Η εδαφική διαφορά Ιεράπυτνας–Ιτάνου λύθηκε με διαιτησία των Μαγνήτων Μαιάνδρου Μικράς Ασίας – η επιγραφή είναι εντοιχισμένη στην ΙΜ Τοπλού

Του ιατρού πνευμονολόγου-φυματιολόγου Στυλιανού Θ. Μητρόπουλου

ΣΧΟΛΙΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Λεκάκης

Τον 2ο αιώνα π.Χ., η Ανατολική Κρήτη, χωρίς ενιαία διοίκηση, ήταν συχνά θέατρο σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ των ισχυρών πόλεων-κρατών.

• α) Η ισχυρότατη σε στρατό και στόλο δωρική πόλη-κρατος Ιεράπυτνα (νυν Ιεράπετρα) για στην Νότια Ανατολική Κρήτη, δύναμη έντονα επεκτατική, το 140 π.Χ., ισοπέδωσε την κυρίαρχη πόλη των Ετεοκρητών, την Πραισό, προσαρτώντας την επικράτειά της. Οι Ιεραπύτνιοι, προσαρτώντας τα εδάφη της Πραισού, απέκτησαν έλεγχο από το Νότιο Κρητικό (το κακώς λεγόμενο «Λιβυκό») πέλαγος έως το Βόρειο Κρητικό Πέλαγος και έβαλαν στο μάτι την πλουτοπαραγωγό πηγή πορφύρας στην νήσο Λεύκη (νυν Κουφονήσι), που τους έφερε αντιμέτωπους με τους έχοντας την νήσο Λεύκη, Ιτανίους. – ΣΧΟΛΙΟ Γ. Λεκάκη: Άρα οι κάτοικοι της Λεύκης ήταν… φοίνικες, αφού επεξεργάζονταν την φοινίκη-πορφύρα!!!

• β) Η Αυτόνομος Ίτανος στο Βορειοανατολικό Άκρο είχε τον Έλεγχο του Πελάγους της Αφροδίτης (νυν Καρπάθιου), που η επεκτατικότητα της Ιεράπυτνας, ζήτησε να διατηρεί δεσμούς με τους Πτολεμαίους Μακεδόνες. Έτσι η Ιτανος κατόρθωνε να διατηρεί αυτονομία με λιμάνι που φιλοξενούσε μόνιμα πτολεμαϊκή φρουρά, η οποία εξασφάλιζε το εμπόριο της πανάκριβης πορφύρας και τα στρατηγικά περάσματα προς την Ανατολή. Οι δεσμοί της Ιτάνου με τους Πτολεμαίους, αλλά και η παρεμπόδιση του εμπορίου πορφύρας ήταν αιτία της «διαιτητικής» παρέμβασης της Ρώμης.
  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ περι ΑΡΧΑΙΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΔΙΑΙΤΗΣΙΩΝ, ΕΔΩ.

Παρ’ όλο ότι οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Κρήτη το 67 π.Χ., η Ρωμαϊκή Σύγκλητος παρενέβαινε διαρκώς στις συγκρούσεις Ιτάνου – Ιεράπυτνας, λόγω παρεμπόδισης του εμπορίου πορφύρας, αλλά και της πολιτικής σημασίας του Ιερού του Δεικταίου Διός στην Δείκτα (νυν Παλαίκαστρο).

• • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ περι ΔΕΙΚΤΑΣ / ΠΑΛΑΙΚΑΣΤΡΟΥ, ΕΔΩ.

Έτσι η Ρώμη ανέθεσε την διαιτησία για εκεχειρία, στους Μάγνητες του Μαιάνδρου Μικράς Ασίας, το 115 π.Χ. με απόφαση που εκδόθηκε το 112 π.Χ. Η απόφαση σώζεται στην «πλάκα» της Μονής Τοπλού (παρακάτω φωτ.).

Φωτογραφία εισόδου καθολικού Μονής Τοπλού (Δείκτη), διαχρονικός θεματοφύλακας της ιστορικής μνήμης της περιοχής. Κτητορική Επιγραφή, επάνω δεξιά πλάκα, γραμμένη σε ελληνική (μεταβυζαντινή) γραφή αναφέρεται στην ανακαινιση και ιστορία του ναού. Συνήθως οι επιγραφές αυτές μνημονεύουν τους ηγουμένους ή τους δωρητές που συνετέλεσαν στην ανέγερση ή την επισκευή της μονής μετά από καταστροφές (όπως λεηλασία από Ιππότες Μάλτας το 1530 ή σεισμό 1612). Χρησιμοποιεί λόγια ελληνική γλώσσα με θρησκευτικούς όρους, τονίζοντας την αφιέρωση του ναού στην Παναγία (Γενέσιον της Θεοτόκου). Μαρμάρινη Πλάκα με το Ανάγλυφο Πλαίσιο, επάνω αριστερά περιβάλλεται από έντονο διακοσμητικό ανάγλυφο πλαίσιο, που παραπέμπει σε τεχνοτροπία ενετοκρατίας. Συχνά σε αυτές τις θέσεις αναγράφονται κατάλογοι ευεργετών ή σημαντικά διατάγματα που αφορούσαν τα προνόμια της μονής κατά την περίοδο της ενετοκρατίας ή της οθωμανοκρατίας. Η Μονή Τοπλού, Παναγία Ακρωτηριανή, είχε καθεστώς εκκλησιαστικής αυτονομίας, η οποία συχνά κατοχυρωνόταν με τέτοιες δημόσιες επιγραφές. Η συνύπαρξη μιας αρχαίας ελληνικής επιγραφής (διαιτησία) δίπλα σε χριστιανικά κείμενα και βυζαντινές αγιογραφίες στο υπέρθυρο, αποτελεί κλασσικό δείγμα της ιστορικής συνέχειας στον ελλαδικό χώρο, όπου το αρχαίο υλικό ενσωματώνεται στην λατρευτική αρχιτεκτονική των νεότερων χρόνων. Στήλη επιγραφής Διαιτησίας Μαγνήτων Μαιάνδρου (φωτ. κατω αριστερά πλάκα, εντός πλαισίου). Εντοιχισμένο ενεπίγραφο μνημείο της ελληνιστικής περιόδου σε στήλη από σκληρό ασβεστόλιθο. Καταγράφει την δικαστική απόφαση των Μαγνήτων για την διαφιλονικούμενη περιοχή Δείκτας ιερού Δεικταίου Διός και νήσου Λεύκης. Η επιγραφή χρησιμοποιήθηκε ως δομικό υλικό (spolia) στην μονή, γεγονός που βοήθησε στην διάσωσή της (προστατευμένη πλέον με ειδικό πλαίσιο). – ΠΗΓΗ: υπουργειο Πολιτισμου. Βέβαια, η εντοιχισμένη πλάκα έχει υποστεί μεγάλες αλλοιώσεις με τον καιρό και την έκθεση…

Η Ιεράπυτνα κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της γης και η Ίτανος διατηρούσε την ανεξαρτησία της, μέσω της Αιγύπτου με την Ρώμη, να επιβάλλει την θέλησή της ως «διαιτητής», προετοιμάζοντας τις βλέψεις της για την ενσωμάτωση της νήσου Κρήτης στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που πέτυχε το 67 π.Χ. Η κατοχή της Δείκτας και Ιερού του Δεικταίου Διός (νυν Ρουσόλακκος Παλαικάστρου) δεν είχε μόνον θρησκευτική σημασία, αλλά και πολιτική αξία, καθώς αποτελούσε σύμβολο τοπικής κυριαρχίας.

