επικοινωνιακή και Γεωμετρία Ζεύξης).

Αετός Δικέφαλος

Αετοί των Δελφών της γεωμετρικής και πνευματικής σύγκλισης των ορίων του κόσμου. Στις αρχαίες αναπαραστάσεις (όπως στον λίθινο Ομφαλό που εκτίθεται στο Μουσείο Δελφών), οι αετοί εμφανίζονται ως δύο ξεχωριστά πτηνά εκατέρωθεν του συμβόλου. Δικέφαλος Αετός έχει ρίζες στον προκατακλυσμιαίο πολιτισμό που διαδόθηκε ευρύτερα στον παλαιό κόσμο. Στα μετακατακλυσμιαία χρόνια υιοθετήθηκε από τους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας, τους Σουμερίους και τους Χετταίους (αρχαίοι Ετεοκρήτες), για να υιοθετηθεί και από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (δυναστεία Παλαιολόγων) κυριαρχης Αυτοκρατορίας σε Δύση και Ανατολή ταυτόχρονα, καθώς και σύζευξη πνευματικής και κοσμικής εξουσίας. Πολλοί μελετητές και ιστορικοί τέχνης θεωρούν ότι ο δικέφαλος αετός αποτελεί την σχηματοποιημένη ένωση των δύο αετών του Δία, συμμετρικό έμβλημα που συμβολίζει την παντοκρατορία.

Κλασσικός ρωμανικός χρυσός δικέφαλος Αετός: στέμματα, σπαθί, σφαίρα, κόκκινο φόντο.

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 20.3.2026.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Πίνδαρος, «Pindar, Pythian 4», Perseus Digital Library, Tufts University. Και εκδ. Loeb Classical Library («Pindar, Victory Odes»).
• ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΔΕΛΦΟΙ.
• Πύλη-Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.
• Εφορεία Αρχαιοτήτων Φωκίδος / Μουσείο Δελφών
• Υπουργείο Πολιτισμού, Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
• Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή (ανασκαφές Δελφών).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ο Πίνδαρος χρησιμοποιεί τον όρο «πάρεδρος» για τους αετούς, υποδηλώνοντας ότι ήταν μόνιμοι συνοδοί και φύλακες του χρηστηρίου θρόνου, ενισχύοντας την εικόνα των Δελφών ως του απόλυτου γεωγραφικού και πνευματικού κέντρου.

[2] Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Φωκίδος / Μουσείο Δελφών στον κατάλογο των εκθεμάτων, περιγράφει τον «Ομφαλό» ως το σημείο συνάντησης των αετών. Οι χρυσοί αετοί της αρχαιότητας δεν διασώζονται (πιθανώς λεηλατήθηκαν κατά τους Ιερούς Πολέμους). Οι οπές στην βάση του λίθου επιβεβαιώνουν την ύπαρξη στηριγμάτων για τα αγάλματα των πτηνών.

Οι επίσημοι φορείς-πηγές ερμηνεύουν τον Ομφαλό:

• α) Μουσείο Δελφών / Υπουργείο Πολιτισμού ως θρησκευτικό και συμβολικό αντικείμενο που σηματοδοτεί το κέντρο του κόσμου (axis mundi).
• β) Κλασσική Φιλολογία (Στράβων, Πλούταρχος) το αντιμετωπίζουν ως αιτιολογικό μύθο για την καθιέρωση του μαντείου και τη γεωγραφική υπεροχή των Δελφών στον τότε γνωστό κόσμο.
• Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών: Φιλοξενεί τον αυθεντικό αρχαϊκό ομφαλό (6ος αι. π.Χ.) καθώς και το ελληνιστικό/ρωμαϊκό αντίγραφο με το ανάγλυφο πλέγμα (αγρηνόν)[*].
• Νομισματική: Οι αετοί των Δελφών εμφανίζονται συχνά σε στατήρες και νομίσματα της Αμφικτιονίας, εκατέρωθεν του ομφαλού.
• Αγγειογραφία: Απεικονίσεις σε ερυθρόμορφα και μελανόμορφα αγγεία όπου ο Απόλλων κάθεται στον ομφαλό, πλαισιωμένος από τους δύο αετούς.

[3] ἰηπαιήον, ο = ο παιάνας των Κρητών.

[4] [*] ἀγρηνόν (τό) = δίκτυον· προσέτι δικτυοειδὲς ἐπίβλημα ἐξ ἐρίων ὃ περιετίθεντο οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Βάκχου καὶ οἱ τὰς ἐπῳδὰς λέγοντες· τοιοῦτον δὲ καὶ Τειρεσίας ἐπεβάλλετο – ἀγρηνόν ἔνδυμα δικτυοειδες ο περιτίθενται οἱ βακχεύοντες Διονύσῳ. Ἐρατοσθένης δε αὐτὸ καλεῖ γρῆνυν η γῆνον – ἀγρηνα δίκτυα καὶ ἔνδυμα – ἀγρηνὸν ποικίλον ἐρεοῦν δικτυοειδες καὶ ἔνδυμα δε ποιόν – ΠΗΓΗ: EM 14,2. Ἡσύχ. Πολυδ. 4.116.

προκατακλυσμιαιοι Δελφοι πολιτισμοι