Περιδέραιο 160.000 χρόνων βρέθηκε στην Μέση Ανατολή
Τα σημαντικά σπήλαια Misliya και Απήδημα Μάνης, με ευρήματα 240.000 χρόνων
H χορδή και το σχοινί έχουν εφευρεθεί πολύ αρχαιότερα, από ό,τι έλεγαν οι επιστήμονες
Του Γιώργου Λεκάκη
Πριν από 160.000 – 120.000 χρόνια, οι άνθρωποι που ζούσαν στην έκταση όπου είναι σήμερα το Ισραήλ, μάζευαν κογχύλια, και τα πέρναγαν σε κορδόνια, ίσως, για να φορεθούν ως κοσμήματα… Επιστήμονες με επί κεφαλής την D. Bar-Yosef Mayer (αρχαιολόγο στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ), διαπίστωσαν ότι τα φυσικά διάτρητα κελύφη, που ανακαλύφθηκαν κάτω από ταφές ανθρώπων στο σπήλαιο Qafzeh[*], στην έκταση που κατέχει νυν το βόρειο Ισραήλ, δείχνουν μικροσκοπικά σημάδια φθοράς. Η ομάδα απέδειξε ότι τα κελύφη του σπηλαίου Qafzeh, ήταν κάποτε κρεμασμένα σε κορδόνι, το ένα πολύ κοντά στο άλλο. Τώρα, οι επιστήμονες λένε πως η χορδή και το σχοινί μπορεί να έχουν εφευρεθεί πολύ αρχαιότερα, από ό,τι έλεγαν προηγουμένως.
Δεδομένου ότι τα πλεκτά οργανικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή χορδών και σχοινιών σπάνια διατηρούνται, οι ερευνητές στην νέα μελέτη βασίστηκαν σε έμμεσες ενδείξεις: Συγκεκριμένα, πέντε κογχύλια με ώχρα, που βρέθηκαν στο βόρειο Ισραήλ. «Η ώχρα ήταν μια ουσία για να χρωματίσει διάφορα υλικά με κόκκινο χρώμα και συχνά χρησιμοποιείτο από τους αρχαίους ανθρώπους, πιθανώς για την “ζωγραφική” του σώματός τους, για την επεξεργασία δορών και πολλά άλλα», εξηγεί ο Bar-Yosef Mayer. «Το κόκκινο χρώμα είχε επίσης συμβολική σημασία».- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για την ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΕΔΩ.
Οι αρχαιολόγοι εξέτασαν επίσης όστρακα που βρέθηκαν στο κοντινό σπήλαιο Misliya, ηλικίας 240.000 – 160.000 χρόνων – σημαντικό σπήλαιο όσο και το Σπήλαιο Απήδημα της Μάνης – ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για το ΣΠΗΛΑΙΟ ΑΠΗΔΗΜΑ, ΕΔΩ. Η «κατάσταση» των κελυφών υποδηλώνει μεν ότι οι παλαιολιθικοί άνθρωποι τα συνέλεξαν σκόπιμα, αλλά δεν φέρουν τρύπες ή σημάδια χρήσης σε περιδέραια ή άλλα στολίδια, αναφέρει η K. N. Smith (Ars Technica). Τα κογχύλια που συλλέχθηκαν από τον άνθρωπο, και που ανακαλύφθηκαν σε παρόμοια αρχαία ιζήματα σπηλαίων στην Νότια Αφρική, επίσης δεν έχουν διατρήσεις.
- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ, ΕΔΩ.
Tέλος, τον Απρίλιο, ευρέθη θραύσμα σκοινιού 52.000 χρόνων, στο σπήλαιο Abri du Maras, στην νοτιοανατολική Γαλλία. – ΔΙΑΒΑΣΤΕ το ΕΔΩ. Έργο όχι του Homo sapiens, αλλά του Neanderthal, ο οποίος κατοίκησε στον χώρο αυτόν, πριν από 90.000 χρόνια… Και εργαλείο κατασκευής σχοινιού 40.000 χρόνων – ΔΙΑΒΑΣΤΕ το ΕΔΩ.