Η επιγραφή της ΙΜ Τοπλού, γνωστή και ως «Διαιτησία των Μαγνήτων Μαιάνδρου», με την Ιεράπυτνα ενάγουσα και την Ίτανο εναγομένη, είχε στόχο να σταματήσει ο πόλεμος μεταξύ των αντιπαρατιθεμένων πόλεων. Η Διαιτησία Μαγνήτων είναι από τα εκτενέστερα και σημαντικότερα κείμενα του Δημόσιου Δικαίου της (κακώς λεγομένης ελληνιστικής εποχής) της Κρήτης. Το κείμενο καταγράφει την απόφαση των δικαστών από την Μαγνησία του Μαιάνδρου σχετικά με την διαμάχη των πόλεων Ιεράπυτνας – Ιτάνου, η οποία ήταν επόμενη στην επεκτατική πολιτική των Ιεραπυτνίων, μετά την ισοπέδωση της Πραισού το 140 π.Χ.

Η ενεπίγραφη Στήλη (112 π.Χ. – τελική φάση), εγράφη εις τριπλούν: Διασώζονται στην μονή Τοπλού Ιτάνου και στην Μαγνησία, ενώ στην Ιεράπυτνα αντίγραφό της δεν υπήρχε ενδιαφέρον για να διασωθεί.

Το κείμενο είναι γραμμένο σε δωρική διάλεκτο (Inscriptiones Creticae, Τόμος III, ενότητα iv, αρ. 9 – IC III, iv) χωρίζεται σε δύο κύρια μέρη:

• α) στο Ψήφισμα των Ιεραπυτνίων αποδοχής της διαιτησίας με τιμές που αποδίδονται στους Μάγνητες δικαστές και
• β) στην Απόφαση της Διαιτησίας, ως κλασσικό παράδειγμα πρακτικής της «εκκλήτου πόλεως», όπου μια τρίτη «ουδέτερη» πόλη εκαλείτο να επιλύσει τις διαφορές, μεταξύ άλλων πόλεων προς αποφυγή πολεμικών συγκρούσεων. Το κείμενο καταγράφει την διαιτησία των Μαγνήτων επίλυσης της μακροχρόνιας εδαφικής διαφοράς Ιεράπυτνας – Ιτάνου για την κυριαρχία της περιοχής Δείκτας και Νήσου Λεύκης, πηγής της πλουτοπαραγωγού πορφύρας και παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για την ανθρωπογεωγραφία της ανατολικής Κρήτης, αναφέροντας τοπωνύμια που επιβιώνουν έως σήμερα. Το κρίσιμο απόσπασμα της απόφασης και η ακριβής του απόδοση, με βάση την αρχαιολογική τεκμηρίωση γραμμένο, στην «κοινή ελληνιστική» με ιδιωματικά στοιχεία αναφέρει:

«…περὶ δὲ τῆς χώρας καὶ τῆς νήσου τῆς Λεύκης, ὧν ἀντεποιοῦντο Ἰεραπύτνιοι πρὸς Ἰτανίους, ἐπεὶ καὶ πρότερον ὑπὸ τῶν Μαγνήτων δικαστῶν ἐκρίθη εἶναι Ἰτανίων, καὶ νῦν ὁμοίως κρίνομεν εἶναι Ἰτανίων καὶ κυριεύειν Ἰτανίους τῆς τε χώρας καὶ τῆς νήσου, καθὼς καὶ ἐξ ἀρχῆς εἶχον…» / «Όσον αφορά την χώρα (εδαφική έκταση) και το νησί Λεύκη, τα οποία διεκδικούσαν οι Ιεραπύτνιοι από τους Ιτανίους, επειδή και στο παρελθόν είχε αποφανθεί από τους δικαστές των Μαγνήτων ότι ανήκουν στους Ιτανίους, έτσι και τώρα, ομοίως, αποφασίζουμε ότι ανήκουν στους Ιτανίους. Ορίζουμε να έχουν οι Ιτάνιοι την κυριότητα τόσο της περιοχής, όσο και του νησιού, ακριβώς όπως τα κατείχαν από την αρχή»

Άλλα αποσπάσματα:

«Ἐπὶ στεφανηφόρου Παυσανίου, μηνὸς Ἀρτεμισιῶνος… οἱ αἱρεθέντες ὑπὸ τοῦ δήμου τοῦ Μαγνήτων τῶν πρὸς τῶι Μαιάνδρωι δικασταὶ… κατὰ τὸ δόγμα τῆς συνκλήτου καὶ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ στρατηγοῦ… ὑπὲρ τῆς χώρας καὶ τῆς νήσου τῆς Λεύκης […] κρίνομεν τὴν χώραν τὴν ἀμφισβητουμένην, καθὼς καὶ πρότερον ἀπεφήναντο οἱ δικασταί, εἶναι Ἰτανίων, καὶ κυριεύειν Ἰτανίους τῆς τε χώρας καὶ τῆς νήσου…» / «Επί στεφανηφόρου (επώνυμου άρχοντα) Παυσανία, κατά τον μήνα Αρτεμισιώνα… οι δικαστές που εκλέχθηκαν από τον Δήμο των Μαγνήτων του Μαιάνδρου … σύμφωνα με το διάταγμα της (ρωμαϊκής) Συγκλήτου και την επιστολή του στρατηγού… σχετικά με την εδαφική έκταση και την νήσο Λεύκη»…

Οι δικαστές αφού εξέτασαν τα επιχειρήματα των δύο πλευρών με τους Ιεραπυτνίους που υποστήριζαν ότι είχαν δικαιώματα στην περιοχή, ως διάδοχοι της Πραισού, την οποία είχαν ισοπεδώσει και τους Ιτανίους να βασίζονται σε παλαιότερες συνθήκες και στην παραδοσιακή λατρεία του Δεικταίου Διός, αποφασίζουν:

«…αποφασίζουμε ότι η αμφισβητούμενη γη, όπως ακριβώς είχαν αποφανθεί και προηγούμενοι δικαστές, ανήκει στους Ιτανίους, και ορίζουμε οι Ιτάνιοι να έχουν την κυριότητα τόσο της γης, όσο και του νησιού…».

Η επιγραφή είναι ιδιαίτερα εκτενής, με εκατοντάδες στίχους, και αποτελεί βασική πηγή για την μελέτη του Δημοσίου Δικαίου των αρχαίων κρητικών πόλεων. Το πλήρες κείμενο υπερβαίνει τους 100 στίχους και περιλαμβάνει εξαιρετικά τεχνικές λεπτομέρειες τοπογραφίας (όρια, χείμαρροι, δρόμοι). Η πλήρης φιλολογική μετάφραση βρίσκεται στις εξειδικευμένες εκδόσεις της Αρχαιολογικής Εταιρείας και στα Κρητικά Χρονικά.

• Στίχοι 1-15 (Εισαγωγή και Ορισμός Διαιτητών): «Ἐπὶ στεφανηφόρου Μητροδώρου τοῦ Ἀπολλωνίου, μηνὸς Ἀρτεμισιῶνος· οἵδε ἐδίκασαν τῶν δικαστῶν τῶν ἀποσταλέντων ὑπὸ τοῦ δήμου τοῦ Μαγνήτων τῶν πρὸς τῷ Μαιάνδρῳ, ἀξιωσάντων Ἰτανίων καὶ Ἱεραπυτνίων, κατὰ τὸ δόγμα τῆς συγκλήτου τὸ γεγονὸς ἐπὶ Λευκίου Καλπουρνίου Πείσωνος καὶ Ποπλίου Λεντούλου ὑπάτων…»
• Στίχοι 16-40 (Περιγραφή Ορίων): «…περὶ τῆς χώρας ἧς ἀμφισβητοῦσιν ἑκάτεροι, ὅρια εἶναι τῆς Ἰτανίων καθὼς ἔκριναν οἱ μετὰ Μαγνήτων δικάσαντες, ἀπὸ τοῦ Χάρακος ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ Ἑρμαίου, καὶ ἀπὸ τοῦ Ἑρμαίου ἐπὶ τὴν Στήλην, καὶ ἀπὸ τῆς Στήλης ἐπὶ τὸν Διονύσιον, καὶ ἀπὸ τοῦ Διονυσίου ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ λόφου τοῦ ἐπάνω τῆς Ἀναύλου, καὶ ἀπὸ τούτου ἐπὶ τὸν Μόρθον, καὶ ἀπὸ τοῦ Μόρθου ἐπὶ τὴν θάλασσαν…».
• Στίχοι 41-70 (Απόφαση για το Ιερό και τη Νήσο Λεύκη): «…περὶ δὲ τοῦ ἱεροῦ τοῦ Δικταίου Διός, καθὼς οἱ πρότεροι δικάσαντες ἔκριναν, Ἰτανίων εἶναι· ὁμοίως δὲ καὶ τὴν νῆσον τὴν Λεύκην, τὴν κειμένην κατὰ τὸ ἀκρωτήριον τὸ Ἰτάνιον, Ἰτανίων ὑπάρχειν, καθότι καὶ ἐξ ἀρχῆς οἱ πρόγονοι αὐτῶν ἔσχον…».
• Στίχοι 71-Τέλος (Επικύρωση): «…ταῦτα ἐδίκασαν οἱ δικασταὶ οἱ ἀποσταλέντες ὑπὸ τοῦ δήμου τοῦ Μαγνήτων, ἀκόλουθα ποιήσαντες τοῖς ὑπὸ τῆς συγκλήτου γεγραμμένοις…»

Σημασία Απόφασης

Η Απόφαση ήταν πολύ σημαντική γιατί η Νήσος Λεύκη / Κουφονήσι ήταν πλουτοπαραγωγική πηγή πορφύρας. Στην επιγραφή επιβεβαιώνεται ότι το ιερό Δεικταίου Διός βρισκόταν στην επικράτεια της Ιτάνου (περιοχή Παλαίκαστρου), παρά τις προσπάθειες της Ιεράπυτνας να το προσαρτήσει μετά την καταστροφή της Πραισού.

Η γνωστή έκτοτε ως “Διαιτησία Μαγνήτων” αποτελεί ένα από τα πληρέστερα σωζόμενα παραδείγματα διαιτησίας στον αρχαίο κόσμο, δείχνοντας πώς λειτουργούσε η διπλωματία την εποχή εκείνη, υπό την εποπτεία της Ρώμης. Το πρωτότυπο της στήλης φυλάσσεται σήμερα στην Μονή Τοπλού, ενώ αντίγραφα της απόφασης είχαν στηθεί και στην Μαγνησία, για να διασφαλιστεί το αμετάκλητο της απόφασης.

Η ύπαρξη του αντιγράφου στη Μαγνησία του Μαιάνδρου αποτελούσε θεσμική υποχρέωση που απέρρεε από τον ρόλο της πόλης ως «εκκλήτου» (διαιτητή). Το ιερόν της Αρτέμιδος Λευκοφρυηνής – ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: Γ. Λεκακης “Τα επίθετα της θεάς Αρτεμιδος” – ήταν το θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο των Μαγνήτων, και η ανάρτηση εκεί προσέδιδε στην απόφαση ιερότητα και διεθνή αναγνώριση. Στην αρχαιότητα, όταν μια πόλη αναλάμβανε την διαιτησία μεταξύ δύο άλλων, η απόφαση έπρεπε να καταγραφεί σε τρία τουλάχιστον αντίτυπα. Ένα για κάθε μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές Ίτανο και Ιεράπυτνα (η τελευταία, για ευνόητους λόγους, δεν διατήρησε αντίγραφο) και ένα για το αρχείο της διαιτητεύουσας πόλης (Μαγνησία), το οποίο τοποθετούνταν στο σημαντικότερο ιερό της. Το ιερό της Αρτέμιδος Λευκοφρυηνής, προστάτιδας της Μαγνησίας και ιερό που είχε αναγνωριστεί ως άσυλο από ελληνιστικές δυνάμεις και Ρώμη.

Το κείμενο στην Μαγνησία είναι ουσιαστικά ταυτόσημο με αυτό της Μονής Τοπλού, με μικρές διαφορές, όπως από λευκό μάρμαρο στην Μαγνησία σε αντίθεση με τον τοπικό σκληρό ασβεστόλιθο της ανατολικής Κρήτης στην Ίτανο.

Επιπροσθετως η επιγραφή της Μαγνησίας περιλαμβάνει αλληλογραφία μεταξύ της Ρωμαϊκής Συγκλήτου και των Μαγνήτων, αποδεικνύοντας ότι η διαιτησία έγινε κατ’ εντολήν της Ρώμης. Η επιγραφή στην Μαγνησία (καταγεγραμμένη στις συλλογές ως Inschriften von Magnesia 105) περιγράφει

• Α) την πρεσβεία, δηλαδή την άφιξη των απεσταλμένων από την Κρήτη στην Μικρά Ασία
• β) Την Επιλογή των Δικαστών, δηλαδή τα ονόματα των Μαγνήτων δικαστών που ταξείδεψαν στην Κρήτη για να κάνουν αυτοψία στα σύνορα και
• γ) την λεπτομερή περιγραφή των ορίων της Ιτάνου, αναφέροντας τοποθεσίες όπως ο Όρμος του Καλού Λιμένα, το Δεικταίον, και την νήσο της πορφύρας Λεύκη. Η εύρεση του ίδιου κειμένου σε Κρήτη και Μικρά Ασία επιβεβαιώνει την αξιοπιστία των ιστορικών πηγών, την λειτουργία του Διεθνούς Δικαίου στην ελληνιστική εποχή και την σημασία της Ιτάνου ως πόλης, που είχε την υποστήριξη των μεγάλων θρησκευτικών κέντρων, παρά την πίεση από την επεκτατική Ιεράπυτνα. Το αντίγραφο της Μαγνησίας είναι η “δικλείδα ασφαλείας” της απόφασης. Ενώ η πλάκα στην Μονή Τοπλού χρησίμευε ως καθημερινή υπενθύμιση των συνόρων στους Κρήτες, η επιγραφή στο ιερό της Αρτέμιδος αποτελούσε την επίσημη, αμετάκλητη επικύρωση της διεθνούς κοινότητας.