ΠΗΓES: D. E. Bar-Yosef Mayer, κ.ά. «On holes and strings: Earliest displays of human adornment in the Middle Palaeolithic», περιοδικό PLOS One, July 8, 2020, DOI, Haaretz, Jerusalem Post, New York Times, CNN, SMITHSONIANMAG, 10.7.2020. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 11.7.2020.
Τραυματίας 145.000 χρονων
Μια μικροϋπολογιστική τομογραφία ενός συνόλου απολιθωμένων λειψάνων Homo Sapeins, του “Qafzeh 25″[*], σύγχρονων ανθρώπινων λειψάνων που βρέθηκαν στο σπήλαιο Qafzeh στην έκταση που κατέχει νυν το Ισραήλ, και χρονολογούνται μεταξύ 92.000 και 145.000 χρόνων, εντόπισε αλλοιώσεις στην άνω και κάτω γνάθο, που συνάδουν με τραύμα από αιχμηρά όπλα! Ερευνητές με επί κεφαλής την A. Pantoja Pérez (του CENIEH) διαπίστωσαν ότι ο τραυματισμός στο οστούν είχε αρχίσει να επουλώνεται, υποδεικνύοντας ότι το άτομο είχε επιβιώσει από το κτύπημα για κάποιο χρονικό διάστημα. Υποδηλώνουν ότι ο τραυματισμός μπορεί να προκλήθηκε από ατύχημα, αλλά πιθανότατα είναι αποτέλεσμα βίας. Η μελέτη εντόπισε επίσης προηγουμένως μη καταγεγραμμένη τερηδόνα σε έναν κάτω προγόμφιο και ελαττώματα στο σμάλτο των δοντιών. Η απουσία βλάβης από σαρκοφάγα στα λείψανα, σε συνδυασμό με την έλλειψη σημαδιών έκθεσης στα στοιχεία της φύσης, υποδηλώνουν ότι το σώμα είχε ταφεί σκόπιμα, πρόσθεσαν οι ερευνητές. «Αυτά τα ευρήματα παρέχουν νέα στοιχεία στην συνεχιζόμενη συζήτηση σχετικά με την προέλευση σύνθετων συμπεριφορών, όπως η διαπροσωπική βία, η φροντίδα τραυματισμένων ή ασθενών ατόμων και οι ταφικές πρακτικές – θεμελιώδεις πτυχές για την κατανόηση της κοινωνικής και πολιτιστικής εξέλιξης του είδους μας», εξήγησε ο Pérez. – ΠΗΓΗ: A. Pantoja-Pérez, κ.ά. “A taphonomic reassessment of Qafzeh 25 and its implications for violence, health and funerary practices”, Scientific Reports, Ισπανικό Εθνικό Κέντρο Έρευνας για την Ανθρώπινη Εξέλιξη (CENIEH), ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 30.6.2026.
Abstract
Glycymeris shell beads found in Middle Palaeolithic sites are understood to be artifacts collected by modern humans for symbolic use. In Misliya Cave, Israel, dated to 240–160 ka BP, Glycymeris shells were found that were neither perforated nor manipulated; nevertheless, transportation to the cave is regarded as symbolic. In about 120 ka BP at Qafzeh Cave, Israel, modern humans collected naturally perforated Glycymeris shells also for symbolic use. Use-wear analyses backed by experiments demonstrate that the Qafzeh shells were suspended on string, thus suggesting that the collection of perforated shells was intentional. The older Misliya shells join a similar finding from South Africa, while the later-dated perforated shells from Qafzeh resemble other assemblages from North Africa and the Levant, also dated to about 120 ka BP. We conclude that between 160 ka BP and 120 ka BP there was a shift from collecting complete valves to perforated ones, which reflects both the desire and the technological ability to suspend shell beads on string to be displayed on the human body.