Το πλήρες κείμενο της επιγραφής:

θ̣ε̣ὸ[ς] ἀ[γ]α̣θ̣ό̣[ς]. [ἐ]πὶ Ὀλυμπικοῦ vac. Σ[μισιῶν]ος vac. εʹ vac. ἱσταμένου vac. ἀπ̣ό̣φασις Εὐφήμου τοῦ [Παυσανίου], ν̣εωκόρου τῆς Ἀρτέμιδ[ο]ς τῆς Λευκοφρυηνῆς vac., Κίλλου τοῦ Δημητρίου, <Ἀ>ρισταγόρου τοῦ Δημο[— —], Ἀπολλωνίου τοῦ Ἀλέξωνος, Λυκομήδου τοῦ Εὐπολέμου, Δημητρίου τοῦ Δημητρίου τοῦ Ἡροπύθου, Δημητρίου τοῦ Δημητρίου τοῦ Ἀναξαγόρου, Αἰδούχου τοῦ Ἀπολλοδώρου, Μιννίωνος τοῦ Διονυσίου τοῦ Μιννίωνος, Ἐπικούρου τοῦ Ἀρτεμιδώρου τοῦ Μοσχίωνος, Παυσσικράτου τοῦ Ἡροπύθου, Ἀπολλωνί[ο]υ [τ]οῦ Ἀπολλωνίου, Εὐβούλου τοῦ Ἀλεξίωνος, Βοήθου τοῦ Ἀνδρομάχου, Ἀρτεμιδώρου τοῦ Δημητ̣ρίου, Ἀπολλωνίου τοῦ Διονυσοδώρου, Ἐπικράτου τοῦ Διοκλέους τοῦ Διονυσοκλέους̣, Ε̣ὐβούλου τοῦ Μάνδρωνος, κεχειροτονημένων καὶ αὐτῶν ὑπὸ τοῦ δήμου δικάσαι Κρησὶν Ἰτ[ανίοις τε κα]ὶ Ἱ[ερ]απυτνί̣[οις κατὰ τὸ γεγο]νὸς ὑπὸ τῆς συγκλήτου δόγμα καὶ κατ<ὰ> τὴν ἀποσταλεῖσα[ν ἐπιστολὴν ὑπὸ] Λευ̣κ̣[ίου Καλοπορνίου Λε]υκίου υἱοῦ Πείσωνος στρατηγοῦ ὑπάτου· εὐκτὸν̣ μὲν ἦν̣ [— — — — — —] ι[— — — — — — — —] ἡμῶν εἰς μηδεμίαν φιλονικίαν καὶ πλεοναζο[— — — — — — — — — — —] δ[— — — — — — — —]ιεσθαι μετ’ εἰρήνης δὲ καὶ τῆς πάσης ὁμονοίας [καὶ οἰκειότητο]ς τ[ὴν πρὸς ἀλλήλο]υς διαφυλάσσειν εὔνοιαν· ἐπειδὴ <δὲ> οἱ καιροὶ πολλ[άκις — — — — — —]ς σ[— — — — — — — —] τοὺς συνγενεστάτους εἰς διάστασιν τὴν πρ<ὸ>ς ἀ[λλήλους ἐξάγουσι]ν α[— — — — — — — —] π̣ᾶσιν τοῖς οὖσιν ἐν φιλίαι διαλύειν ὅσον ἐφ’ ἑαυτοῖς [τὰς ἐκ παλαιῶν] χρόνω[ν αὐτοῖς ․․․․]ε̣λη<λ>υθυίας ἔκθρας vac., ὅθεν καὶ τὰ νῦν εἰς τὴν μὲν [— — — — — — —]․ελΙ̣[․․․․ Ἰτανί]ων καὶ Ἱεραπυτνίων· vac. τῆς δὲ συνκλήτου στοιχουμ̣[ένης τῆι παρ’ ἑαυ]τῆι πρ̣[ὸς πάντας ἀνθρώ]πους ὑπαρχούσηι δικαιοσύνηι δούσης κριτὴν αὐτ[οῖς τὸν ἡμέτερ]ον δῆ̣[μον, γράψαντος] δ̣ὲ περὶ τούτων καὶ τοῦ στρατηγοῦ Λευκίου Καλοπορ̣[νίου Λευκίου υ]ἱοῦ Πείσωνος, [καθ]ότι τὰ ἀποδοθέντα ἡμῖν ὑπ’ ἑκατέρων γράμματα περιέχει, ὁ δῆμος ἡμῶν̣ τοῖς τε ὑπὸ Ῥωμαίων τῶν κοινῶν εὐεργετῶν διὰ παντὸς γραφομένοις πείθεσθαι προαιρούμενος, μεμνημένος τε τῶν διὰ προγόνων ἀπὸ τῆς ἀρχῆς γεγενημένων ὑφ’ ἑαυτοῦ πρὸς πάντας Κρηταεῖς καλῶν καὶ ἐνδόξων, ἃ καὶ θεοῦ χρησμοῖς καὶ τῆι παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις εἰδήσει κα[τ]είληπται, καὶ νῦν μετὰ σπουδῆς καὶ φιλοτιμίας ἐποιήσατο τὴν αἵρεσιν τοῦ δικαστηρίου ἐν τῆι ὑφ’ ἑκατέρων γενηθεί[σηι] ὁμολόγωι ἡμέραι. ἀποδειχθέντες οὖν καὶ αὐτοὶ κριταὶ παραχρῆμα ἀναβάντες ἐπὶ τὸν βωμὸν τῆς Ἀρτέμιδος τῆς Λευκοφρυηνῆς σφαγιασθέντος ἱερείου ὠμόσαμεν καθ’ ἱερῶν, παρόντων τῶν τε διαδικαζομένων ἀφ’ ἑκατέρας πόλεως καὶ τῶν συνπαρόντων αὐτοῖς, καὶ καθίσαντες ἐν τῷ ἱερῶι τῆς Ἀρτέμιδος τῆς Λευκοφρυηνῆς διηκούσαμεν τῶν διαφερομένων οὐ μόνον τὸν τῆς ἡμέ[ρ]α̣ς αὐτοῖς δόντες χρόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ πλεῖον τῆς νυκτός, πᾶσαν ἀναδεχόμενοι κακοπαθίαν χά[ρ]ιν τοῦ μηθενὸς ὑστερῆσαι δικαίου μηθένα τῶν κρινομένων. vac. τέλος δὲ λαβούσης τῆς δικαιολογίας ἐνγράφους θέμενοι τὰς γνώμας, τῶι μὲν ἀκριβεῖ τῆς ψήφου βραβευθῆναι τὴν κρίσιν οὐκ ἠβουλόμεθα, συναγαγεῖν δὲ σπεύδοντες αὐτοὺς καὶ αὐτοὶ καὶ πάλιν εἰς τὴν ἐξ ἀρχῆς ἀποκαταστῆσαι φιλίαν ὡς ἦν ἡμῖν πάτριον καὶ προσῆκον ἡγούμεθα ἑκατέρους, τὰ πράγματα ἐφ’ ἱκανὸν προσκείμενοι εἰς τὸ συλλύσεως καὶ φιλίας αὐτοῖς παραίτιοι γενηθῆναι. τῆς δὲ προθέσεως ἡμῶν μὴ τελειουμένης διὰ τὸ ὑπερβαλλόντως αὐτοὺς τὴν πρὸς ἀλλήλους φιλονικίαν ἐνεστάσθαι, συνέβη τῆι ψήφωι τὴν κρίσιν βραβευθῆναι περὶ ἧς καὶ τὴν καθήκουσαν ἔχθεσιν πεποιήμεθα. vac. Ἰτάνιοι πόλιν οἰκοῦντες ἐπιθαλάσσιον καὶ χώραν ἔχοντες προγονικὴν γειτονοῦσαν τῶι τοῦ Διὸς τοῦ Δικταίου ἱερῶι, ἔχοντες δὲ καὶ νήσους καὶ νεμόμενοι, ἐν αἷς καὶ τὴν καλουμένην Λεύκην, θλιβόμενοι κατά τινα̣ς καιροὺς ὑπὸ τῶν παρορόντων Πραισίων ἐπεσπάσαντο χάριν βοηθείας καὶ φυλακῆς τῆς τε πόλεως καὶ τῆς χώρας, ἔτι δὲ καὶ τῶν νήσων, τὸν Αἰγύπτου βασιλεύσαντα Πτολεμαῖον, ὡς τὰ παρατεθέντα ἡμῖν περὶ τούτων γράμματα περιεῖχεν, καὶ τούτωι τῶι τρόπωι διακατεῖχον τοὺς προειρημένους τόπους. vac. τελευτήσαντος δὲ τοῦ Φιλομήτορος βασιλέως Πτολεμαίου καὶ τῶν ἀποσταλέντων ὑπ’ αὐτοῦ χάριν τοῦ συντηρεῖν Ἰτανίοις τήν τε χώραν καὶ τὰς νήσους ἀπαλλαγέντων, οὕτως Ἰτάνιοι καὶ τῆι ἀπὸ τῶν φίλων εὐνοίαι συνχρώμενοι διεφύλασσον τὰ καθ’ ἑαυτούς. ἐνστάντος δὲ κατὰ τὴν Κρήτην πολέμου καὶ μείζονος, ἀνειρημένης δὲ ἤδη καὶ τῆς Πραισίων πόλεος τῆς κειμένης ἀνὰ μέσον Ἰτανίων τε καὶ Ἱεραπυτνίων, οὕτως Ἱεραπύτνιοι τῆς τε νήσου καὶ τῆς χώρας ἀμφισβητεῖν Ἰτανίοις ἐπεβάλαντο, φάμενοι τὴν μὲν χώραν εἶναι ἱερὰν τοῦ Ζηνὸς τοῦ Δικταίου, τὴν δὲ νῆσον προγονικὴν ἑαυτῶν ὑπάρχειν. τῶν δὲ παρὰ Ῥωμαίων πρεσβευτῶν τῶν περὶ Σερούιον Σολπίκιον παραγενομένων εἰς Κρήτην καὶ τοῦ πολέμου λύσιν λαβόντος κατήντησαν καὶ Ἰτάνιοι ἐπὶ τὴν σύνκλητον. δοθείσης δὲ τῆς ἡμετέρας πόλεως πρότερόν τε καὶ νῦν καὶ τοῦ δόγματος περιέχοντος “ὃν τρόπον ἑκάτεροι ταύτην τὴν χώραν καὶ τὴν νῆσον, περὶ οὗ ἡ πρᾶξις ἐνέστηκε, κατεσχηκότες εἴησαν τῆι πρὸ τοῦ ἡμέραι ἢ ὁ πόλεμος ἐν αὐτοῖς ἤρξατο, οὗ πολέμου ἕνεκεν Σερούιος Σολπίκιος κἀκείνη ἡ πρεσβεία εἰς Κρήτην ἀπεστάλησαν, ὅπως οὕτως κρίνωσιν αὐτοὺς ἔχειν κα̣τέχειν τε καρπίζεσθαί τε ἐξεῖναι”, ἔγνωμεν· ἐκ τῆς ὑφ’ ἑκατέρων γενηθείσης δικαιολογίας, τὴν χώραν [τὴ]ν ὑπὸ τὴν διαμφισβήτησιν ἠγμένην διακατεσχημένην τε ὑπὸ Ἰτανίων καθότι προεκτεθείμεθα ἕω[ς] τοῦ τὸν προδιασεσαφημένον πόλεμον γενηθῆναι, οὖσαν δὲ καὶ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς Ἰτανίων καθ[ό]τι καὶ [οἱ ἐπιδειχ]θέντες ἡμῖν ὑφ’ ἑκατέρων περιορισμοὶ τῆς χώρας ἐμήνυον, vac. ὅ τε πρὸς τοὺς πρότερον [παροροῦντας αὐτ]οῖς Δραγμίους γενηθεὶς {ης} περιέχων οὕτως· vac. “ὦροι δὲ ὄντων αὐτοῖς τᾶς χώρας τοί[δε· ὡς ὁ Σέδαμνος] ἐς Καρύμας καὶ πέραν ἐς τὰν στεφάναν καὶ ἁ στεφάνα περιάμπαξ ἐς ὀρθὸν ἐς Δο[ρθάννας ἐπὶ τὸν] λάκκον καὶ ἐς τὰν ὁδὸν καὶ πέραν ἐς τὸν Μόλλον”, καὶ πάλιν ὁ γενηθεὶς Ἰτανίοις [καὶ Πραισίοις κα]θότι ὑπογέγραπται. vac. “ἔδοξε τοῖς Ἰτανίοις καὶ τοῖς Πραισίοις θέσθαι εἰρήναν ἐς πάντ[α τὸ]ν χ[ρόνον ἐπὶ] τᾶι χώραι ἃν νῦν ἑκάτεροι ἔχοντι ἇς ὅρια τάδε· ὡς ὁ Σέδαμνος ἐς Καρύμας ἐς τὰν δηράδα καὶ πέ[ραν ἐς] τὰν στεφάναν καὶ περιαμπέτις ὡς ἁ στεφάνα καὶ εὐθυωρίᾳ ἐς Δορθάννας ἐπὶ τὸν λάκκον καὶ ὡς ἁ ὁ[δὸς] ποτὶ μεσαμβρίαν τᾶς ὁδῶ τᾶς ἀγώσας δι’ Ἀτρῶνα καὶ ἐς Μόλλον καὶ ἀπὸ τῶ Μόλλω εὐθυωρίαι ἐπὶ θάλασσαν”, ὅ τε αὖ τοῖς Ἱεραπυτνίοις καὶ Πραισίοις γενηθεὶς περι[ο]ρισμὸς γεγραμμένος οὕτως. vac. “οἱ δὲ ὅροι τᾶς χώρας ὡς ὁ Σέδαμνος ἐς Καρύμας ἐς τὰν δηράδα καὶ πέραν ἐς τὰν στεφάναν καὶ περιαμπέτις ὡς ἁ στεφάνα καὶ εὐθυωρίαι ἐς Δορθάννας ἐπὶ τὸν λάκκον”. τῶν δὲ προειρημένων ὁρίων σαφῶς διειργόντων τήν τε Ἰτανίων χώραν καὶ τὴν πρότερον μὲν οὖσαν Δραγμίων καὶ τὴν Πραισίων, κατεχομένην δὲ νῦν ὑπὸ Ἱεραπυτνίων, τοῦ δὲ ἱεροῦ τοῦ Διὸς ἐκτὸς τῆς διαμφισβητουμένης χώρας ὄντος καὶ περιοικοδομήμασιν καὶ ἑτέροις πλείοσι[ν ἀ]ποδεικτικοῖς καὶ σημείοις περιλα[μ]βανομένου καθότι καὶ διὰ τῶν ἐπιδεικνυμένων ἡμῖν χωρογραφιῶν εὐσύνοπτον ἦν, πρ̣[ὸ]ς τούτοις ἀπεδείκνυον Ἰτάνιοι καὶ δι’ ἑτέρων πλειόνων γραμμάτων ὑπάρχουσαν τὴν διαμφισβητουμένην χώραν