Homo sapiens evolved in Africa beginning at least about 200,000 years ago and recent evidence suggests an even earlier appearance with specimens from Jebel Irhoud dated to about 300 ka BP. These findings are backed by genetic evidence. Early modern humans migrated out of Africa as early as 194–177 ka BP, as evident from their presence at Misliya Cave, Israel and Apidima Cave, Greece. The next physical evidence for the presence of modern humans outside of Africa is known from Skhul Cave and Qafzeh Cave, Israel, as well as Fuyan Cave, Daoxian, China.
That modern humans exhibited symbolic behavior is by now well established and the use of mollusc shell beads is an expression of this behavior is also well documented. Shell beads from the Middle Palaeolithic or Middle Stone Age, dating to 120,000–70,000 years ago are known from three geographic regions: the Levant, North Africa and South Africa. In the Levant, the shell beads found at Skhul Cave dated to between 135 and 100 ka BP, making them among the earliest ever found. Though naturally perforated, the shells from Qafzeh Cave were suspended.
The best examples for early shell assemblages from North Africa are the caves of Contrebandiers and Taforalt both within Marine Isotope Stage (MIS) 5, with a date of 115 ± 3 ka BP for the former, and 82 ka BP or earlier for the latter. Like Skhul and Qafzeh, these sites were occupied by modern humans. They were the ones responsible for the collection and use of the shells in both North Africa and South Africa, where a number of slightly later sites contained shell beads—in particular, Blombos, Sibudu and Border Caves dating to around 80–70 ka BP.
Two other sites stand out in the list of locales containing marine mollusc shells of considerably older age: Pinnacle Point in South Africa, dated to about 160,000 years ago and Misliya Cave on Mount Carmel, dated to between ca. 240,000 and 160,000 years ago. At neither site were any of the symbolic shells perforated: At Pinnacle Point non-perforated Glycymeris connollyi shells were present and at Misliya Cave Glycymeris nummaria (details in S1 Text in S1 File) were found.
The aims of the current research are: First, to describe the shell assemblage from Misliya Cave. Second, to apply use-wear analysis of the Glycymeris shells from Qafzeh Cave and Misliya Cave, coupled with a detailed experimental program to detect and catalogue microwear traces on bivalves, to test an earlier (but contested) claim that the Qafzeh shells were suspended. Third, to examine the possibility that early Middle Palaeolithic humans collected naturally perforated shells in order to display them as body ornaments, as a means of communication. This behavior was facilitated by the development of string, probably related to change in the style of clothing, apparently between 160 and 120 ka BP, thus the move from non-perforated shells to perforated ones was apparently a two-stage process.
Περιδεραιο, 160.000 χρονια, Μεση Ανατολη, σπηλαιο Μισλιγια, σπηλαιο Απηδημα Μανης, 240.000 χρονια πριν, χορδη, σχοινι, 120.000 χρονια, Ισραηλ, κογχυλι, κορδονι, κοσμημα, κελυφος, ταφη, σπηλαιο Καφζεχ, κολιε, πλεκτο οργανικο υλικο, κογχυλια, ωχρα, κοκκινο χρωμα, ζωγραφικη, σωμα, δορυ, συμβολο, οστρακο, Μανη, παλαιολιθικη, τρυπα, στολιδι, Νοτια Αφρικη, 50.000 χρονια, σπηλαιο Αμπρι ντου Μαρας, Γαλλια, Χομο Σαπιενς, Νεαντερνταλ, 90.000 χρονια αρχαιος τραυματιας 145.000 χρονων τομογραφια απολιθωμενα λειψανα Homo Sapeins, Qafzeh συγχρονος ανθρωπος σπηλαια Ισραηλ, 92.000 χρονια πριν αλλοιωσεις ανω κατω γναθος, αρχαιο τραυμα αιχμηρο οπλο τραυματισμος οστουν επουλωση ατομο επιβιωση κτυπημα ατυχημα, βια τερηδονα προγομφιος σμαλτο δοντι σωμα σκοπιμη ταφη ευρημα συνθετη συμπεριφορα διαπροσωπικη βια, ιατρικη φροντιδα τραυματισμενος ασθενης ταφικες πρακτικες κοινωνικη πολιτιστικη εξελιξη ειδος ανθρωπινη παλαιολιθικη εποχη 160.000 120.000 194.000 177.000