ἐνεργὸν καὶ οὐχ, ὡς ἔφασαν Ἱεραπύτνιοι, ἱερὰν καὶ ἀγεώργητον, φανερὸν δὲ τοῦτο ἐγίνετο καὶ ἐκ τοῦ δόγματος καθ’ ὃ ἐκρίναμεν, τοῦ γραφέντος καὶ ὑπὸ τῶν ἐληλυθότων εἰς Κρήτην π[ρ]εσβευτῶν τῶν περὶ Κόϊντον Φάβιον, οἵτινες ἑωρακότες τό τε ἱερὸν καὶ τὸν περίβολον αὐτοῦ ἰδίοις σημε[ί]οις καὶ περιοικοδομήμασιν περιεχόμενον, ἑωρακότες δὲ καὶ τὴν χώραν τὴν ὅμορον τῷ ἱερῶι, ὑπὲρ μὲν ἱερᾶς χώρας οὐκ ἔγραψαν οὐθέν, καίτοιγε Ἱεραπυτνίων ῥητῶς ὑπὲρ ἱερᾶς χώρας ἠξιωκότων τὴν σύγκλητον, Ἰτανίων δὲ περὶ χώρας τῆς ἑαυτῶν τῆς καλουμένης Ἑλείας καὶ νήσου ἰδίας Λεύκης, γνόντες δὲ ὅτι ἡ παροροῦσα χώρα τῷ ἱερῶι οὐκ ἦν ἱερὰ οὐδὲ ἀγεώργητος, ὑπ[ὲ]ρ χώρας μόνον ἐφαίνοντο μνείαν πεποιημένοι, γράψαντες “ἵνα ἔχωσιν κατέχωσίν τε καρπίζωνταί τε”, τοῦ [κ]αρπίζεσθαι γραφομένου κατὰ χώρας γεγεωργημένης τε καὶ γεωργηθησομένης, ὅπερ ἐπὶ τῆς ἱερᾶς χώρας οὐκ ἦν ἐνδεχόμενον· vac. νόμοις γὰρ ἱεροῖς καὶ ἀραῖς καὶ ἐπιτίμοις ἄνωθεν διεκεκώλυτο ἵνα μηθεὶς ἐν τῷ ἱερῶι τοῦ Διὸς τοῦ Δικταίου μήτε ἐννέμηι μήτε ἐναυλοστατῆι μήτε σπείρηι μήτε ξυλεύηι, καίτοιγε Ῥωμαίων, ὅταν περὶ ἱερᾶς τινος χώρας διαφέρωνται, γραφόντων ῥητῶς, καθότι καὶ τὰ παρατεθέντα ἡμῖν ἐφ’ ἑτέρων δόγματα περιεῖχεν. τὸ δὲ πάντων μέγιστον καὶ ἰσχυρότατον τεκμήριον τοῦ ἐγνωσμένων τῶν καθόλου πραγμάτων ὑπὸ Ῥωμαίων ἐφ’ ὁμολογουμένοις ἡμᾶς καὶ κεκριμένοις τὴν ψῆφον ἐπενηνοχέναι· Ἰτανίων γὰρ ἀξιωσάντων τὴν σύνκλητον ἵνα τὸ ἐνῳκοδομημένον ὑπὸ Ἱεραπυτνίων χωρίον ἐν τῆι κρινομένηι χώραι καθαιρεθῆι ἡ σύνκλητος ἐπέταξεν Λευκίῳ Καλοπ[ορνίῳ Λευκίου υἱῷ Πείσωνι στρατηγῷ ὅπως] [καθαιρ]ε̣θῇ εἴ τι ἐνῳκοδόμηται, φανερῶς καὶ διὰ τοῦ τοιούτου [— — — — — — — — —] [․․․․․]ετων κρατούντων. ἀκολούθως δὲ τούτοις οἱ μὲν αὐτοὺς [— — — — — — — — — —] [․․․․․]ντες Ἰτανίοις παρῆσαν. οἱ δὲ κατὰ πό<λε>ις ἐνγράφου̣ς̣ [․․․․․․]σ․․․․π[— —] ․․․․ ἀ̣ποδεικνύντες ἄνωθεν τὰ διαμφισβητούμενα Ἰτα[νίων] γ̣ε̣γ̣ονό̣τ[α — —] ․․․․των μέ̣χρι τοῦ δηλουμένου διὰ τοῦ δόγματος γεγονέν[αι — — — — — — — — — — —] [ποιη]τῶν καὶ ἱστοριαγράφων ἀποδείξεις, ἃς καὶ αὐτοὶ ἡμ[ῖ]ν π̣[․․․․․․]εσ[— —] [․․․․․]τους δικαιολογίᾳ· τά γε μὴν περὶ τῆς νήσου τῆς κα̣λουμ̣έ[νης Λεύκης — —] [․․․․ τῶ]ν Ἱεραπυτνίων ἐξωμολογημένας εἶχεν τὰς ἀποδε̣ί̣ξ̣ε[ις — — — — — — — — — —] [․․․․․․]τε τὴν νῆσον οὖσαν καὶ διὰ τὰ γεγενημέ̣να περὶ αὐτο̣ῦ [— — — — — — — — — —] [τὴν Πτ]ολεμαϊκὴν οἰκίαν ε̣ἰς προστασίαν καὶ φυλακὴν ἑαυτοῖς κ[․․․․․․․․․․․․․․]κα[— —] [ἰσχυρ]ίζεσθαι τὰς ἀποδε̣ίξεις ἐπιστολαῖς βασιλικαῖς, ἀντιγραφ̣[αῖς δὲ α]ὐτῶν̣ [— —] [․․․ τὴ]ν νῆσον πολλάκις στρατιωτῶν γραμμάτων τε ἀποστολαῖς [․․․․]το δοξ̣[— —] [․․․․ τ]ὴν νῆσον φρουρίου, πρὸς δὲ τούτοις λογείαις τε σιτικαῖς ἃς̣ ὁ λ̣[․․․․․] καὶ ἐνε[— —] [ὑπ]ὲρ τῆς νήσου κατά τινων ὑπὸ Ἰτανίων γε̣γραμμέναις ὡς ἀπεδείκν[υον] δ̣ι̣ά τε π̣λειόν[ων ἑτέρων χρηματισ]-[μῶν κ]αὶ διὰ λευκωμάτων ἅτινα τὰς ἐνιαυσίους εἶχεν τῶν τε[ταγμέν]ων διοι[κ]ήσεις. [πρὸς δὲ τοῖς] [προειρ]ημένοις καὶ δι’ αὐτῶν ὧν αἵ τε λοιπαὶ πόλεις καὶ αὐτοὶ δὲ Ἱε[ραπ]ύτνιοι γεγρά̣φ̣[ασι περὶ τῆς] [προδε]δ̣ηλωμένης νήσου εὐσύνοπτον ἡμεῖ̣ν ὑπῆρχεν τὸ καὶ τὴν [προ]δεδηλωμένην νῆσ[ον προγονικὴν] [εἶναι] Ἰτανίων καὶ διακατεισχῆσθαι ὑπ’ αὐτῶν καὶ διὰ τῆς τ̣ῶν φίλω̣[ν αὐ]τῶν κα[λ]ῆς προν[οίας μέχρι τῆς — —] [․․․․․]σ̣ίας καὶ μέχρι τοῦ συστάντος ἐν Κρήτῃ πολέμου ὧν ἀνα[․․․․․․․]ρ̣ιν ἐπιμνησθ[— — — — — — — — —] [ἔγνωμ]εν γὰρ τὴν τοῦ βασιλέως Πτολεμαίου προστασίαν καὶ [κεκυρωμέν]ην παρὰ τοῦ κοιν[οῦ τῶν Κρηταιέων] [παρ’ ὧ]ν ἔλαβον εὐδόκησιν καθότι τὸ παρατεθὲν ἡμῖν διάγρα̣μ̣[μα περι]εῖχεν, Ἰταν[ί]ο[ις Γορτύνιοι ἀπο]-[στεί]λαν̣τες <ἐ>πιστολὴν διεσάφησαν ὅτι ἐπὶ τὴν νῆσον αὐτῶν τ̣ὴν̣ [καλου]μ[έ]νην Λεύκ[ην Πραίσιοι μέλλουσιν [ἐπέρχεσ]θαι, φανερὸν ποιοῦντ<ε>ς καὶ διὰ τοῦ τοιούτου τρ̣όπου [․․․․․․․]εχ̣ο̣ν ἄλλας τὰ[ς — — — —] [․․ Γο]ρτυνίων δ̣ὲ συνπαρόντων ἐπὶ τῆς κρίσεως Ἱεραπυτ[ν]ίοις, [παρετίθεν]το ἡμῖν Ἰτά[νιοι ἀποστα]-[λεῖσαν] πρὸς ἑαυ[τ]οὺς πρότερον ὑπὸ Γορτυνίων ἐπιστολήν, δι’ ἧ[ς] ἔ[κδη]λ̣[ο]ν ἅ[πασιν ἐγίνετο ὅτι] [ἐπιμελῶς] προνοούμενοι Γορτύνιοι τοῦ κατὰ Ἰτανίους συμφέροντος ἐ[μήν]υ̣ο̣ν αὐτο[ῖς περὶ Πρα]ισ[ίων ὅτι] [περὶ τὴ]ν νῆσον αὐτῶν τὴν Λεύκην γίνονται ὡς κυριεύσοντες. [․․․․․․] τε ἡ ἐπιστολ[ὴ καὶ ἀνεγράφη, γε]-[νομένης] ὑπ’ οὐδενὸς ἀντιλογίας, ἐκρίναμεν δὲ καὶ αὐτῆς ἀ[ντίγραφον] καταχωρίσαι [τὸ ὑπογεγραμμένον]· “[Γ]ο̣ρ̣τυνίων οἱ κόρμοι καὶ ἁ πόλις Ἰτανίων τοῖς κόρμοις καὶ [τ]ᾶι πόλ[ι] χαίρεν· πεπεισμ[ένοι ὑπ’ ἀνδρός τινος] [ὃς δεδ]ήλωκεν ὅτι οἱ Πραίσιοι οἰκονομόνται περὶ τᾶς Λεύκας ὡς [ἐπιστ]ρατίας γενομ[ένας, κρατῆσαι αὐ]-[τᾶς, τάδε] ἐκρίναμεν ὑμῖν ἐπιμελίως ἀποστεῖλαι· ὑμὲν ἂ̣ν̣ καλῶς ποή[σαιτε τ․]ς ἐν τῷ χωρίῳ [— — — —] [․․]επ[․․]σην θέμ<ε>νοι παρορῶντέ<ς τε> εἰ χρείαν ἔχετε ἐν τὸ χωρίο[ν] ἐ[πιταδείω]ν· γεγράφ[αμεν οὖν ὑμῖν, οὐκ ὄν]-των τούτων φίλων τῷ τε βασιλεῖ καὶ αὐτοῖς ὑμῖν, [δι]ὰ [πα]ντὸς ἐ[πιμε]λούμενοι κ[α]ὶ βω[λόμενοι ἀεὶ — —] [․]ε[․]αι τῷ τε βασιλεῖ καὶ τοῖς τῶ βασιλέως φίλοις”. Ἱεραπύτνιοι δ[ὲ ἔτι τῆ]ς ἀμφισβη[τ]ήσ[εως ἀντε]-[χόμεν]οι καὶ φάσκοντες τὴν νῆσον ἑαυτῶν εἶναι προγονικὴν ακλ̣η[․․․․․․]ιτης τῶν [— — — — — —] [․․]ς τε ἀρχούσης καὶ τῆς τῶν Στηλιτῶν φήσαντες πλοῖον εὐ[․․․․․․․․]υ τὸμ πολεμ[— — — — — —] [․]υκραι καταχθῆναι καὶ παρακαλοῦντες τὸς Ἰτανίους περὶ τούτων [․․․ μν]είαν τιν[ὰ — — — — — —] [․․] αὐτοὶ Ἰτανίοις τὴν ὑπογεγραμμένην ἐπιστολήν· “Ἱεραπυτνίων οἱ [κόσμοι κ]αὶ ἁ πόλις Ἰταν[ίων τοῖς] [κόσ]μοις καὶ τᾶι πόλει χαίρεν· βέλτιον ὑπελάβομεν γράψαι ὑμῖν ὅπως εἰ διὰ [τὸ σ]υμβεβηκὸς υ̣[— — —]․․․ καὶ Πραισίων κατᾶκται τὸ πλοῖον τὸ Κυδάνο<ρ>ος ἐκ τᾶς ὑμᾶς νάσω Λεύ[κας ․․․]ν ἀδικοῦν Ι̣[— —] [․․․]σαιτε ἐπιστροφάν τινα ποησάμενοι περὶ τούτων ὅπως μηθὲν [․․․․․]ν ἀδικήσητε [— — — — — —] [․․․] ὁμοίως δὲ καὶ ἁμές, εἴ τί κα συμβαίνῃ τινὶ ὑμῶν τοιοῦτο ἐν τᾷ ἁμ[ᾷ μηθενὶ] ἐπιτρέψομεν. [ἔρ]-[ρωσθ]ε”. τίς οὖν ἂν ἔτι προσδέξαιτο τὴν ὑπὸ Ἱεραπυτνίων κατὰ Στηλιτῶν ․․․․․․ καιρὸν [— — —] [․․․ τῶ]ν προγονικὴν τὴν νῆσον ἑαυτῶν λεγόντων· ὅτε δὲ Πραισίων κατα[․․․․․․․․] πο[․]υμεν̣[— —] [․․․ π]ροειρημένων ἀποδείξεων ἰσχυροτέραν πίστιν τῆς τούτων α[․․․․․․․]εχη ․․εν δι[— — — — —] [․․․ ἄν]θρωποι τὰς κατὰ τῶν τόπων ἔχουσι κυριείας ἢ παρὰ προγόνων π[αραλαβόν]τες αὐτοὶ [ἢ πριάμενοι] [κατ’] ἀργυρίου δόσιν ἢ δόρατι κρατήσαντες ἢ παρά τινος τῶν κρεισσόν[ων σχόντες· ὧν] οὐθὲν [φανερόν] [ἐστι συμβεβ]ηκὸς Ἱεραπυτνίοις· οὔτε γὰρ παρὰ προγόνων παρειληφότες οὔ[τε ․․․․․․․․․․․․]ητ[— —] [․․․․․․․] ἃς ο<ὔ>τε διὰ τοῦ ἀξιώματος ὑπογ[ρ]άψαντες οὔτε ὡς αὐτοὶ ἐκ τῆς [νήσου ․․․․]ονσανη[— —] [․․ κατ’ οὐ]δένα τῶν τρόπων, οὐδὲ μὴν κατὰ πολεμικὴν περίστασιν εσ[․․․․․․․]τ̣ωταμ[— — — — — —] [․․․․․․․]η μ<η>δὲ γὰρ πεπολεμηκέναι τ[οῖς] Ἰτανίοις ἔφασαν οὔτε μὴν μ[․․․․․․․․․] ἡμεῖς [— —] [․․․․․․․] τούτων εὑρίσκοντο οὐδὲ ὑπ’ αὐ[τῶν Ἰ]τανίων ἦν τι αὐτοῖς δεδο[․․․․․․․․․]νου δι[— —] [․․․․․․․․․] ὑπὸ πάντα τὸν τόπον· εἰ δὲ τῶν ἐναντίωμ μήτε γέγο[νεν] μήτε [— — — — — — — — — —] [— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —] – ΠΗΓΗ: incl. Crete (IG XI-[XIII]), IC III iv 9* IC III iv 8 IC III iv 10 [ ] Crete, E. — Itanos [Car., Magnesia Mai.] — 112/111 BC — McC. Magn. 160 (B), packhum.

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 6.4.2026.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

• Inscriptiones Creticae (M. Guarducci).
• Epigraphical Database (Packard Humanities Institute)
• Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου / Σητείας.
• Guarducci M. “Inscriptiones Creticae opera et consilio”, συλλ. Fr. Halbherr, Istituto di Archeologia e Storia dell’ Arte Roma, εκδ. Libreria dello Stato, Ρώμη, 1935.

αρχαια εδαφικη διαφορα Ιεραπυτνα ιτανος διαιτησια Μαγνητες Μαιανδρου Μικρα Ασια επιγραφη εντοιχισμενη ΙΜ Τοπλου Θε̣Ος αγα̣θ̣ος ολυμπικος Σμισιων ισταμενος απ̣όοφαση Ευφημος Παυσανιας νεωκορος θεα αρτεμις αρτεμη Λευκοφρυηνη Κιλλος Δημητριος αρισταγορας απολλωνιος αλεξωνας, αλεξων Λυκομηδης Ευπολεμος ηροπυθος αναξαγορας αιδουχος απολλοδωρος μιννιωνας μιννιων Διονυσιος επικουρος αρτεμιδωρος Μοσχιωνας, Μοσχιων Παυσσικρατης Απολλωνιος ευβουλος Βοηθος ανδρομαχος Διονυσοδωρος επικρατης διοκλης Διονυσοκλης̣, μανδρωνας, μανδρων κεχειροτονημενος δημος δικη Κρησιν ιτανιοι ιεραπυτνιοι συγκλητος δογμα αποστολη επιστολη Λευ̣κ̣ιος Καλοπορνιος Πεισωνας Πεισων στρατηγος υπατος ευκτο φιλονικια ειρηνη ομονοια οικειοτητα διαφυλαξη ευνοια συνγενεστατοι διασταση φιλια ε̣ληλυθυια εκθρα εχθρα στοιχουμ̣ενη ανθρωποι δικαιοσυνη κριτης γραμματα γραμμα ρωμαιοι ευεργετης προγονοι Κρηταεις χρησμος σπουδη φιλοτιμια αιρεση δικαστηριο ομολογια κριτες παραχρημα βωμος αρτεμιδος θεα αρτεμη αρτεμις Λευκοφρυηνηης σφαγη ιερειο ορκος ιερο διαδικαζομενοι συνπαροντες ιερον χρονος νυκτα κακοπαθια μηθενος υστερησαι δικαιο κρινομενος δικαιολογια ενγραφος γνωμη ψηφος βραβειο κρισις βουλη συναγαγω αποκατασταση πατριον προσηκον συλλυση συλλυσις παραιτιοι προθεση τελειουμενη υπερβαλλον πολις επιθαλασσιος χωρα προγονικη γειτονες Διος Δικταιου Διας ζευς Δεικταιου Δικταιο Δεικταιο νησοι νησος νησι μικρονησι νησακι Λευκη λασιθιου λασυθιου παροροντες Πραισιοι φυλακη πολη Αιγυπτος βασιλιας Πτολεμαιος Φιλομητωρ βασιλευς Πτολεμαιοι μακεδονες απαλλαγη Κρητη πολεμος Πραισος ιερα Ζηνος προγονικη πρεσβευτης Σερουιος Σολπικιος λυση συνκλητος δογμα κατασχεση πρεσβεια κα̣τοχη καρπιζομαι δικαιολογια διαμφισβητηση διακατεσχημενη περιορισμοςὶ μηνυση Δραγμιοι ωροι Σεδαμνος Καρυμας Καρυμαι Καρυμα Καρυμες στεφανα στεφανι περιαμπαξ Δορθαννας Δορθαννα λακκος οδος μολλον μολλος μολλο ορια δηραδα περιαμπετις ευθυωρια Δορθαννη μεσαμβρια ατρωνα ατρωνη ατρων θαλασσα οροι οριο Δραγμια διαμφισβητουμενη περιοικοδομημασιν αποδεικτικος επιδεικνυμενος χωρογραφια ευσυνοπτος ενεργος αγεωργητος γεωργια εληλυθοτες Κοιντος Φαβιος εωρακοτες περιβολος σημειο περιοικοδομη εωρακα ομορος ελεια αγεωργητη καρπος καρπος γεγεωργημενη γεωργηθησομενη νομοι ιεροι νομος αρα επιτιμοι ανωθεν διεκεκωλυτο κωλυμα Δικτα δεικτα εννεμηι εναυλοστατηι σπειρηι σπορα ξυλευηι, ξυλεια δογματα τεκμηριο εγνωσμενο ρωμη επενηνοχεναι ενωκοδομημενο ενωκοδομηται, ενγραφο διαμφισβητηση ιστοριαγραφος ιστορια ξωμολογημενη αποδε̣ιξ̣η πτολεμαικη οικια προστασια επιστολη βασιλικη αντιγραφ̣ο στρατιωτες αποστολες φρουριο λογειαι λογειες σιτικαι σιτικες χρηματισμος λευκωματ ενιαυσιος τεταγμενη διοικηση πολεις προδεδ̣ηλωμενη προγονος διακατεισχησθαι φιλοι καλη προνοια συσταντος κεκυρωμενη κοινο των Κρηταιεων κρητων κρητικων ευδοκησις διαγρα̣μ̣μα Γορτυνιοι Γορτυς Γορτυνα διασαφηση προνοουμενοι συμφερον μηνυ̣μα αντιλογια αντιγραφα καταχωριση υπογεγραμμενο κορμοι κορμος οικονομια Λευκας λευκαι λευκες νησοι επιστρατια χρεια επιταδειων γεγραφια αμφισβητησις αρχουσα Στηλιτων Στηλιτες υπογεγραμμενη κοσμος βελτιον πλοιο Κυδανορος Κυδανορας Κυδανωρ αδικια επιστροφη μηθεν μηδεν αμες, αμα μηθενι ερωσθε τοπος κυριεια πριαμενος αργυριο αργυρια αργυριον δοση δορυ κρεισσονες σχοντες ουθεν ουδεν φανερο συμβεβηκος αξιωμα υπογραφη πολεμικη περισταση πεπολεμηκεναι εναντιωμ εναντιον